|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
De druk van wat men (horribile dictu) samenleving (zonder samen en zonder leven) noemt, breekt het kruis af: het kruis op het voorhoofd, het kruis op het hart, het kruis op den mond. denken, doen en dichten zakken geruisloos naar den platten grond, een ont HEMELde aarde.
die gelooft, staat onder druk. zijn bekruist denken, doen en dichten worden in het nauw gedreven, "van de kathedraal naar de catacombe". de samenleving smeedt terwille van het groeiend aantal ont kruisten met den dag driester haar complot tegen den HEMEL om de aarde aan de macht te brengen. en in dit proces, dezen vooruitgang, wordt die gelooft een dwarsligger, een hinderlijke steen des aanstoots die met den bulldozer van "den druk van de samenleving" uit den weg wordt geruimd.
geloven is naar binnen en naar buiten moeilijk, voor die alleen is onmogelijk. het was niet goed dat het gemakkelijk was, want oppervlakkig, onpersoonlijk, en uit der aard on echt. geloven is moeilijk, en uit dér aard diep gaand binnenin. en dat is goed. dàt is meer het werk van GOD dan van den mens. het is "niét van het kruis afkomen", geheime lijk wonder lijk op UW woord aan den druk weerstaan, de catacombe als de natuur lijke plaats van den gelovenden aanvaarden.
kann keine Trauer sein. de GEEST zelf leidt die gelooft naar de eenzame plek om uit te rusten en den GEEST de kans te geven Zijn werk te doen: "den druk van de samenleving" te laten exploderen in een mist van minieme waterdruppeltjes om de aarde te drenken en de lente een handje te helpen. want HIJ maakt op Zijn tijd en
stond recht wat krom is. de lente komt van achter de bergen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
