|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. In Athene wordt Paulus verrast door de vele afgodsbeelden en "werd ten diepste bewogen" (16). bewogen, en ten diepste, enerzijds door den zo te zienen godsdienstzin van de atheners, en anderzijds door hun vereren van afgoden van wie zij "beelden" hadden gemaakt. beelden "die oren hebben maar niet horen, ogen maar niet zien, en handen die niet kunnen tasten". uit en in zijn perspectief van den VADER, den ZOON en den GEEST was er hier voor hem werk aan den winkel. in de LIJN op de LIJN van "medelijden met de scharen". hij dacht hier een goeden grond te vinden voor het mosterdzaadje.
2. maar "ook enige epicurische en stoïsche wijsgeren vielen hem aan en maakten van hem een praatjesmaker, een prediker van vreemde goden." (18) hoe diep de wijsheid der wijsgeren (in Lucas' perspectief) ging, laat hij ons afleiden uit "Want alle Atheners en de vreemdelingen die bij hen zijn gevestigd, hebben voor niets anders tijd dan voor nieuwtjes vertellen of nieuwtjes horen." (21) dit is de rotsige grond, de weg, de doornstruiken, het oude ijdelheid der ijdelheden, de bezigheidjes die doof en blind en stom maken voor het àndere. zó dat paulus
3. geen kans kreeg het àndere dat, den ANDEREN Die hem toen had overweldigd, hem had getoond dat HIJ in uit den dood op het kruis was verrezen en LEEFDE en hém had voorbestemd om, te "vertellen". "Maar toen zij hoorden van opstanding der doden (inderdaad tot hierennu nù hiér het 'moeilijkste', onbegrijpbare en meest weerstand verwekkende geloofspunt), spotte de een en zeide de andere: Daarover zullen wij u later wel horen." (32) hiér slaat de fijnzinnige Lucas de nagel op den kop, vertelt hij een geschieden dat doorheen de gehele geschiedenis actueel is en blijft en óns tijdje op schitterende wijze typeert. het "Daarover zullen wij u later wel horen" typeert de ironische strategie der blinden, doven en stommen, de omgekeerde, geperverteerde "vreemde welwillendheid tegenover", de uit de hoogte op de gelovende neerkijkende zelfvoldaanheid der ongelovenden, der wijsgeren van de wijsheid van de wereld. dààr tegenover had paulus (en hebben alle paulussen na hem) geen schijn van kans ("tenzij bij enige mannen als Dionysius de Areopagiet en een vrouw met name Damaris, en anderen met hen." (34)
4. "Zo ging Paulus van hen weg." (34) er ligt, niettegenstaande den troost van deze enkelen, een lichte droefheid over dezen zin. iets van franciscus' AMOR non amatur, van het johanneïsche en de Zijnen ontvingen Hem niet. zó ging hij van hen weg, geconfronteerd met de blijkbaar diepgewortelde verdeeldheid, wetend dat hij dit daarover zullen wij u later wel horen in de handen van den GEEST Die zijn uur heeft, moest leggen. het stof op zijn voeten bleef het getuigenis dat hij er geweest was en dat, van zijn voeten geschud, voor altijd aanwezig zou zijn in de geschiedenis der mensen als beeld van de weerbarstigheid der "grieken" onder ons. paulus in athene blijft actueel tot het einde der aarde en der tijden.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
