|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De wijze van "de aarde", het op aarde, is zó: dat het niet-blijvende blijvends in zich draagt, het onverborgene verrijkt is met het verborgene. de wijze van den mens is zó: dat hij bekwaam is dit blijvende in het voorbijgaande, het verborgene in het onverborgene -wonder lijk, op UW woord- te horen, te zien en te tasten. deze bekwaamheid maakt den mens ŕnders dan, tot den "koning" van de schepping, "een blijvend levend wezen".
die bekwaamheid verliezen is zijn dood. dan wordt hij "uitgedragen", "keert tot stof terug". dan wordt hij doof, blind en lam (dit is: on bekwaam het blijvende, verborgene, te horen, te zien en te tasten), verliest hij het op UW woord en uit dér aard het wonder. wordt hij een speel bal van de door hem ont wonderde geschiedenis.
"En hij sprak: Jonge man, Ik zeg u: Sta op. De dode richtte zich op en begon te spreken. Zo gaf Hij hem aan zijn moeder terug."(Luc. 7/14-15) jezus haalt -op UW woord- het blijvende in het voorbij gaande, het leven in wat uitgedragen wordt, te voorschijn. dit "verhaal" is de bevestiging van johannes' "In wat bestond was Hij het Leven." het blijvende. het blijvende is wezen lijk GOD de VADER SCHEPPER, GOD de ZOON LEVENDMAKER, GOD de GEEST VOLTOOIER in de dingen en de mensen, de VERBORGENE in het onverborgene.
het wonder verliezen is GOD verliezen: het geloof in, de hoop op en de liefde tot. zó als de van den wijnstok afgebroken, afgesneden rank tot on bekwaamheid verschrompelen. het verlies van de verbeelding, waardoor "de gelijkenis", het wonder, verduisterd wordt.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
