|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Dit tijdje loopt hard om den TVG niet te missen, en vele gelovigen lopen hard mee om (denken zij) niet achter te blijven. maar de TVG loopt in zijn vaart dood als hij in zijn vaart het wisselspoor naar het blijvende, het waarachtige, (mens)waardige en waardevolle, mist. wat ziet men nog in zo'n vaart? waarom eilt men zo en waarheen? de vaart schept zichzelf en wordt slechts geremd door remmen. zo niet, slaat de trein tenslotte te pletter. dàt moeten de vele geschiedenisjes der geschiedenis toch leren en herinneren.
de GEEST leert en her innert waarachtig, waardig en waardevol door het herinneren en leren der geschiedenisjes en die verhaaltjes van nu. HIJ verzamelt ze binnen het grote verhaal door ze te "verdubbelen", te verrijken, vergroten, vermééren met den groten ZIN der geschiedenis.
men zegt: de mens heeft het recht zich te vergissen. natuurlijk. maar leert hij ervan? leert hij zijn zich vergist hebben als zich vergist hebben te zien? wordt hij erdoor wijs? hij versnelt uit en in de wet der inertie voortdurend den pas en ziet de-kleine-correctie-met-grote-gevolgen niet.
hard meelopen is overdonderd, uit zijn evenwicht gebracht of in het nauw gedreven, de kleine correctie los laten en in den "dialoog" zijn VISIOEN als onrealistisch verzinsel, een verhaaltje zoals de vele verhaaltjes en uit der aard achterhaald en onbruikbaar, prijsgeven. want de aarde, denkt en zegt men, brengt niet vanzelf, maar onder het klappen van de zweep van den meester haar vruchten voort.
en zie: het zijn vruchten van on vrijheid, on vrede, on vreugde uit be- en ontgoocheling, tot hondsdolheid toe.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
