Aantekeningen van Ernest Bornauw "uit God geboren", met UITZICHT op in GOD terugtekeren

DAGboek 6/3/1986 - 17/2/1987

<< vorige <<

inhoudstafel

>> volgende >>

19 october

            schrijven is voetje voor voetje lopen, woordje na woordje plaatsen in een onaanvechtbaar verband. wijs, om het nog wijzere een kans te geven, een verhoog. men kan zich vergissen. en dit doet erik moenen waar hij schrijft: "de dingen bij hun naam noemen...is apothekerswerk en vervelend."(St.d. Lett.,18-10-'86). de oorzaak der vergissing is het woord: naam. een naam is geen etiket, maar articulatie van identiteit. het woord doet een worp naar de identiteit der dingen, datgene dat zij feitelijk door hun er zijn in en voor ons leven betekenen. dit is: het TEKEN in ze. ons spreken, ons hun een naam geven, is fundamenteel wezen lijk het laten glanzen van het TEKEN. en dàt is geen "apothekerswerk", maar het werk van den dichtenden dichterlijken. een alles behalve vervelend, een verbijsterend verbazend boeiend wonder lijk werk. op ONS gelijkend.

            op ONS gelijkend is OORSPRONG lijk wezen lijk op de wijze van den mens. men (zoals a. bauer of w. verhelst over bernardus) schrijft wel dat een mysticus zou "verlangen God rechtsstreeks te schouwen". men weze op zijn hoede om zich niet te vergissen. op ónze wijze is door god gewild, geschapen en ingegeschapen, wezen lijk door middel van de TEKENS van gods Zelfopenbaring zelf. in allen eenvoud, in alle "nederig heid". god hier en nu aanschouwen gebeurt middellijk. het is voor ons niet alleen heel veel, het is genoeg. het is de gehoorzame volgzaamheid naar het hart van god. het is wat de GEEST aan onze op Zijn her inneren gedragen ver beelding "te horen, te zien en te tasten" geeft tot het VOL groeien van onze liefde, ons verstand en onze zinnen. tot VOL tooiing van den altijd en overal helemalen dichtenden dichterlijken.

<< vorige <<

inhoudstafel

>> volgende >>