|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. De nacht is een intrigerend verschijnsel onder ons. altijd oud altijd nieuw. ons elken dag natuur lijk gewoon on gewoon opnieuw gegeven. een geschenk.
1.1. de nacht is "aarde" op aarde. hij is er naar ónze wijze op ónze wijze voor ónze wijze. hoor-, zicht- en tastbaar onverborgen, voorwerp van waarnemen, nadenken over (reflectie), mijmering. aardrijks kundig bestudeerd, begrepen en verklaard: de aarde beweegt om zichzelf wentelend rond de zon, half in haar licht belicht, half in haar eigen schaduw duister. elken dag één keer helder, één keer in den nacht. on berekenbaar lang al en on berekenbaar lang nog onverzettelijk, koppig, ongenaakbaar onnamaakbaar untouchable. mens vriendelijk, zelfs niettegenstaande de mensen, geschenk.
1.2. de nacht is de natuur lijke plaats voor den slaap, de rust in de stilte. dit is: voor herstel en vernieuwing van al dat leeft. het licht dat aanport tot activiteit, tot horen, zien en tasten en bewerken, trekt zich zachtzinnig, loslatend, bevrijdend terug en laat ons met rust. on bewust welwillend, als in opdracht gehoorzaam aan zijn wijze, in den zomer minder, in den winter meer. naar de wet van de natuur, zegt de natuur wetenschap, en zij bewijst het. en tóch, zó verbonden met óns, dat wij geloven: hiér is er méér. méér uit en in verband en verbond.
2. de duisternis raakt de mensen, grijpt op ze in en wordt door sommigen aangegrepen, af- en omgeleid, uit haar baan gebracht.
2.1. zij wordt gebruikt om te verbergen. "In den nacht van zaterdag op zondag werd de muur beklad met slogans tegen de vreemdelingen". in den nacht, terwijl wij slapen, komen anderen op straat en laten sporen na, bekladden, breken in, breken af, stichten brand en moorden. zij maken van den nacht een vreemden handlanger door hem van zichzelf te vervreemden, hem te verkrachten, het gezicht van een vijand te geven. zó dat mensen gedwongen worden bewakers uit te zetten, de toegangen stevig op slot te doen, lampen te plaatsen en alarminstallaties.
2.2. de vriendelijke nacht wordt beeld van blindheid en dood: de innerlijke, geestelijke duisternis van kwaad willigheid waarvan de duisternis (het niet kunnen gezien worden) de natuur lijke plaats is. alsof er gaan kwaad is als het niet kan gezien worden. de nacht niet alleen als schuil plaats, maar die het kwaad van de wereld wegneemt, tot goed om praat.
3. maar er is een ŕndere kijk op den nacht: haec nox illuminatio mea. dit is de nacht als verwijzend naar den dag, den nacht in zijn eindigheid, in zijn ik moet kleiner worden opdat HIJ groter zou worden.
3.1. het is de nacht der zinnen. de ervaring der leegte, van het uiteinde lijk niets en UITEINDE lijk ALLES. de nacht waarin de dictatuur van "de aarde" helder oplicht. de nacht van het kruis bij vollen dag waarin wij onze wijze helder zien als beperkt, kwets- en doodbaar, als niets kunnen zonder MIJ. het is de nacht als natuur lijke plaats van het VISIOEN, als mijn verLICHTing.
3.2. als de natuur lijke plaats van de verrijzenis: "in den nacht van zaterdag op zondag". de nacht gaat over en verdwijnt in den dag, om de gehoorzaamheid tot den dood op het kruis wordt HIJ verheven, HIJ leeft opgestaan. de verrijzenis heeft plaats als worden van VOLLEN DAG "als het nog donker is".
hier raken wij het GEHEIM waaruit en waarin ons bestaan plaats heeft en dat ons "in gelijkenis" met dag en nacht wordt ont huld. hier wordt het ding nacht verrijkt, vergroot, verméérd met tekenwaarde: wordt "de aarde" beLICHT met "den HEMEL". wordt het kwaad overwonnen door het goede: her innert de GEEST in ons dat het goede het eerste en laatste woord heeft. de werkelijkheid van het bekladden, het in- en afbreken, het moorden en branden "in den nacht van zaterdag op zondag" wordt "als het nog donker is" beLICHT met de VERRIJZENIS: de steen is weggerold en het graf is leeg. déze nacht is mijn LICHT.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
