|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
leven is geloven, geloven leven. de Schrift werd geschreven door gelovenden. het leven van Haar woorden is het geloof van die ze schreven. het geloof in Jahweh (den Vader), Zijn Zoon jezus van nazareth (het WOORD) en den Heiligen Geest (Die alles leert en in herinnering brengt...opdat gij moogt geloven). geloven is het eerste en het laatste voor den mens; de grondige opheldering van zijn leven.
de dichtende dichterlijke staat, geraakt en gegrepen door de kracht van het Woord en het WOORD, open voor de mogelijkheden van het woord: uit Schepping en Verbond, op grond van zijn geloven, te gelijken op het Woord en het WOORD. zijn geloven opent zijn ogen voor de dichterlijkheid der dingen, het TEKEN van den Vader, den Zoon en Hun Geest in ze. zijn geloven opent zijn oren voor den OORSPRONG lijken rijkdom van het woord: zijn deelhebben aan het Woord en het WOORD. het woord als gave van den GEEST; het reëel mens makende woord. vandaar zijn aandacht voor, zijn geloven in en zijn eerbiedig gehoorzaam volgzaam hanteren van het woord. zijn fundamenteel wezen lijke beschikbaarheid. zijn geduld. want het woord is méér, meer dan alleen van den mens. het is wezen lijk een deelnemen aan het deelhebben aan Gods GEEST, Die waait waar en wanneer Hij wil.
uit dér aard waait ook het woord van den dichtenden dichterlijken waar en wanneer het wil. ŕnders dan de mensen het willen. hoe het literatuurbedrijf ook drijft. waar het woord van den dichtenden dichterlijken terechtkomt, kan geen mens voorzien, zó als geen mens kan bepalen waar de zaadpluisjes terechtkomen. gij vindt ze op de wonder lijkste plaatsen, buiten de macht van den mens. en dat is goed.
het waaien van den GEEST ontsnapt aan den greep van den mens. met als gevolg van Dien:
1) dat het dichterlijke buiten den greep, buiten het begrip van den mens blijft. den mens is alleen gegeven het dichterlijke als een kostbaar geschenk te ontdekken, te bekijken, te bewonderen...van op een af stand. en uit dit op een af stand dit dichterlijke de fundamenteel wezen lijke plaats voor zijn leven in zijn leven te geven. bij Gods genade. if you're lucky.
2) dat het dichten buiten den greep en het begrip van den mens blijft. hem is alleen gegeven het als een kostbaar geschenk te ontdekken, te bekijken, te bewonderen en in zijn leven te integreren...van op een af stand. en als hij bij Gods genade veel geluk heeft, wordt hem gegeven te mógen kunnen dichten. en dat hij kŕn mogen kunnen dichten gaat zijn greep te buiten en zijn begrip te boven. wijs geworden en bevrijd vrij dicht hij vrij en vrolijk op een af stand. dit is: gelovend dankbaar geduldig deelnemend aan het deelhebben.
dit is ervaring:
1) de tijdjes vallen in duigen, de meningen waaien weg als rook, de wierook krijgt een geurtje, de helden der literatuur komen en gaan. de min of meer verwoede pogingen van den greep en het begrip stranden fataal op de rots van het poëtische en de poëzie.
2) het poëtische en de poëzie van de SCHRIFT blijven als een steeds weer verbijsterend, verbazend, boeiend wonder schitterend als de zon en wit als sneeuw door alle tijdjes en den tijd heen onder ons aanwezig. de regenboog in den hemel over de aarde. oud, maar fundamenteel wezen lijk wonder lijk permanent NIEUW. een permanente vernieuwing VAN BINNEN UIT.
geloven heldert ons leven op, en daarmee samengaand ons woord. uw opgehelderd woord is wezen lijk een NIEUW woord, een oud NIEUW woord. het poëtische en de poëzie in de wereld verouderen nooit omdat zij van binnen uit steeds weer NIEUW zijn. het echt nieuwe is altijd oud nieuw, van in den beginne. het is een GEEST lijke, GEESTige, GEEST rijke schitterende spetterende nieuwheid, bóven den greep en het begrip uit. bóven den chaos van den buitenkant. het TEKEN woont van binnen.
het TEKEN is onaantastbaar door den tijd, a fortiori door de tijdjes. het is de gouden draad doorheen den tijd: van in den beginne heri, hodie et in saecula saeculorum. het is de ziel van het poëtische en de poëzie. de druk van het tijdje is uiteindelijk een machteloos kinderachtig verschijnsel, een bezigheidje van verwende, zo niet bedorven, zich vervelende kinderen, die het leuk vinden het anderen moeilijk te maken.
de dichtende dichterlijke wordt er doorheen gedragen door zijn intens aandachtige aanwezigheid bij het TEKEN. hij is in zijn tijdje niet van den tijd, a fortiori van zijn tijdje. hij is in zijn tijdje van het TEKEN in dit tijdje op de wijze van dit tijdje. het TEKEN staat, schitterend als de zon en wit als sneeuw, nooit onder druk. van in den beginne ademt het den adem van god en klinkt het harmonieus samen met het Woord en het WOORD. het LEEFT.
en het poëtische en de poëzie leven uit en in dit LEVENDE. buiten en bóven den druk van het tijdje. en uit dér aard, deelnemend aan dit deelhebben, het woord van den dichtenden dichterlijken. de dichtende dichterlijke emancipeert zich uit de emancipatie van zijn tijdje. zijn zelfstandigheid is zijn uit en in de kracht van het in het tijdje krachtig aanwezige in den beginne, in hoc signo, trouw aan het TEKEN tegen de verduistering, de verloedering van het tijdje in. een boom in het bos. uit en in zijn geloof: zijn vreugde uit den vrede van zijn vrijheid uit bevrijding. zijn woord is een vrij en vrolijk vreedzaam vredig en bevredigend woord. alleen nog lof. de los lippige dwaasheid van den lof.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
