|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De grootste gave van een mens is dat hij beADEMd is. uit dér aard is zijn grootste opdracht al dat leeft beADEMd tot "een levend wezen" te beADEMen. het is niet min. het is een verbijsterend, verbazend, boeiend wonder lijk geluk hebben al dat leeft op UW woord te be wonderen: water in wijn te verànderen, brood te vermenigvuldigen, doven te laten horen en stommen spreken, blinden te laten zien en verlamden lopen, kromgebogenen overeind te helpen, doden tot leven te wekken. dit is: de aarde van gedaante verànderen tot schitterend als de zon en wit als sneeuw, tot VISIOEN van de on verdeelde éénheid van "aarde" en "HEMEL".
op UW woord. dit is: beADEMd, -hoe dan ook- uit en in her innering van den GEEST in den geest van GOD den VADER SCHEPPER, GOD den ZOON VERLOSSER en GOD den GEEST VOLTOOIER. is dat een frase, een verhaaltje zoals de zovele verhaaltjes op eigen houtje uitgedacht en verteld, ongeloofwaardig, of op zijn schoonst een utopie?
het is geloof dat redt en bevrijdt uit cynisme, scepticisme, wantrouwen, "walg" aan den postmodernen mens bijzonder toegeschreven, maar in feite zo oud als de straat. al dat leeft, kan alleen "een levend wezen" worden uit en in -hoe dan ook- de beADEMing van den GEEST, uit en in den geest van den GEEST...dien de wereld niet kàn geven. de GEEST "geeft" dien geest, én al de -dààr in begrepen en dààr in gegeven- rest.
het geloof is fundament. ROTS.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
