|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
simplicitas cordis veritas.
1) de eenvoudige mens blijft op zijn natuur lijke plaats. hij krijgt het niet in zijn hoofd aan God te gaan gebieden, Hem voorteschrijven wat Hij te doen en te laten heeft. alleen een heel intens aandachtige en fijngevoelige aanwezigheid van geest (in feite van GEEST) houdt den mens op zijn plaats. pretentie is het begin van zijn verval. de feiten dààr van zijn hic et nunc legio. woorden die stinken van pretentie, van zelf dit en zelf dat. "Zij stopten de oren dicht.". pretentie en bewust gepleegde doofheid, hardnekkige hardnekkigheid. pretentie: teeltaarde van een cerebraal godsbeeld, een humanistisch beeld gelijkend op den mens in functie van den mens.
alleen de eenvoudige blijft gewoon natuur lijk bevrijd vrij en vrolijk op zijn plaats: gehoorzaam, luisterend, kijkend naar de leliën op het veld, de vogels in de lucht, den vijgeboom, den man die afdaalde van jeruzalem naar jericho. hij keert de rollen niet om.
2) de eenvoudige weet, on-, onder- of bewust, van den ADEM in hem en van den fundamenteel wezen lijken zin van zijn con spireren met den ADEM. hij weet zijn woord gedragen door het WOORD; hij weet het verrijkt met de hoogste waardevolle waarheid van de toe gevoegde waarde. het ruist zachtzinnig zinnig als het briesje; als het ranke riet ("en 't windtje kwam, en 't windtje woei en wabberde om zijn stam.". zijn stem ruist als beADEMde adem verder VERDER. het is een GELOOF.
de mens op zijn plaats: aan de zijde van god; in gods aanwezigheid. altijd en overal helemaal. zijn woord altijd en overal helemaal con spiratie: een intens aandachtige bedachtzame aanwezigheid.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
