|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. De bedreiging van een uitééndrijvende "kunst", "cultuur", esthetica, van de technische discussies, de kneepjes van het vak, het zwart gebrande gezicht van de schoonheid, de moordpogoging op den eenvoud en het materiaal is niet alleen denkbaar, zij is een feit.
2. schrijven is het creatief moment in de geschiedenis waarop het woord worden van het VISIOEN geschiedt, de on verdeeldheid van HEMEL en aarde "in gelijkenissen", als "verdubbeling", wordt gearticuleerd. lezen is het creatief moment in de geschiedenis waarin het VISIOEN worden van het woord geschiedt, de on verdeeldheid van HEMEL en aarde "in de gelijkenissen" wordt geschouwd. zó zijn schrijven en lezen verbonden in een verbond waarvan het VERBOND het GEHEIM is: het verbond tussen VISIOEN en woord. schrijver en lezer: historische ontmoeting op de brug die HEMEL en aarde verbindt, uitwisseling van geloofsbrieven, gezamenlijk avondmaal door den GEEST als bezegeling van bloedverwantschap en bloedverbond aangeboden. alleen de GEEST maakt de verééniging tot een feit. HIJ schept den schrijver én schept den lezer, brengt ze samen in de ziel van het woord en verrijkt, vergroot, verméért ze met het in het woord verborgen geborgen méér dan. zó als in den beginne "zweeft de GEEST boven" schrijver en lezer en "ordent HIJ den chaos", maakt de verdeeldheid tot een één heid. de GEEST vernieuwt het aangezicht van den schrijver en den lezer: HIJ begint (OORSPRONG lijk) in hun werk ZIJN WERK, houdt (hierennu nù hiér) hun werk in stand en voltooit het (UITEINDE lijk).
ons woord leeft alleen uit en in de éénheid van den GEEST, den schrijver en den lezer: de op ONS gelijkende drievuldigheid. er is geen alternatief. maar deze innerlijke verbondenheid is dan ook de ons bevrijdende, bevredigende en bevreugdende leven wekkende werkelijkheid, een honderdvoudige vrucht. de natuur lijke plaats van ons woord is: gemeenschap zonder grenzen van tijd en ruimte, gemeenschap van geest van den GEEST.
3. het geheim van den dichtenden dichterlijken is die gemeenschap. hij dicht: con spiratief in gemeenschap met den GEEST; con textueel in gemeenschap met "de leerlingen" die het BOEK schreven; intertextueel in gemeenschap met de leerlingen van "de leerlingen", die door de eeuwen heen den GEEST en het BOEK overleverden in een levende levendige levenslustige traditie met elkaar verbonden uit en in hun leven van denzelfden GEEST; dichtend voor de gemeenschap van allen die hierennu nù hiér aan GOD toebehoren en het aan elkaar en de hele wereld in stilte vertellen.
uit en in die gemeenschap krijgen de woorden in zijn woord een (door de on achtzaamheid verloren gegane) morgen lijke frisheid en lente lijke levendigheid die het aanschijn van de in omloop zijnde woorden vernieuwen. dichten is de woorden vernieuwen, van gedaante verànderen tot schitterend als de zon en wit als sneeuw, ze in eer herstellen. uit en in een intens aandachtige eerbied, dien hem in het BOEK wordt aangereikt, dien hij in het BOEK heeft gezien en vrij en vrolijk verwoed heeft beamend. de OORSPRONG is de GROND van de oorspronkelijkheid en het UITEINDE is de GROND van het niét voorbijgaan van zijn woord. van zijn poëzie.
de kneepjes van het vak blijken (feite lijk) vatbaar te zijn voor verdoezeling van on diepte, van spelerigheid in den trant van comediespel, zoniet van een pijnlijke levensleegte. zij LEVEN alleen en bevorderen alleen LEVEN als zij gedragen zijn door en bijdragen tot het laten "verschijnen" van OORSPRONG en UITEINDE.
4. woorden graven naar de diepte, heffen zich de hoogte in, en strekken zich langzaam, langzaam lang en breed uit over de hele aarde. zij woekeren met al dat leeft en overwinnen den dood in al het sterfelijke. zij zijn groter dan ons hart en voegen on gevraagd mens vriendelijk vrij en vrolijk waarheid, waardigheid en waarde toe aan wat wij zeggen. zij zijn geheime lijk wonder lijk meer onszelf dan wijzelf, leven langer: on schuldig, argeloos en spitsvondig.
met den GEEST verrijkte woorden bevrijden, bevredigen en bevreugden den mens. zij ont spannen en maken leven licht, gemakkelijk, vlot en rustig vloeiend. zij zijn het juiste antwoord uit en in het WOORD.
zij verstillen het lawaai, verlangzamen de jacht, bedwingen de begeerten, bevestigen het genoeg en geven den vrede in GOD quae exsuperat omnem sensum. zij zetten den tijd op zijn plaats en stellen elke plaats in het teken van haar "uur": en zó vervullen en verVOLLEN zij tijd en ruimte met het geheim van het GEHEIM en het wonder van het WONDER.
zij brengen tot rust: de on verzekerbare zekerheid die de rijpe vrucht is van het VISIOEN, zekerder dan elke zelfzekerheid. zij begeven het nooit. zij laten nooit in den steek: zij gaan ons voor, zij zijn ons vóór en weten beter dan wijzelf wat wij nodig hebben: eeuwig leven, dat hierennu nù hiér in vlees en bloed al bezig is, hoe vreemd dit ook moge schijnen. de rust is hiér en nù een geheime lijk wonder lijk al deel hebben aan de "eeuwige rust", de eeuwige on onrust.
die ont spanning is de kracht van een gespannen boog, van een geaccordeerde snaar, gereed om uit te sturen, om te zingen. het mogelijke onmogelijke.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
