|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de wereld van het westen lijdt aan verdikking, zwaar lijvigheid, waterzucht. zij draait zot. rond zichzelf. god is geduld. Hij werkt langzaam, naar het gevoel en de pragmatische instelling van den westersen mens veel te langzaam.
1) vandaar dat die mens het niet meer kan uithouden àchter god te blijven en Hem voorbijholt om het weer zelf in handen te nemen, de zaken zelf te regelen.
2) vandaar de idee dat hij god niet meer nodig heeft, dat hij het zelf wel kan rooien.
3) vandaar de filosofische overtuiging dat god gewoon niet bestaat, gewoon een hersenschim was van een onmondigen door de dingen der aarde en den kosmos geterroriseerden "primitieven" mens. de zaken liggen nu anders: eindelijk kan de geëmancipeerde mens -niet langer door god geleid en in bedwang gehouden, klein gehouden- vooruit, in vrijheid vooruit. en zie: de vooruitgang is in vollen gang. uit en in een ongeremd geloof in, hoop op en liefde tot den mens.
4) vandaar het geruisloos wegkwijnen van het geloof in, de hoop op en de liefde tot god. gij kunt geen twee heren dienen.
op ONS gelijkend slaat ook op het geduld. de mens is ingeschapen geroepen tot geduld: tot rustig en gerust àchter god blijven. tot mee gaande meegaan in de geschiedenis. gewoon uit geloof, uit vertrouwen en liefde. het tempo van den westersen mens wordt opgedreven door den tijd naarmate het geloof aan en in de eeuwigheid verdwijnt. het tempo van god is ànders: het is on tijdig, los van den tijd. het wordt niet bepaald door een gisteren, nu en morgen. in feite is wat god doet al lang gedaan, is Zijn tempo stabiel, óók binnen de geschiedenis van de mensen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
