|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de Schrift is een àndere taal, een heilige. men beweert dat Zij "vertaald" moet worden naar onze wijze van hier en nu. Zij kàn niet "vertaald" worden. zij is niet vatbaar voor uitleg. in plaats van Haar naar óns toetetrekken, aan óns aantepassen, Haar te "vernederen", verlagen, moeten wij ons naar Haar laten OP trekken. het Woord en het WOORD trekken OP naar het heilige, de wijze van god in ónze wijze. wij mogen Ze niet verarmen, maar moeten ons laten verrijken door ons "vóór Ze neertewerpen", door te leren zwijgen en luisteren. "vertalen" wordt gepraat.
gelooft men nog in den GEEST "Die ons alles in herinnering zal brengen"? de heilige Schrift gaat voor ons open schitterend als de zon en wit als sneeuw uit en in her innering door den GEEST. Zij is de éne taal waarin àlle talen SAMEN vloeien zó als met pinksteren. niet Zij moet "ver deeld" worden in talen, maar wel moeten alle talen in Haar veréénd worden. Zij is geen "vreemde" taal. geen grieks, of hebreeuws, of latijn, of vlaams. over den schijn heen is Zij wezen lijk Woord en WOORD: teder toegankelijk voor allen die zwijgen en luisteren. de GEEST is groter, veel groter dan alle talen, rijker dan elke taal. de mens moet den GEEST niet vóór zijn, vóór zeggen of vóór schrijven, maar nà, uit en in gods eerstigheid.
"In die dagen" is gewoon natuur lijk de rijke grondslag van ónze dagen. "In die dagen" is rijk aan openbaring, aan VISIOEN, en deze rijkdom is de glans van ónze dagen, "Vervuld van de GEEST". alleen de VORM gevig van de aarde uit en in de vervulling van den Heiligen GEEST is den mens waardig. alleen de articulatie uit en in gods GEEST is ons woord waardig. god liet ons alleen Zijn Woord op de wijze van óns woord. dit is de GROND reden om ons woord over ons te laten komen in zijn OORSPRONG lijken glans van in den beginne. opdat wij Zijn Woord zouden waardig worden, Zijn boodschap zouden verstaan. Zijn Woord is onze weg in de wereld. het was er vóór ons en gaat ons hier en nu vóór. het is onze landkaart en bóven alles de moeite waard om "bestudeerd", dit is intens aandachtig beluisterd te worden. hier en nu her innerd: zó dat wij ónze wijze (ons denken, doen en dichten) articuleren naar de wijze van god. lichaam lijk GEEST lijk. lichaam lijk begrepen als: op ónze wijze, als integraal deel van ónze wijze.
1) dit betekent de overwinnning op het dualisme. de kwelling van ziel óf lichaam is voorbij. wij zijn er lichaam lijk. onze wijze is gewoon natuur lijk lichaam lijk. wij zijn er in de wereld. dit is: verbonden met de stof, er op en er bij betrokken. wij zijn er in thuis.
2) dit impliceert waardering. het lichaam heeft een hem van in den beginne eigen plaats. het waarderen is: het enerzijds zijn plaats gunnen en anderzijds het respecteren. zijn plaats: ni ange, ni bête; die van den mens. er is geen "schaam" haar; er zijn geen "schaam" delen; het lichaam hoeft zich nergens over te schamen.
3) wel is het "naakt": kwetsbaar. soms voelt het zich goed; soms voelt het zich niet goed. en het is doodbaar. sterfelijk. het zit in den greep van den tijd. lijden en dood zijn een ingeschapen ingeboren deel van onze lichaamlijkheid. tot onze wijze behoort dat wij dit niet kunnen duiden. wij kunnen alleen -if we're lucky- erop vertrouwen dat het goed is.
4) uit dér aard staat onze lichaamlijkheid niet alleen. nooit alleen. zij is altijd geïntegreerd, een organisch deel van een groter geheel. zij is "verlost"; zij is "verrezen". zij is OP getild. zij is "verrijkt". rijker dan zichzelf. zij is altijd en overal helemaal rijker.
zij glanst. zij glimt. zij bloost. zij is "door Gods handen geboetseerd". hoe dan ook. en dit is een mens vriendelijke mens lievende bevrijdende, bevredende en bevreugdende gedachte. een god lijke gedachte (die wezen lijk ànders is dan die van de mensen). erf goed van god.
5) zó zijn wij lichaam lijk in en toch niet van de wereld. de vrijheid van onze lichaamlijkheid is het soepel, beweeglijk, los "niet van de wereld in de wereld zijn". lichaam lijkheid is geen doem: wij zijn geen engelen; lichaam lijkheid is geen glorie: wij zijn geen beesten. zij is onze status: onze wijze van zijn. een geïntegreerd deel van onze persoon. de wijze van ons in de wereld zijn maar niet er van. de wijze van óns deel van het werk te doen, van onszelf te worden.
óns werk:
- god doet Zijn deel. Hij is met ons. in de Schrift geeft Hij ons de helderheid om óns deel te "zien" en de kracht om het te "doen".
- uit en in deze helderheid en die kracht worden wij uitgenodigd concreet in denken, doen en dichten in de wereld hier en nu intens aandachtig aanwezig te zijn. de helderheid zegt ons wat wij concreet in elk geval moeten doen.
ons deel van het werk is: mede werking. het is uit dér aard het heffen van ons doen, onze wijze, op het niveau van gods wijze. op ónze wijze: lichaam lijk. ons doen is een lichaam lijk doen, vlees lijk, op de -verrijkte- wijze van den mens.
wij zijn -on verdeeld- lichaamlijk-geestlijk, geestlijk lichaamlijk. onze geestlijkheid is niet engelachtig, daar zij één is met ons lichaam; onze lichaam lijkheid is niet beestig, daar zij één is met onze geest. wij zijn "geboetseerde" beADEMde aarde.
uit dér aard is ons woord "geboetseerd", beADEMde aarde.
onze lichaamlijkheid komt uit goede handen. zij is geboetseerd met een meesterhand: een grote hand. zij is groter dan zij er op het eerste gezicht uitziet. zij is nooit een "miskraam". zij kan alleen door weerstand worden misvormd.
de verrijking van onze wijze: wij zijn bekwaam tot het onzichtbare, tot -if we're lucky- doortestoten tot het onzichtbare. wij zijn verlosbaar, verrijsbaar: de dood heeft met ons niet het laatste woord. Christus werd ons TEKEN: door mens te worden (geboorte én dood te aanvaarden) trok Hij ze op bóven den tijd en schonk haar den status van eeuwigheid. wij verrijzen uit en in Zijn verrijzen.
onze lichaamlijkheid is geen ver nedering. zij is gewoon natuur lijk OORSPRONG lijk ónze wijze. de riemen waarmee wij roeien. zij vernedert ons niet, maar maakt ons nederig: zij houdt ons op onze plaats, (voor lopig) hier beneden.
"Zijn gezicht schitterde als de zon.".
dàt is de verzekering van den luister van onze lichaamlijkheid. de mens heeft een "schitterende" toekomst. wat vergankelijk aan ons geschiedt, belooft den rijkdom van een onvergankelijke onaantastbare waarde. het WOORD werpt over ons bestaan den glans van den Zoon. Zijn verhaal is het VISIOEN van een nieuwe aarde, van een lichaamlijkheid die schittert als de zon.
dàt is de Schrift: een gezicht dat schittert als de zon. te zien op den berg, if we're lucky. ons gezicht kan alleen schitteren uit en in de schittering. het sine glossa van sint-fransciscus was een geweldige intuïtie: geen mens overtreft de Schrift. ons woord kan alleen schitteren uit en in de schittering van de Schrift. en Zij is nooit uit geschitterd; Zij is groter dan wij. Zij leert niet; Zij spant het VISIOEN als een regenboog bóven ons bestaan: het bevrijdend, bevredend, bevreugdend. Zij schittert, en werpt die schittering over ons gezicht.
"Christus factus est pro nobis obediens
usque at mortem.".
de aanvaarding van den dood is de bevestiging van het leven (de graankorrel sterft om te leven). er is geen groter nederigheid dan het vrij en vrolijk aanvaarden van den dood. geen groter vertrouwen: geloof, hoop en liefde. "Cupio dissolvi..."; "Amen. Heer Jezus, kom!".
"Mortem autem crucis.". het kruis is onze kwetsbaarheid, onze kwelling. MAAR: onze kwelling leidt tot geduld, ons geduld tot beproefde deugd, onze beproefde deugd tot hoop: "Propter quod et Deus exaltavit Illum et dedit Illi NOMEN quod est super omne nomen.". zou een mens zó iets kunnen zeggen zonder dat zijn gezicht schittert?
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
