|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
op 16 october leest en blijft gij een moment bij sint-paulus in "Op de Adem van Gods Woord". en inderdaad, dié adem waait u uit paulus' woorden tegen en gaat in u iets bewegen dat helemaal gelijkt op het in beweging komen van poëtische poëzie. een hoogste helderheid, die SAMEN gaat met een sterkste kracht. ein Antrieb in der Hand. een drang om Gods woord te verwoorden. een echt uit en in den GEEST niet kùnnen niét spreken. een mógen kunnen spreken dat spreken wordt in kùnnen mogen spreken over de ZIN VOLheid van ons bestaan uit en in Gods Schepping en Verbond. een overtuigd getuigen van de voor ons àlles betekenende betekenis van het verbijsterend, verbazend, boeiend wonder lijk woord van god voor ons woord.
dichterlijk dichten heeft plaats uit en in de aanraking, beroering en ontroering van óns woord door Gods woord. het is een fundamenteel wezen lijk spreken in Gods plaats uit en in roeping en opdracht naar de wijze van den mens. dit is: genoeg. ons woord schittert als de zon en is wit als sneeuw uit en in zijn verheerlijking door de heerlijkheid van den Vader, zijn verrijzen uit en in de verrijzenis van den Zoon, zijn heiliging uit en in den Heiligen heiligenden Geest. ons dichterlijk dichtend woord is fundamenteel wezen lijk geheiligd verrezen verheerlijkt.
toen saulus zich afkeerde van vervolging van en toekeerde naar jezus van nazareth, werd hij woord naar het WOORD. zijn brieven aan zijn christenen, zijn "broeders in Christus Jezus", ademen dien toekeer uit, dit onverklaarbaar wonder lijk intens aanwezig gegrepen zijn door het WOORD. zij krijgen vorm en klinken helder en krachtig -en even onverklaarbaar wonder lijk ons wel doend en aangrijpend- niét uit en in welken vorm van menselijke wijsheid, studie, eruditie ook, maar uit die intens aanwezige en toch steeds weer aan ons begrip en begrijpen ontsnappende wijsheid van God. zij schieten op in "de goede aarde" van den gelovenden mens, van de kerk der heiligen. en, wonder genoeg, zij hebben door de eeuwen heen niets van hun frisheid, versheid, vitaliteit en glans verloren; niets van hun poëtische poëzie.
en dit verschijnsel onder ons voor ons doet ons ons bezinnen op de waarde van het woord. de waarde van ons woord ligt niet in studie, eruditie, talent, esthtetische verfijning of wijsheid van den mens, maar in den eigenaardigen, vreemden, den gelovenden mens beroerenden en ontroerenden glans van waarheid over ons leven, het besef dat het onloochenbaar niet niét zou kunnen zijn. en dat het zó voor ons goed is.
de vervolger werd een vervolgde. dit is het waarmerk van zijn woord. gekruisigd verrijst het. zó als het gekruisigd WOORD verrees en leeft. zó heeft de poëtische poëzie in de wereld plaats: gekruisgd verrijst zij en leeft. het is de paradox van in de wereld zullen de laatsten de eersten zijn, de eersten de laatsten. te begrijpen is dat niet. maar het gaat alleen schijnbaar in tegen het op de wijze van den mens. in feite, reëel, valt het volkomen ermee samen. want ook het op de wijze van den mens is niet te begrijpen. het kan alleen tot op den grond gezien worden met de ogen van het geloof, belicht en opgehelderd door den GEEST.
in de wereld wordt het woord door de wereld gekruisigd, zó als de dingen in de wereld door de wereld worden gekruisigd. SAMEN. SAMEN met den mens die achter de dingen en het woord staat, aan den kant van de Schepping en het Verbond. het poëtische wordt gekruisigd én de poëzie. uit en in het mysterie van het kwaad, van de weigering van gods aanbod van Zijn Schepping en Verbond, de onverklaarbare en toch intens in de wereld aanwezige weigering van het in den beginne.
"Er was voor hen geen plaats in de herberg.".
er is voor de poëtische poëzie geen plaats in den herberg. zij wordt uit der aard geboren in een stal, bezocht door herders en wijzen uit het oosten, en door herodes vervolgd. pilatus laat ze kruisigen onder het motto: "Wat is waarheid?" (het water waarin hij zich ten overstaan van het volk de handen wast). het WOORD wordt in de wereld door de wereld begraven onder het motto: de zoon van den timmerman. en in die lijn het woord onder de blindheid voor het Woord en het WOORD.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
