|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Gewoon een passage uit den eersten johannesbrief opent in al zijn eenvoud een helder perspectief op ónze wijze: "Wie immers zijn broeder die hij ziet, niet bemint, kan God niet beminnen, die hij niet heeft gezien." (1 Joh. 4/20)
1. er is hier sprake van (kunnen) zien en niet (kunnen) zien. samen. johannes' beeld van den mens ont sluit te zelfder tijd bekwaamheid en onbekwaamheid van zien. het situeert den mens in een zichtbare en onzichtbare wereld. het bevestigt de aanwezigheid onder ons van het zichtbare voor die, naar onze wijze op onze wijze, zichtbaar verbonden met het zichtbare, zien én de aanwezigheid onder ons van het onzichtbare dat niet gezien kan worden door die zichtbaar verbonden zijn met het zichtbare. d.i. fundamenteel gebonden zijn aan het zichtbare om te (kunnen) zien. de mens is "aarde" en uit der aard op "aarde" aangewezen om te (kunnen) horen, zien en tasten. in dit perspectief is "de aarde" het begin van zijn zien: het mens lievend geschenk dat het den mens niet alleen mogelijk maakt, maar ook den mens uitnodigt (let eens op...) om te horen (luisteren), te zien (kijken) en te tasten (de vingers te steken in). de "aarde" in de dingen en de "aarde" in den mens spelen on verdeeld op elkaar in, geven en nemen om te groeien in waarachtigheid (objectiviteit), waardigheid (geschapenheid) en waarde (bevrijde vrijheid). "die hij ziet" bevestigt den zienden mens én prikkelt hem om eens te gaan kijken, eens te letten op, om de oren, de ogen, de handen te openen.
2. want onderhuids speelt het "Komt eens kijken" (Joh. 1/39), het "Let eens op de vogels in de lucht, de leliën op het veld...hoe" mee, de richting aanwijzend naar "God die hij niet ziet" en Die er toch is. Die er toch is én ons het eerst heeft bemind. de mens moet zijn broeder beminnen. dit is een grond beginsel en grondwet van onze wijze, on losmakelijk verbonden met GOD beminnen Die ons het eerst heeft bemind en uit dér aard het "gebod" van HEM te beminnen in ons heeft ingeschapen. met "God die hij niet ziet" bevestigt johannes én het bestaan van GOD én (naar onze wijze op onze wijze) den aard van Zijn WIJZE: kan door ons niet gezien worden. de WIJZE van GOD is wezen lijk ànders, on "aards": "Ben Ik soms een mens?". en ànders betekent uit en in dit door den mens niét kunnen gezien worden wezen lijk den mens in waarachtigheid (GEEST), waardigheid (HEER) en waarde (ALFA en OMEGA) on eindig overtreffend. GOD niét beminnen is voor een mens een ramp, de negatie van zijn OORSPRONG lijke en UITEINDE lijke wijze, ontaarding en dood. GOD beminnen is voor johannes, als "leerling" van het WOORD, van al wat IK u heb gezegd uit en in het her inneren van den GEEST, het eerste en laatste waar het den mens om gaat: de grond van zijn beginnen, overeind komen en in stand blijven, en zijn VOLTOOIING. naar ónze wijze op ónze wijze: "aards" én (uit en in Die ons het eerst heeft bemind) "HEMELS".
3. en de verbinding van "aarde" en "HEMEL" is nu precies die in al den eenvoud van zijn woord merkwaardige heldere kracht van zijn woord. GOD beminnen moet (naar onze wijze op onze wijze) gebeuren door het beminnen van den broeder én kan niet zonder dit eerst bemind zijn, zonder de verrijking, vergroting, vermééring van onze wijze door GODS WIJZE, zonder die on verdeelde samenwerking van "aarde" en "HEMEL", van natuur en genade.
3.1. uit den aard van ons "aards" op aarde zijn, door den SCHEPPER van hemel en aarde geschapen, komen wij tot den ONZICHTBAREN via het zichtbare. door te zien gaat wat wij niet (kunnen) zien voor ons open. dat is het wezen van onze wijze. wij zijn beADEMde "aarde": bekwaam én geroepen om horend, ziend en tastend den onhoor-, on zicht- en on tastbaren SCHEPPER te HOREN, te ZIEN en te TASTEN. d.w.z. beminnend te BEMINNEN: via ons beminnen van Zijn schepping den SCHEPPER te beminnen, via het beminnen van den broeder (dien wij zien) GOD (Dien wij niet zien) te beminnen. uit dér aard krijgt die liefde tot GOD een (voor onze wijze op onze wijze "verifieerbaar") houvast. zij wordt concreet: hoor-, zicht- en tastbaar. zij maakt het ons "gemakkelijk" en bevestigt (uit en in GODS menslievendheid) onze wijze van "aards" op aarde al "HEMELS" in den hemel zijn.
den broeder beminnen als teken van GOD beminnen is uit dér aard niet vreemd aan onze wijze, maar er juist eigen aan. wij kùnnen GOD niet beminnen zonder den broeder te beminnen. het tweede "gebod" is gelijk aan het eerste, is de hoor-, zicht- en tastbare gestalte van het eerste. liefde tot GOD is vervulde, verVOLde, "verdubbelde" broederliefde.
3.2. is de broederliefde een teken van liefde tot GOD, zij is niet mogelijk zonder GODS liefde voor ons, zonder Zijn ons eerst beminnen. GOD woont onder ons om on verpoosd on verdroten ónze wijze op nieuw te scheppen, nieuw te maken, d.w.z. te verrijken, vergroten, vermééren met Zijn WIJZE. het op ONS gelijkend geheime lijk wonder lijk, op UW woord, te actualiseren: de broederliefde van gedaante te verànderen in het schitteren als de zon en wit zijn als sneeuw van liefde tot GOD. GODS liefde tot ons (Zijn welwillend- en menslievendheid voor ons mens lijk op aarde verschenen in jezus van nazareth CHRISTUS) promoveert onze broederliefde tot GODSLIEFDE, verheerlijkt ze, doet ze verrijzen. uit en in den in slag van den GEEST, Zijn in ons her inneren al wat IK u heb gezegd in het woord van "de leerlingen". het merkwaardige van hun woord in al zijn eenvoud is het glinsteren van de vonken van het vuur van den GEEST in ze erin. de wonder lijke uitwisseling.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
