|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de Schrift is de echte, onvervreemde, onvervalste taal van den mens. het wonder is: zij is geen taal van den mens, maar ook weer wel van hem. als hij (haar) liefheeft, is zij van hem.
dit is de heersers, de machtigen, die het voor het zeggen hebben en het dan ook -zij het met een veel te groten mond- zeggen, langzaam in een proces van zelfverzekerdheid en ontgeloven ontgaan in ons tijdje. zij spreken een andere taal, een onzinnige verwarde babeltaal. esperanto van den waanzin: een constructie van een op hol geslagen verstand. een formule. een dode gemeenplaats zonder avontuur, zonder de verrassing van het fascinerend visioen van het in den beginne en de toe komst. een platte, laagbijdegrondse luchtverplaatsing gepaard met veel lawaai.
de taal van de Schrift is de gewoon natuur lijke en uit dér aard poëtische taal van den verrijkten, door gods adem tot werkelijk leven gewekten wakkeren én in de wereld intens aandachtig aanwezigen mens. een ons bestaan verhelderende en te zelfder tijd bekrachtigende uitspraak, de landkaart van het ons beloofde land. zij is waar, en zij is trouw. en al den tijd actueel.
"En schoon, schoon oud! Niet één groef in haar wang,
haar ogen al ziel en haar woorden al zang!".
zij is genoeg om een leven te VOLLEN. en zie: zij maakt alles nieuw. een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. een nieuwen mens. een dichtenden dichterlijken, bewogen bewegenden, geboeid boeienden, beADEMd beADEMenden mens.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
