|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
"Eens dat Mozes de kudde van zijn
schoonvader Jitro, priester van Midjan,
weidde en hij zijn kudde diep in de woestijn
had gedreven en hij bij de Horeb, de berg van
God, was gekomen, verscheen hem de engel van
Jahweh in een vlammend vuur midden in een
braambos. Hij keek op, en ofschoon het
braambos in lichter laaie stond, werd
het niet verteerd.".
1. Diep in de woestijn, dit is: alleen; bij de berg van GOD, dit is: in GODS aanwezigheid. dit is: alleen met GOD: de eerste en laatste relatie, een relatie VOL verlangen van GODS wege om te ont hullen, van mozes' wege om het ont hulde te ZIEN. de stilte "in open lucht", in de onbegrensde ruimte van een "onbestofte" natuur, is de natuur lijke plaats van een door GOD gewilde én voor den mens vruchtbare ontmoeting met HEM.
2. de wijze van GODS aanwezigheid is uitgedrukt in "verscheen hem de engel van Jahweh in een vlammend vuur". dat het hiér wel degelijk op iets geheime lijk wonder lijks gelijkt, iets dat niet vàn de aarde is, blijkt uit het feit dat "ofschoon het braambos in lichter laaie stond, het niet werd verteerd".
GOD gebruikt niet alleen de dingen van Zijn schepping om de mensen toe en aan te spreken, maar HIJ verVOLt ze met "tekens" die naar het GEHEIM van Zijn eerstigheid verwijzen. HIJ verbaast, verbijstert en boeit den mens wonder lijk. dit is: door "verschijnselen" die het natuur lijk waarnemen, voelen, denken over en verbeelden te buiten gaan. dit is: dichterlijk, en uit dér aard alleen hoor-, zicht- en tastbaar voor die doordat zij intens aandachtig op aarde aanwezig zijn, gevoelig zijn voor de dichterlijkheid der dingen. dàt is de wijze waarop HIJ, als het ware langs den neus weg, de aandacht der mensen wil trekken.
3. er zijn wonderen genoeg. in de stilte in stilte stil. dit is: de wonderen zijn voor who, caring and being lucky, het geheim van de "eenzaamheid", de stilte der open lucht, van de aantrekkelijke ruimte van "het veld" kunnen genieten, de wereld niet uit ("Wonders will never cease.").
dat mozes zijn kudde "diep" de woestijn in dreef, zó diep dat hij bij den berg van GOD belandde, is niet op de eerste plaats een puur praktisch handelen, maar op de eerste plaats het gevolg van zijn innerlijke gesteltenis: zijn nood aan stilte op de wijze van "alleen, en van geen mens gestoord". het "toont" geen gebrek aan gemeenschapsgeest, maar wel het bewustzijn dat de gemeenschap er bij wint doordat zij hoé dan ook aan de vrucht van de "contemplatie" die mozes ten deel valt, zal deelkrijgen en -hebben. wat het hele verder "verhaal" van mozes aantoont.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
