|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
het eigen leed is geen probleem. gij kunt het uit en in uw bevrijde vrijheid zijn natuur lijke plaats geven in dien vrede en die vreugde. gij kunt het binnen uw denken, doen en dichten "overwinnen". gij kunt het "aanraken" en "genezen".
maar er is het leed van de anderen, dat tegenover u wordt gesteld op een afstand buiten uw bereik, buiten uw genezende aanraking. een leed over de hele wereld, wereld wijd. hoe kan er vreugde zijn in "tegenwoordigheid" van dit leed?
wordt de christen niet enerzijds opgeroepen tot vreugde en anderzijds te zélfder tijd van de vreugde weggehaald? wordt hem de vreugde niet "verboden", ontzegd, terwille van het immens leed in de wereld dat zoveel groter is dan het eigen leed? tekent het on recht in de wereld niet zijn recht op vreugde, de vrucht van den vrede die een vrucht is van de vrijheid uit bevrijding? is zijn bevrijding verantwoord in een wereld van on vrijheid? mag een christen nog "verrijzen" in een wereld waar de dood de plak zwaait?
"Mijn vrede" is een vrede die de wereld niet kan geven, maar meer nog die de wereld den christen ontzegt uit naam van het wereld wijde leed. wie mag nog gelukkig zijn? wie màg nog "vrij zijn"? wie mag nog eten, drinken, een huis hebben en een bed om in te slapen? is "Geef ons heden ons dagelijks brood." geen toppunt van cynische on solidariteit, van egoïsme?
is het kruisje van ieder huisje geen aanfluiting van het immense kruis dat de wereld is? "Neem uw kruis op en volg Mij.". wordt den christen niet het grote kruis dat de wereld is, opgelegd?
en toch.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
