|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de edele mens trekt de Schepping en het Verbond OP en werkt vrij en vrolijk instemmend vrij en vrolijk met Ze mee mee. bij Gods genade blij om Gods genade. de proleet trekt de Schepping en het Verbond naar beneden en breekt Ze af. uit en in verbittering? uit en in weigering van dat het goed was? zich vernederd wanend, vernedert hij. hij voelt zich op zijn natuur lijke plaats niet op zijn plaats en benijdt die er op zijn plaats is, zijn plaats.
de adel, de aristocratie is de natuur lijke plaats van den mens, het hart van het op de wijze van den mens. zij zijn een Schepping van god, een verschijnsel van het op ONS gelijkend. geen mensenwerk, maar mensenmeewerk; geen automatisme, maar de langzame OP en UIT bouw van een erfenis.
de mens-van-adel VORMt, bewerkt mee werkend in wissel werking met den GEVER de hem gegeven dingen. den tuin. meewerken is bewerken. én bewaren. de edele mens is fundamenteel wezen lijk een mee werkende bewerker van de dingen. hier en nu. zijn wet is de door hem aanvaarde en gerespecteerde hem gegeven oer wet: de de dingen ingeschapen wet der dingen. zijn autonomie is zijn gehoorzaam respect voor de de dingen door den Schepper van de dingen ingeschapen wet.
anarchie is weigering van de oer wet uit mis-, of on-, of waanverstand. anarchie is de verkapte wraak van een zich tekort gedaan wanend ego. een wraak op de orde, de oer wet, de de dingen ingeschapen eigenheid. zij is een mysterie. het mysterie van den proleet. "Non serviam!". het mysterie van den zichzelf van zijn natuur lijke plaats verplaatsenden mens. van den mens die weigert te staan daar God hem eens te willen koos.
de adel van den mens is op zijn plaats te blijven. dit is: zijn fundamentele wezen lijke stabiliteit; de weelde van den VASTEN grond. a joy for ever. onstabiliteit is uit haar aard paradoxaal genoeg een bron van verveling. verveling is een worm in het hart van den mens. anarchie verveelt; stabiliteit is nooit vervelende trouw aan de dingen. de rijkdom van de onderwerping is de paradox van: de laatste zal de eerste zijn; die sterft, leeft; wie zich vernedert, zal verheven worden. de paradox van de oer wet, van het het hier en nu bepalende en makende vóór en nà.
op zijn plaats mógen kunnen en kùnnen mogen blijven is bevrijde vrijheid. de ondubbelzinnigheid van de REELE REALITEIT, van het WAAR HET ONS OM GAAT. van de vrijheid waar het om gaat: de vrijheid bij Gods genade; de vrijheid van de kinderen Gods. zij is niet van deze wereld, geen mensenwerk. en de vrede ervan is niet van deze wereld; noch is de vreugde ervan van deze wereld.
op zijn plaats heeft er iets wonder lijks plaats: de affirmatie (het sterk worden) van zijn bestaan, zijn vastheid in de VASTHEID. zijn geloof.
1) die waggelen zeggen: "Wie weet?". "Niemand kan de toekomst kennen.". daar is negatie in, een innerlijk negativisme, nihilisme, twijfel, ongeloof, onzekerheid, fatalisme. de doem van het "lot". een veeg pessimisme.
2) de gelovende is, bóven alle onzekerheid uit, ZEKER uit en in "En God zag dat het goed was."; "Want bij God is niets onmogelijk.". "Hoe zal dit...?" wordt afgelegd en neergelegd in Gods hand.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
