|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
geloof verlicht. in zijn licht wordt bestaan licht terwille van de zichtbaarheid der dingen en uit dér aard het inzicht en doorzicht van het bestaan. de transparantie der dingen vereenvoudigt ons denken, doen en dichten uit en in de Schepping en het Verbond. vereenvoudigen is bevestigen in den VASTEN grond van de EENHEID van god, mensen en dingen, het ont knopen van het kluwen van de ingewikkelde problematiek van den van zijn OORSPRONG vervreemden in de wereld verloren gelopen eenzamen mens. vae soli.
de gelovende is nooit alleen; de dingen staan aan zijn kant. zij laten het TEKEN verschijnen van bloedverwantschap uit Schepping en Verbond. zij verwarren nooit; alleen de mensen verwarren uit ongeloof. het TEKEN in de dingen is de taal van de dingen. zij dialogeren op de wijze van de dingen met den mens. hen laten spreken is het antwoord van den mens op hun signaal. dit in stemmen met de dingen, dit in gaan op het gesprek, er aan deelnemen, is mede de grond van het op de wijze van den mens.
dit gesprek openbaart den mens den Schepper, den "Ik zal er zijn voor u.". en in deze openbaring ingeschapen zichzelf. "Kijkt eens hoe..." is niet alleen een kijk op "Mijn en uw Vader, Die in de hemel is.", maar ook op gij. in den kijkenden vloeien de Vader, de mensen en de dingen SAMEN tot de OORSPRONG lijke éénheid: de almacht van de liefde, de àndere drieëenheid.
de àndere drieëenheid is de grond van het poëtische en de poëzie onder ons voor ons. dit is: de aanwezigheid der TEKENS en het antwoord van het woord erop.
- het poëtische is de SAMEN aanwezigheid van de drie in de
wereld SAMENgeworpen in het TEKEN, de symboliek. zij
moet door den mens als symboliek gelezen worden: als de
fundamenteel wezen lijke gewoon natuur lijke SAMEN
aanwezigheid van de drie onder ons voor ons.
- de poëzie is het ant woord van den mens op deze SAMEN
aanwezigheid, zijn deelname aan het gesprek. uit dér
aard is zijn woord drager van symboliek: een ànder
uitspreken van de àndere drieëenheid; re flexie van het
TEKEN. dubbel TEKENHEID. de tweede strofe.
poëzie is het dóór trekken der dingen binnen de àndere drieëenheid. zij is de hoogste opdracht van het spreken als aanwezigheid van den mens op de wijze van den mens in de wereld. zij is schepping op ONS gelijkend van de àndere drieëenheid. dit is: uit en in deelname aan het deelhebben aan de almacht van de LIEFDE.
"Al spreek ik de talen van mensen en engelen,
maar ik heb de liefde niet: ik ben een rinkelend
bekken of een rammelend symbaal."(I Kor. 13/1).
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
