|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de poëzie is de hulde van den mens op de scherp gestelde wijze van den mens aan het poëtische. het poëtische trekt den mens OP op het gewoon natuur lijke niveau van 10 meter bóven den platten grond. het altijd en overal helemaal in de wereld aanwezige poëtische geeft de dingen der Schepping en het Verbond de schittering van de zon en de witheid van den sneeuw en daagt het spreken van den mens uit tot evenaren. poëzie is het antwoord op die uitdaging: het woord OP getrokken op zijn natuur lijk niveau van 10 meter bóven den platten grond. het woord neemt deel aan het schitteren van de zon en de witheid van sneeuw. het veràndert het alledaagse van den dag in de hem fundamenteel wezen lijk eigen feestelijkheid. bestaan is er zijn van feest tot feest; van zon dag tot zon dag. (de zon schijnt schitterend in het venster van jans kamer).
poëzie is de hulde aan den glans van de waarheid van ons bestaan door den dichtenden dichterlijken, den vrij en vrolijken onder de mensen voor hen. hij is goed nieuws. de los lippige, de vrije uit bevrijding, de intens aandachtig scherpe op de wijze van den mens. hulde aan het poëtische is de her- en erkennende deemoed van den dichtenden dichterlijken, een deelname aan het woord in dienst van het dichterlijke.
de aanwezigheid van het poëtische onder ons is de concrete VORM van het "Ik zal u niet als wezen achterlaten.", "Ik zal met u zijn tot het einde der tijden.". poëzie is het articuleren van die aanwezigheid: de gesproken VORM van den concreten VORM; de specifieke deelname van den mens aan, zijn antwoord op dien VORM; zijn eigen aardig VORMEN van dien VORM. on eindig. verbijsterend, verbazend, boeiend. de VREUGDE, de VREDE, de ONBEVANGEN ONGEVANGEN VRIJHEID uit BEVRIJDING.
********** op 4 septemeber 1944 plots, in één ruk, verrukkelijk vrij, verrukt voorthollend over de velden om te zien den voorgrond van een bevrijdend leger op den achtergrond van datgene dat verslagen was.**********
poëzie is vrij en vrolijke deelname aan de bevrijding van den mens door het poëtische: door den glans van de goede ware schone dingen in de wereld, den blos van het blozende leven. zij is morgen lijk de her innering van den EERSTEN morgen in elken morgen; het glanzen van de grote HOOP. zij is onsterfelijk, het reëel levenselixir dat het op de wijze van den mens altijd en overal helemaal in den mens onsterfelijk maakt. zij is het nooit falende tegengif voor het aggressieve destructieve doem denken van ons tijdje. zij is de echte bevrijdings theologie den beschikbaren dichtenden dichterlijken ter beschikking gesteld door den Vader, Zijn Zoon en Hun heiligenden Heiligen GEEST. uit en in dien GEEST is zij de verfrissende verkwikkende wind van over de bergen, de lentewind waarnaar angiolino op zijn brug, den rug naar de stad gekeerd en het gezicht naar de bergen, uitkijkt...om te leven. om datgene waar het om gaat: eeuwig leven. poëzie is: de woorden van dit eeuwig leven. de tweede, derde, vierde strofe, en zó voort.
de maat van de poëzie, haar enige en unieke norm, is de VORM van het poëtische onder ons, het gewoon natuur lijk verschijnen van gods aanwezigheid onder ons voor ons als de EERSTE DRIEEENHEID naar het op de wijze van den mens onder ons verschijnend in den VORM van de àndere drieëenheid. poëzie is geworteld in het geloof van den gelovenden. de rest is literatuur: een fantasietje van een verbeeldingslozen mens.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
