|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1.1. De (materiële) dingen hebben een hoor-, zicht- en tastbaren vorm. vorm is: hoe zij te horen, te zien, te tasten zijn; hoe zij zich, klanks-, lijns-, vlaks-, kleurs-, omvangsgewijs van de andere vormen onderscheidend en scheidend, aan ons voordoen. een vorm is in zichzelf zichzelf en verschijnt zó aan ons: aan mensen, die met de nodige vermogens begaafd zijn om hem te horen, te zien en te tasten. meer nog: om hem horend, ziend, tastend, hem aan- en zich in hem in en voor hem te voelen, over hem te denken, hem te ver beelden, hem te doen en op allerhande wijzen, o.a. in woorden, uit te drukken, te "beschrijven". een vorm is een wonder, zó als het vermogen van de mensen een vorm te geven aan dingen, gevoelens, gedachten en beelden, een wonder is. een geheim van het geheim mens.
1.2. een vorm heeft, meer nog is altijd een inhoud. hij ver uiterlijkt een innerlijkheid. uit der aard is een vorm voor de mensen on verdeeld één met zijn inhoud; een be geeste letter, en beantwoordt zó zijnde aan het wezen van een mens: be lichaamde geest.
2.1. de mens is bekwaam den vorm te zien zó als hij is: be geeste "stof". dit is: is bekwaam om door de materie geest lijk geraakt, toe- en aangesproken te worden. de vorm kan, zelf "bezield", mensen bezielen, in verrukking (exstase), buiten het lichaam brengen. en doet dat ook in mensen die intens aandachtig op aarde aanwezig zijn. who care and are lucky. dàn "openbaart" hij hun waarheid, "goed"heid, schoonheid: de in de dingen wezen lijk aanwezige waarden, die mensen grondig bevrijden, opvrolijken en bevredigen. gelukkig maken.
2.2. mensen zijn bóven dien bekwaam vormen te vormen. in feite te doen wat de dingen hun hebben voorgedaan, "geleerd". in mensen is vormen een vorm geven aan de in hen op grond van wat zij horen, zien en tasten ontstane gevoelens, gedachten, beelden. dit is: op de een af andere, o.a. gesproken, wijze waarheid, "goed"heid, schoonheid te beluisteren, bekijken, betasten geven. dit is: naar hùn wijze op hùn wijze de hun vóór de voeten aan de voeten gelegde en in handen gegeven dingen om te vormen, op nieuw te scheppen. de huid van een koe wordt dan leer, en dat leer wordt een schoen, en die schoen wordt (zó als "de schoenen" van van gogh) een teken. vormen vormen is zó danig "ingeburgerd", dat "afgestompte" mensen zijn gaan "vergeten" dat dit vermogen van hen in hen een wonder is, een geheim van het geheim mens. dergelijke geheime lijk wonder lijke vormen vormen is, bóven het vormen vormen van bv. den wind, den regen, den sneeuw, den vorst, het stromend water, het vuur (van den vulkaan), van een mier, een vogel, een bever, een kip enz enz uit, een verbijsterend, verbazend, boeiend geheim van het geheim mens, dat hem in staat stelt de waarheid, het "goed" en schoon zijn van de schepping ("de aarde" en de aarde met al wat en wie er op is) beLICHT te belichten, naar anderen uit te stralen.
2.3. zonder afwijking. zonder bij het vormen den vorm en den inhoud uiteen te werpen. wat, gezien de kwetsbaarheid en gekwetstheid van den mens, kàn en trouwens zoals uit de feiten blijkt ook gebeurt. een mens kan bij het vormen van vormen liegen, het "goede" in "kwaad" veranderen, de aarde verlelijken. dit is: de gave onbesuisd, on eerlijk, bedrieglijk perverteren. dàn wordt geen kunst geschapen, maar gekunsteldheid.
en het is "goed", wijs, door care and being lucky er voor te zorgen dat men het vermogen tot onderscheid niet verliest door het voor een bord linzensoep te verkwanselen. zorg voor uit bezorgdheid om waarheid, "goed"heid en schoonheid bevordert het onderscheid en voorkomt dat men zich laat bedriegen. het eist intens aandachtige aanwezigheid op aarde op de wijze van met het hart bij de dingen zijnd luisterbereid luisteren naar, eens letten op hoe..., den vinger steken in de ons ter beschikking gegeven dingen der schepping. in feite van ze houden met een liefde die gelijkt op de LIEFDE van hun SCHEPPER voor ze.
uiteindelijk heeft de innerlijke houding tegenover kunst en gekunsteldheid te maken met weten en willen. met te weten dat wat men vormt kunst is of gekunsteld, en het te willen.
3.1. weten is zich bewust zijn van. wat op zichzelf al een kunst is. in feite de rijpe vrucht van den geest van onderscheid.
dit weten heeft, als "informatie van boven", geheime lijk wonder lijk plaats. het is in geen geval het resultaat van toeleg op, van studie, van inzicht uit informatie van beneden. hiér is er meer. men heeft het den naam van intuïtie gegeven: een vreemd aanvoelen, een kennen op grond van: met het hart er bij zijn, van verlichting van het verstand, van het "werken" van de verbeelding. voor die geloven in het her inneren van den Heiligen GEEST, in Zijn gaven, waaronder de gave des onderscheids, is dit weten inderdaad een her inneren van den Heiligen GEEST, Die "de aarde" opHEMELt en uit dér aard dit weten tot een geheime lijk wonder lijke, een kennis op UW woord "maakt". een on gezochte kennis.
in weten dat de vorm geving kunst of gekunsteld is, zit verborgen het weten dat zij on, of het weten dat zij gezocht is. een gekunstelde vorm geving is gezocht, is resultaat van een rationeel óf een gefantaseerd werken met -aangeleerde, laat staan gestolen- kneepjes van het vak. en dat "zien" is gegeven aan die be gaafd zijn met de gave des onderscheids. in elk geval is gezochtheid de meest te vrezen vijand van kunst. de kunstenaar vermijdt met hand en tand gezochtheid. dit is: wil ze niet.
3.2. het weten wordt door willen ingehaald. willen wil het weten vergezellen. zó dat de kunstenaar wat zijn vorm geven betreft -minder, of meer- weet dat het kunst is, en het helemaal wil. en anderzijds weet die gekunsteld vorm geeft -in mindere of meerdere mate- dat zijn vorm gekunsteld, gezocht is, en wil hem tóch, niettegenstaande, zó. bij hem krijgt dat her inneren van den GEEST, die informatie van boven, geen kans en drijft hij zijn wil om de een of andere, in de "kunstwereld" maar al te goed gekende, maar bedenkelijke reden dan, door. hij blijft beneden, ligt als baudelaires albatros met de vleugels uitgespreid en uit dér aard tot vliegen, zich verheffen onbekwaam, plat op het dek...tot spot van de matrozen. of ligt zó als rimbauds slaper terwille van een klein rond gaatje in het lijf niet te slapen, maar is dood.
4. kunst is wezen lijk, altijd en overal helemaal, cultuur van het leven. een kunst werk leeft doordat het van boven tot onder, van top tot teen, een be zielde vorm is, een be geeste letter. een ding dat glanst van den GLANS van GODS SCHEPPING, den GLANS die ligt op het gelaat van CHRISTUS. er is niets gekunstelds aan, niets gezochts, niets niettegenstaande gewilds.
een kunst werk is natuur en mens samengeworpen, de heerlijke eerlijke samenwerking tussen de dingen en den mens der schepping uit en in de OORSPRONG lijke verbondenheid tussen beide. een ding "opent zó als de nachtvlinder de vleugels" en stelt uit der aard de "schittering" van zijn binnenkant ten toon; de dichterlijke schouwt geheime lijk wonder lijk dien binnenkant en dicht hem -bij GODS genade- dichterlijk. dit is: laat den glans van de schepping als GLANS van den SCHEPPER in zijn werk "schitteren".
dit weten en kunnen overstijgt het louter mens lijke doordat het her inneren van den Heiligen GEEST -hoé dan ook, in het verborgene, in den kunstenaar on-, onder- of bewust- door de gave des onderscheids tussen echt en vals een handje helpt. HIJ beLICHT de dingen der schepping als "dingen van God", als "schitterend als de zon en wit als sneeuw", helpt den kunstenaar ze zó te zien, en beKRACHT hem met kunstvaardigheid om ze op nieuw te scheppen. dit is: de werkelijke hoogte en diepte, lengte en breedte én van de dingen én van het kunst werk "ter wereld te brengen" op de wijze van op aarde zó als in den hemel.
uit dér aard staat kunst in het teken van "openbaring", van opHEMELing van de aarde, waartoe de mens geroepen, gewijd en gezonden is. de kunstenaar tekent de tekens van den SCHEPPER, den VERLOSSER en den VOLTOOIER der schepping op de wijze van sint-jan op zonder er iets aan toe te voegen of er iets van af te nemen. gehoorzaam uit drukkend "wat hij heeft gehoord, wat hij met eigen ogen heeft gezien, wat hij mocht aanschouwen en zijn handen mochten betasten met betrekking tot het Woord des Levens". het LEVEN is verschenen, hij heeft het gezien en legt er als de boodschap van eeuwig Leven dat bij den VADER is en aan hem is verschenen, naar zijn wijze op zijn wijze priester lijk eerlijk en heerlijk getuigenis van af.
on gekunsteld. in den Naam van den Vader, den Zoon en den Heiligen Geest. want het gaat uiteindelijk niet om eigen verheerlijking, maar om de verheerijking van GOD den VADER SCHEPPER, GOD den ZOON VERLOSSER en GOD den Heiligen GEEST VOLTOOIER op aarde, onder ons voor ons. en uit dér aard is de kunstenaar, is de dichterlijke dichtende in 't bijzonder, een on schatbaar geschenk van de beminnelijke menslievendheid van GOD, Die in den hemel is, aan de mensen, die op aarde zijn. hij staat, wellicht on bewust, of onder bewust, of bewust zó voelend, zó denkend, zó doende, hoogst en diepst, langst en breedst "in dienst van de mensen". en dàt is de werkelijke GROND van het respect, de bewondering uit verwondering om voor en de dankbaarheid tegenover den kunstenaar van de mensen who care and are lucky. die het geluk hebben het geluk te hebben de echte kunst van echte kunstenaars te kunnen onderscheiden van de gekunstelde "kunde" van gekunstelde "kunstenmakers". van de vedetten van "de kneepjes van het vak".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
