|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. Een mens geschiedt al de dagen van zijn aards leven op aarde. dit is: met den kosmos in 't algemeen en de aarde in het bijzonder verbonden en uit der aard, als "stof van de aarde genomen", "aards". met alle gevolgen van dien.
ŕl de dagen van zijn leven bestaan uit "goede" en "kwade". wat inhoudt dat de mens kwetsbaar is, gekwetst wordt en kwetst. hij wordt geconfronteerd met kwesties, met moeilijkheden, en uitgedaagd deze moeilijkheden "zo goed en zo kwaad als het gaat" optelossen. er is het goed en er is het slecht weer; er is heerlijk natuurschoon er zijn natuurcatastrofen; er is de vruchtbare en er is de onvruchtbare grond; er zijn goede vruchten en er zijn slechte: er is goed gewas en er is onkruid; er zijn vreedzame, menslievende en voor den mens gevaarlijke planten en dieren; er zijn vreedzame, menslievende en voor den mens gevaarlijke mensen; er is "de engel" en er is "het beest" in elken mens.
2. met dit goede en dit kwade geconfronteerd worden betekent enerzijds dat de mens er onvermijdelijk mee te doen krijgt, en anderzijds dat hij vanuit zijn levensdynamiek, zijn wil om te leven, er het beste moet van maken op grond van de vermogens die hij gekregen heeft en die hem in staat stellen te weten om wetens wetend, en te kunnen om willens willend levenbevrijdend en leven
bevorderend te handelen.
in de praktijk kan hij constateren: dat het goede hem aanmoedigt doordat het den positieven, constructieven en creatieven zin van zijn bestaan belicht en het door momenten van vreugde op momenten van vreugde doet "smaken"; dat het kwade, hoe levensbedreigend ook, kan geneutraliseerd worden, overwonnen en om gekeerd, dit is: tot creatief meewerken aan het goede bedwongen gedwongen worden. de goede dagen "tonen" tenslotte dat het bestaan op aarde uiteindelijk "goed" is, niet ten dode, maar ten leven. wat betekent: dat het "kwaad" van lijden en dood, hoezeer het ook probeert de mensen van zijn "overwicht" te overtuigen, noch het eerste, noch het laatste woord heeft.
3. uit en in dit geGROND grondig optimisme gaan kwesties, moeilijkheden, hindernissen er anders uitzien. zij zijn wezen lijk een uitdaging van en uit der aard een middel tot bevorderen van den levenswil op de wijze van een wetens wetend en willens willend, dit is met groeienden vechtlust verrijkt, vergroot, vermeerd het leven opbouwend handelen. Luctor, et emergo!
het hoort tot den door een innerlijke levensdyanamiek gesteunden levenswil in en van den mens dat hij de kwade dagen niet negeert, ze niet uit den weg loopt of tracht te omzeilen, maar frontaal ertegen aan gaat, bevecht en tracht te overwinnen op de wijze van: Veni, vidi, vici!; bekijken, beoordelen en behandelen. klagen en zich beklagen behoren niet tot de sterkste zijden van den mens. integendeel. al dat leeft is er op aarde om te leven en er, wetens wetend en willens willend, alles aan te doen om het te bevorderen. dit is: zich door de goede dagen te laten bemoedigen en door de kwade niet te laten afschrikken, laat staan ter neer drukken en overmeesteren.
4. is er een grens die abortus en euthanasie, heldere tekens van ongeloof in de kracht van het leven en onvoorwaardelijke overgave aan den dood, verantwoordt? het is duidelijk dat de voortschrijdende dictatuur van de ratio het bestaan van een dergelijke grens opdringt en uit der aard door het vernauwen, zo niet totaal verblinden van den blik op het wezen van den mens, de mensen in het nauw drijft. de ironie wil dat precies dit diep snijdend levenspessimisme van deze het evenwicht tussen goede en kwade dagen verbrekende cultuur van den dood zich opwerpt als evenwicht bevorderende cultuur van het leven. de cultuur van den dood stelt zich door het negeren van den dood, het weigeren van de, zó als men ze denkt, kwade dagen, op als pionier der goede, geen andere dan goede. en zó zeggend en zó doend brengt zij de veerkracht der mensen in het gedrang en bedreigt zij den op de innerlijke levensdynamiek geGRONDen opbouwenden levenswil. den levenswil van in het begin tot aan het einde. de bemoedigende kracht van de goede dagen wordt genegeerd en de moeilijkheden worden als alleen maar hindernissen voor het leven als huisvuil onder de mat geveegd.
er is tegen dit den mens ontredderend levenspessimisme geen ander tegengif dan het den mens reddend levensoptimisme, dat het evenwicht tussen goede en kwade dagen herstelt en bevordert. de uit en in het licht en de kracht van dit levensoptimisme gekende (wetens wetend) en gekunde (willens willend) in evenwicht gehouden goede en kwade dagen zijn de reële goede grond voor het kiemen, eerst groene halm, daarna aar, en daarna aar vol rijp graan worden van het leven van elken mens. voor zijn VOL wassen op de wijze van een uit klei geboetseerden vogel die vliegt.
5. de vlucht van de den blik op het wezen van den mens vernauwende, zo niet vernielende ratio is er een op grond van wassen vleugels, die door de warmte van de niet te negeren zon smelten. de ratio verliest in haar drieste zelfgenoegzaamheid elken zin voor en bekwaamheid tot het schouwen van het VISIOEN, waarin de mens als geheim, als wonder, tot zijn VOL recht komt. het geheim, het wonder mens, is dat van beADEMde aarde, van "een uit klei geboetseeerde vogel die vliegt". dit is: die de goede dagen met hun vreugde en de kwade met hun verdriet op aarde (den platten grond) optilt tot de hoogte van 10 meter er bóven. tot begin én uiteinde lijk "goede", waarin en waaruit het begin (de geboorte uit het BEGIN), het VOL wassen én het einde (de dood als overgang naar het UITEINDE) als "goed" oplichten. waarin en waaruit kwesties, moeilijkheden en hindernissen uiteindelijk "opgelost" worden.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
