|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de wijding van de geschiedenis is de waarde van het woord. het woord is de uitspraak van die wijding. het brengt -op een eigen aardige wijze, de wijze van spreken, die een fundamenteel wezen lijk kenmerk van het op de wijze van den mens is- de wonder lijke ervaring van de wijding van ons bestaan naar buiten: naar den anderen, den mede mens toe. het is uit dér aard een uitnodiging tot communicatie binnen ons gewijd bestaan. het is wezen lijk educatief, transducatief én inducatief. zó als mozes, VOLtooid zó als jezus van nazareth.
- educatief: wegleidend uit het land van vleespotten
en uien;
- transducatief: door het verbijsterend, verbazend, boeiend
wonder van de woestijn, de concrete plaats van Jahwehs
intens aandachtige aanwezigheid onder ons, heen;
- inducatief: overlevend, verrezen op ónze wijze hier en
nu al in het land dat overvloeit van melk en honig.
het woord wil wezen lijk leidend begeleiden, aan de zijde staan. uit dér aard is het wezen lijk relatief: het schept relatie, nodigt uit tot wederzijdse aanwezigheid, respons, weerklank, één (van GEEST) wording. een SAMEN spreken, SAMEN op weg gaan zó als jezus van nazareth en Zijn leerlingen, Zijn volgelingen. lezen is mee gaan, mee werken, mee leven. echte belezenheid resulteert in mee gaan, mee werken, mee leven.
het diepste, het meest eigen aardige geheim van het woord is zijn verborgen leidend begeleiden. dit is: volkomen naar den GEEST, naar het op ONS gelijkend. dit verborgene, zijn gewoon natuur lijke simplicitas, is, hoe paradoxaal het ook moge schijnen, zijn "helderheid" en zijn "kracht". het is het onloochenbare bewijs van zijn OORSPRONG, zijn in den beginne, zijn vóór menselijkheid, zijn deelhebben aan den Vader, den Zoon en Hun Geest. het op de wijze van den mens is wezen lijk deels mysterie. het instemmen met dit geheim behoort tot het op de wijze van den mens. het is voor den mens goed, d.w.z. overeenstemmend met zijn OORSPRONG lijken aard, voor dit geheim beschroomd op een afstand te blijven, het te respecteren en aan god overtelaten. dit is: het verborgene verborgen te laten. "weten" dat het er IS, is genoeg. hoe en wanneer en of het bij den anderen mens over komt, is gods zaak.
deze fundamentele bescheiden houding tegenover zijn woord, dit zijn woord vrij laten, is de reële simplicitas cordis van den mens, de deemoed van den dienaar. zij is het diepste geheim van den dichtenden dichterlijken. dichten is zijn woord los laten. spelend toe schouwen, toe schouwend spelen. rustig gerust: er gaat -inderdaad- onder de mensen niets verloren omdat er bij god niets verloren gaat. er blijft - uiteinde lijk- van het verborgene bij god niets verborgen. de GEEST heeft Zijn uur.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
