|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
(een kleine correctie bij: "de titelverdediger/
van het woord" (gert van assche).
poëzie is óns woord dat den titel van het WOORD verdedigt. de trillingen der poëzie sterven niet uit, maar blijven doorheen de ruimte en den tijd over de ruimte en den tijd heen, uit en in het WONDER bóven wonder van gods eerstigheid, lichten en klinken.
1) zeggen in onze tijd vele theologen: God schept de dingen zo, dat zij in staat zijn, mee te werken aan hun eigen ontwikkeling...Daarbij werkt God niet slechts aan het begin, om vervolgens de ontwikkeling aan zichzelf over te laten. Hij houdt de werkelijkheid voortdurend in het zijn, en Hij draagt en begeleidt ze ook in haar wording. God is dus de allesomvattende scheppende macht die zelfwerkzaamheid van het schepsel mogelijk maakt en draagt. Juist in hun creatieve kracht zijn de schepselen een evenbeeld van de scheppende God." (De geloofsbeljdenis van de Kerk, p. 94).
2) kijk eens zó naar den dichtenden en zijn gedichten.
- de dichtende is een mogelijke zelfwerkzaamheid voort durend gedragen en begeleid doorheen zijn wording. hij is, geschapen, in staat mee te werken aan zijn eigen ontwikkeling, zijn geschiedenis. een mógen kunnen en kùnnen mogen kunnen worden. hij is er van in den beginne voort durend gedragen en begeleid; als een evenbeeld van den scheppenden god op ONS gelijkend.
- maar er is méér. óók zijn gedichten zijn een mogelijke zelfwerkzaamheid, in hun wording voort durend gedragen en begeleid. dit betekent niet alleen een "verklaring", een "opheldering" van de poëtica van den dichtenden, van hoe gedichten ontstaan. maar ook van hoe zij worden, hoe zij, gedragen en begeleid, voortleven, hoe zij gedragen en begeleid onder ons voor ons in de wereld werkzaam aanwezig blijven àchter en vérder dan den dichtenden. dit is: VOLtooid, door den Schepper in hun er zijn gehouden, voort durend in hun wording gedragen en begeleid. concreet is dit: op nieuw zó als het WOORD, op ONS gelijkend, heri, hodie, et in saecula saeculorum mensen aansprekend. bij gods (Creator Spiritus) genade.
voor die geloven worden de dichtende én zijn gedichten uit de wereld weggenomen, van lijden en dood bevrijd, verlost. voor die geloven behoren zij tot het VISIOEN door den "hemel", dit is den scheppenden GEEST van den Vader en den Zoon op aarde aanwezig gebracht. de dichtende én zijn gedichten zijn van in den beginne ín de wereld, maar niét er vàn; niét naar de letter, maar naar den GEEST. zij zijn geen "voer" voor het literaire labo, noch voor de filologen. zij zijn "voedsel", dagelijks brood voor "lezers".
poëzie is hiér en nù van in het begin gericht op VOLeinding: een gebeuren; een gebeurtenis; een "historische" gebeurtenis. historischer dan de historie: bevrijd, verlost van en overschrijdend "de grenzen der aarde". de verrijzenis van het WOORD is de "grote overschrijding van de grenzen der aarde", het MODEL voor de overschrijding van "de grenzen der aarde" door óns woord. óns woord: hiér en nù gewoon on gewoon, uit en in het in den beginne dynamisch gericht op de VOLeinding. en dit is het onvervreemdbaar, onverwoestbaar, onloochenbaar GEHEIM van de poëzie.
zó als het WOORD het centrum is van de Schepping en het Verbond, zó is Hij ook het centrum, de "ziel", de KIEM van ons woord, van de poëzie. het WOORD is de GROND van ons geduld uit geloven in dat de GEEST het allemaal in her innering brengt, ons woord VOLtooit en VOL eindt. en dit is het GEHEIM van de innerlijke bevrijdende en vrolijk makende zekerheid van den dichtenden dichterlijken; de VASTE GROND van zijn Sitz im Leben; zijn "ijzervaste speur".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
