|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de woorden helpen, steken ons een handje toe als de ogen verduisterd zijn en de dingen mis vormd. de dingen en de woorden hangen gewoon natuur lijk samen en blijven helder uit OORSPRONG. een genezend kruid voor zieke ogen blijven zij gewoon natuur lijk SAMEN aanwezig onder ons om gezien te helpen zien.
van dicht bij gaat de verte open. dŕt is het verhaal van johannes. en het verhaal van zijn leven werd het verhaal van het WOORD. dichten is het verhaal van het WOORD woord laten worden in het eigen verhaal. van dicht bij de VERTE laten verschijnen. dit was het "visioen" van johannes: gewoon natuur lijk wat hij had gehoord, wat zijn ogen mochten aanschouwen en zijn handen tasten. niets buitengewoons voor die gewoon intens aandachtig aanwezig was bij het WOORD. ŕl wat hij schreef was "visioen": gewoon wat zijn ogen hadden mogen aanschouwen. wat hij had mógen kunnen én (in en uit den eenvoud van het hart, in en uit zijn bemind beminnen) kůnnen mogen zien.
men heeft van het gewoon natuur lijk zien een buitengewoon spectaculair en sensationeel verschijnsel "gemaakt", en uit der aard verloor het alle geloofwaardigheid. dit woord "visioen" weer gewoon verbinden met het ding (het met eigen ogen mogen aanschouwen van de Schepping en het Verbond, het Woord en het WOORD onder ons) is het zijn eigen lijke betekenis weer geven van "een zien vervuld van de Heilige Geest". een gewoon natuur lijk zien uit en in den GEEST van den Vader en den Zoon.
de waarde van een woord is wat het aan Werkelijkheid van gods aanwezigheid onder ons voor ons laat verschijnen, het ZIEN dat het laat zien. uit dér aard is het woord fundamenteel wezen lijk VER BEELDING van de WERKELIJKHEID. dichten is ver beelding van de reële realiteit: het uit spreken van de DICHTERLIJKHEID van gods aanwezigheid onder ons; van de Schepping en het Verbond. dichten is de opdracht van den dichtenden dichterlijken de Zelfopenbaring van God onder ons te brengen op ónze wijze: in óns (zuiver) woord.
johannes heeft gezien en dit geziene uit gesproken "opdat wij zouden geloven". dit is: ZIEN. dichten is geen verraad van den mens, maar -integendeel- het zuiverste, hoogste humanisme, de liefdevolste zorg voor den mens: opdat hij moge ZIEN. de dichtende dichterlijke "geneest" den mens doordat hij hem het woord in zijn "wilde en onvervalschte pracht", zijn "eeuwigheid", teruggeeft, en in dat woord de reële realiteit van de dingen: hun geschapenheid. zó doende geeft de dichtende dichterlijke den mens aan zichzelf terug,zet hem op zijn plaats en opent hem de ogen...als de ziele luistert, als de mens wil zien en zich de ogen gaat wassen, zich "neer werpt" en zegt: "Ik geloof.".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
