|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
gezelle betekent altijd en overal helemaal het op de wijze van den mens uit en in Gods eerstigheid: op de wijze van god. in feite doet gezelle, gehoorzaam luisterend, wat jezus van nazareth de mensen aanbeval: kijken naar de leliën op het veld, de vogels in de lucht, den vijgeboom, een kind, hoe... met als gevolg van Dien: ZIEN dàt en hoé het TEKEN van het op de wijze van den mens van in den beginne, uit Schepping en Verbond, getekend staat in de wilde en onvervalschte pracht der blommen langs den watergracht.
"'t Is wezen, 't geen mijne ooge aanziet,
't is waarheid, en ge 'n dobbelt niet;...
daar God u eens te willen koos,
daar staat ge: en, in den zonneschijn,
al dat gij doet is blomme zijn!".
zó, gewoon natuur lijk, is die wilde en onvervalste pracht een vóór- en toonbeeld van den mens voor den mens.
gezelles humanisme is een in Woord en WOORD gegronde theologische visie: zijn mensbeeld krijgt zijn gestalte uit en in zijn Godsbeeld. dit -voor mij zijn grootste- gedicht is een los lippig lof lied. een oproep onder ons tot de VOLtooiing van ons op onze wijze vrij en vrolijk overtuigd overtuigend verkondigen van de daden van den Heer. on vervalst. de grootste bedreiging van het op de wijze van den mens is de vervalsing ervan: het humaan humanisme, het mensbeeld zonder god, de vertekening van de TEKENS, de onverschilligheid voor Gods eerstigheid, de waanzin van de eerstigheid van den mens, het "Ote-toi que je m'y mettte.".
in simplicitate cordis et in veritate waarschuwt gezelle ons, uit een fundamenteel wezen lijk gewoon natuur lijke afschuw ervoor, voor die vervalsing. die waarschuwing uit afschuw is de andere kant van zijn loflied. dit is gezelles -priesterdichterlijk dichtend dichterlijk dichtend priesterlijk- wezen, de VOltooiing van zijn op de wijze van den mens.
- de hoge toon van een vrij en vrolijk loflied van de daden
van den Heer, zijn loflied van de schepselen, zijn
zonnelied, met
- den ondertoon van zijn uit een fundamenteel wezen lijken
afschuw voor elke vervalsing geboren waarschuwing
voor elk dobbelen.
gezelle: een dichterlijke dichtende uit één stuk, een wilde en onvervalste monoliet, die, zelf een TEKEN onder ons, de TEKENS tekende.
"Gij hebt, o haan, den prijs behaald,
kraait koning nu, en zegepraalt,
en laat mij zwijgend wonderen...
de wilde en onvervalschte pracht
der blommen langs den watergracht!".
het poëtische in onze wereld is het watermerk van den Vader, Zijn Zoon en Hun Geest in de dingen van in den beginne uit Schepping en Verbond. uit Schepping doordat zij door den Drieënen geschapen zijn; uit Verbond doordat het door den Schepper voor den mens op de wijze van den mens waarneembaar werd gemaakt. het poëtische is uit dér aard fundamenteel functioneel voor den mens: het is TEKEN van god; een VORM van Zijn Zelfopenbaring aan den mens op de wijze van den mens in een verbijsterende, verbazende, boeiende wonder lijke verschijning.
het poëtische is een boodschap, een blijde boodschap. a thing of beauty, dat in zijn kern a joy for ever is. dat wil zeggen: in zijn god aan ons openbarende functie. de schoonheid van het poëtische functioneert openbarend: zij brengt den mens er toe het genieten ervan te overstijgen en zijn blik te richten op het TEKEN erin. de geuren en kleuren van de bloem lokken de bij naar den nektar. de vreugde van het genieten is een "lokmiddel" naar de vreugde (die eeuwig is) om de aanwezigheid van god onder ons voor ons.
het poëtische is uit zijn aard toegankelijk voor den mens...als de ziele luistert. het is een wonder lijke wijze van de Zelfopenbaring van god. het wonderlijkste is het poëtische van het Woord en het WOORD. het poëtische is een zeer kostbaar geschenk van den Schepper aan den mens: Zijn verschijnen in schoonheid, schitterend als de zon en wit als sneeuw.
al zijn dansen, musiceren, tekenen, schilderen, beeldhouwen en bouwen andere vormgevingen aan het poëtische, tóch is het woord, meer dan het lichaam en de handen, expressie van het op de wijze van den mens. dichten is de articulatie van het dichterlijke door den mens op zijn wijze: het spreken. gezien het intens aanwezig zijn van het poëtische onder ons hoeft het ons niet te verwonderen dat mensen geneigd zijn het uittespreken, een VORM te geven op de wijze van het woord. dat er mensen zijn die dit niét doen, moet ons meer verwonderen. het niét doen is een verlies, een capitulatie van hun woord.
het hoeft ons helemaal niet te verwonderen dat de Schrift zó sterk de hand van de dichterlijke dichtenden laat zien. het woord is fundamenteel wezen lijk uit het op ONS gelijkend articulatie van het poëtische, het niet kùnnen niét een VORM geven aan het WONDER bóven wonder van gods aanwezigheid onder ons voor ons. het woord is schepping van de TEKENS van Gods Zelfopenbaring op de wijze van den mens voor de mensen. poëtische dialoog. God openbarend gesprek. het verhaal van wat wij hebben gehoord, wat wij hebben gezien en met eigen ogen mochten aanschouwen en met de handen tasten.
dichten is gewoon natuur lijk het OORSPRONG lijk spreken van den om het WONDER verwonderd het WONDER bewonderenden mens. uit dér aard zijn VORM en INHOUD één, kunnen zij niets anders dan één zijn. (iets anders is wat de mensen zijn gaan beweren over wat die inhoud is. iets anders is de literatuur). geen dichten zonder het aangegrepen zijn door het dichterlijke. dichten ontstaat uit intense aandacht voor en den drang tot articuleren van het dichterlijke. het is vrij en vrolijke onbevangen bereidheid tot los lippigen lof.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
