|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
gij ervaart in de immense stilte de on schuld van het veld in het dorp; den vrede van god, die alle zinnen te boven gaat. "Mijn vrede, die de wereld niet kan geven.".
hoe weinig ervaart gij, inderdaad, onder de mensen dien vrede. er is weinig, alleen wat hier en wat daar, immense stilte, weinig on schuld. weinig gods ervaring. weinig visioen. er is veel navelkijkerij, weinig wandelen in den morgen in het veld in het dorp en kijken naar de leliën op het veld. en weinig vrede. "...doch luistert niet, en gaat voorbij.".
het verlies van het visioen is de reële armoede in de wereld, de reële berooidheid van den rijken mens, den heb zuchtigen, den roem- en macht zuchtigen mens. de vrede van god is de ervaring van Zijn gaven, van te mogen wandelen in dezen morgen door het veld in het dorp. hij is de bevestiging van den fundamentelen levensgrond, van de grondigheid van het vertrouwen. het vertrouwen in god is de VASTE GROND van den mens. het is de heerlijkste gave, de ons meest bevestigende genade van god aan ons. het gaat àlle zinnen te boven. het bevrijdt ons, bevredigt ons en laat in ons de geweldige vreugde open gaan die de wereld niet kan geven: de paas- en pinkstervreugde.
de morgen in het dorp bevestigt den paas morgen: de zekerheid van de onverwoestbare werkelijkheid van het LEVEN. de dichtende dichterlijke is onder ons de intens aandachtige enthousiaste articulatie van de werkelijkheid van het LEVEN. de trouwe aanwezige bij het paas- en pinkstergebeuren. en uit dér aard die niet kàn niét spreken. onder ons voor ons. hij is de levende levensdige levens grote getuige van den vrede van god die alle zinnen te bóven gaat. op dezen GROND is hij grondig bevrijd vrij vredig vreedzaam vreugdevol blijvend... als de ziele luistert.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
