|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de pen nemen. het is als de hand aan de ploeg slaan. het is wat volgt uit en in een eenvoudig en vroom geloven in wat er vérder ligt; wat nog moet komen en waarvan gij gelooft dŕt het komt.
1) dit is fundamenteel wezen lijk: er zijn als een verwachtende; op een afstand bemesten, ploegen, eggen, zaaien, wieden, én den groei en den bloei in vertrouwen op de ondoodbare levensdynamiek van de schepping en de onomstootbare betrouwbaarheid van het Verbond over laten aan den Vader, den Zoon en den Geest onder ons. het is er zijn uit en in den ons aangeboden deemoed, waarmee wij de waarde van het zélf activeren en het op zijn natuur lijke plaats plaatsen: naast god. de dichtende dichterlijke is er als een schipper: naast God; maître aprčs Dieu.
schrijven is aan een zin beginnen (de pen op het papier plaatsen) zonder vooraf te weten hoe hij zal verlopen, uit en in een door de ervaring als betrouwbaar bevonden vertrouwen. een gedicht heeft plaats doordat gij de pen ter hand neemt, ze op het papier plaatst voor het eerste woord, den eersten zin, om haar haar avontuurlijken gang te laten gaan, dit is: het laatste woord aan god te laten. verwachtend schrijven is de deemoedige relativering van de zich altijd weer aan ons opdringende opdringerige demon der prestatie. de dichtende dichterlijke is -naar het proto type johannes den doper- een voorloper: "Ik moet kleiner worden opdat Hij groter zou kunnen worden.".
2) het is fundamenteel wezen lijk geduld. zijn uur afwachten. het besef van de conditio sine qua non van het langzame; het fundamenteel wezen lijke van het VOL wassen. de ijzeren, gewoon natuur lijke wet van het worden, het groeien. geduld is de grond van het op ónze wijze. het is de grondwet van het op ónze wijze, ons altijd en overal helemaal vóór gehouden, uitgetekend door de natuur. in feite is het een overwinning op den tijd, een uitschakeling van van den zinlozen druk van den ons opjagenden, voortzwependen, op hol doen slaanden tijd.
geduld is een rijpe vrucht van geloven in en vertrouwen op de Schepping en het Verbond. het is een god lijke deugd: geloof, hoop en liefde. een uitwendig teken van het inwendige VOL wassen naar het op ONS gelijkend toe. de dichtende dicherlijke wacht geduldig op het woord en duldt -vrij en vrolijk- in zijn deelnemen (de pen ter hand nemen) de deelname aan dit deelhebben. dit is het diepste geheim van den dichtenden dichterlijken; zijn fundamenteel wezen lijke gewone natuur lijkheid uit en in den eenvoud van het hart; zijn armoede van geest; zijn gelovend hopende liefde.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
