|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
het "schoon" of -als uitvinding van den moderen mens- "lelijk" schrijven kan een verblindend lamplicht zijn waaraan de mens zich dan vergaapt en "brandt". zó als narcissus zich vergaapte aan zijn eigen weerspiegling en zich eraan "brandde". en dit is klaar blijkelijk het drame van ons tijdje. het drama van de literatuur is het zich genoeglijk zelfvoldaan knus installeren in het van zijn oorsprong ontdaan woord. men speelt niet met het woord, dat een gave van god is, een afglans van Zijn Woord en WOORD.
waar het "schoon" of "lelijk" zijn (ezels)oren laat zien, is het zuiver blad verkreukt. want papier is gewillig. maar door een mens beduimeld en verkreukt is het een aanklacht tegen dien mens, hoe groot zijn bijval bij de mensen ook moge zijn.
schrijven is met schroom het blanco blad tot drager maken van het woord op ONS gelijkend, het blad door een juiste bestemming integreren in de heilsgeschiedenis van de Schepping en het Verbond.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
