|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De woorden van een taal leven, d.w.z. zij hebben plaats geschiedend van hun begin en in den tijd in hůn tijd naar hun voltooiing toe. zij overstijgen hun tijd doordat zij hun begin in zich dragen én een verlangen naar VOLheid, naar VOLTOOIING. zij zijn uit hun aard open, méérzinnig, méér zeggend veel zeggend voor die eens op ze let.
oude woorden hebben een traditie. zij zijn geladen met het leven van vele eeuwen doordat zij in het VOLLE leven staand VOL leven bevorderen en mét het leven "een levend wezen", een levende taal blijven. verlies van traditie betekent verschrompeling der woorden uit onbedacht-, ondoordacht-, onontvankelijk- en onverschilligheid. verlies van den rijkdom der traditie in de woorden resulteert in oppervlakkigheid, on diepte, on hoogte, on lengte en on breedte, in een on helder en on krachtig analfabetisme van den geest, een on verstaan van het leven. in feite: het verlies van het geheim en het wonder, die de waarachtig-, waardigheid en waarde van het leven bepalen.
de woorden stralen leven uit doordat zij uit en in hun articuleren van het leven van al dat leeft leven. zij zijn zó als het leven on uitputtelijk uit en in hun openheid van in den beginne tot in het uiteinde. d.w.z. uit en in het BEGIN waarin zij ontvangen, geboren en getogen zijn, en het UITEINDE waarin zij uitmonden. zij zijn -op hun paasbest- pinksteren lijk beGEESTe begeeste letter.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
