|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
"Als zij zwijgen, zullen de stenen roepen."(Luc. 19/40).
dat is de stijl. te voorschijn komen van het teken op eigen wijze. alles roept, alles schrijft, alles "spreekt" op eigen wijze. de klaproos roept rood: een gewoon natuur lijk ongrijpbaar aangrijpend rood "op aarde".
stijl is er "aards" zijn op aarde en uit en in dit er zijn den hemel verkondigen. er zijn is genoeg. er gewoon natuur lijk zijn. "wild en onvervalst". zonder kneepjes. dichten is luisteren en niét voorbijgaan. er zijn voor u. het is een "goddelijke" deugd, naar de naam van god "Ik zal er zijn voor u.". het woord is er voor ons. het maakt de wijze van den mens. het woord maakt den mens en de mens maakt het vruchtbaar. de mens ont dekt het, legt het open en geeft zijn verbijsterende verbazende boeiende wonder lijke krachten een kans. de dichtende dichterlijke is een ont dekker van krachten uit en in zijn gevoeligheid, zijn fijn gevoeligheid: zijn eerbied en waardering voor en zijn trouw aan het hem gegeven woord. stijl is uit en in eerbied en trouw ont dekken, articuleren "mit einer kleinen Hand".
het spreken is den dichtenden dichterlijken opgelegd. hij spreekt waar zij zwijgen, dood zwijgen. waar "zij" dood zwijgen, spreekt hij tot leven en rolt den steen weg van het graf. hij doet den steen spreken: het graf is leeg, de dood is overwonnen. spreken is de verrijzenis verkondigen. en zó is dichten. de klaproos is verrezen.
het geheim van het leven is: dat het ondoodbaar is. en dàt is het geheim van het woord. het is ondoodbaar én onsterfelijk. naar buiten en naar binnen untouchable: onkwetsbaar en onomkoopbaar. als "zij" zwijgen, zullen de stenen spreken. gods eerstigheid. het geheim van het leven én van het woord is gods eerstigheid: heri, hodie, et in saecula saeculorum. men vergisse zich niet. verlies van geloof is winst van vele vergissingen. de helderheid en de kracht van het woord worden vervangen door het surrogaat van de kneepjes van het vak. de ene afgrond roept tot den anderen. en dit is de geschiedenis van de literatuur. van de stijlen en scholen.
**********het "verhaal van den dichten dichterlijken" is het verhaal van de herders uit Luc. 2/8-20.
1) "Eensklaps stond er vóór hen een engel des Heren.". de GEEST openbaart, her innert de Schepping en het Verbond: "Ik verkondig u een grote vreugde, het WOORD is mens geworden.". de aarde wordt nieuw: schitterend als de zon en wit als sneeuw. "De glorie des Heren omstraalde hen." dit is de in spiratie, de ADEM in de klei, het mógen kunnen.
2) "Laat ons naar Bethlehem gaan om te zien wat er gebeurd is (wat de Heer ons bekend heeft gemaakt).". venite et videte. zij gingen zien, zó als mozes naar het brandend braambos en andreas en johannes naar waar jezus verblijf hield. dit is de con spiratie, het vrij en vrolijk in stemmen, het kùnnen mogen. de woorden van den engel werden "bekend".
3) "Toen zij Het zagen, verhaalden zij wat hun over dit Kind was gezegd.", en dit is dichten: articuleren wat gij "gehoord" en "gezien" hebt.
en de lezer: "Allen die dit hoorden, stonden verbaasd over het verhaal van de herders.". if he's lucky. als de ziele luistert, als hij, zó als de dichtende, er een is van "die Hij zich verworven heeft". dit is: "Zij loofden God en zongen Hem lof om al wat zij hadden gehoord en gezien juist zó als het hun was gezegd.". zó als maria ("Zie de dienstmaagd van de Heer. Mij geschiede naar Uw woord.") "bewaarden zij dit alles in het hart en overwogen het bij zichzelf.".**********
de winst van geloven is: de engel des Heren horen en beluistere; gaan zien en zien hoe "het klopt"; bekend maken, verkondigen, god loven. en dit is de "waarde" van de poëzie. al is er voor haar geen plaats in den herberg.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
