|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
van in den beginne wordt langzaam, langzaam "later" zichtbaar. dit is: achteraf. dit is de wet van het openbaringskarakter van de geschiedenis. de "heldere" blik is een terug blik: een doorstoten tot in den beginne, tot "schiep God hemel en aarde". de natuur lijke plaats van het hodie én het in saecula saeculorum is het heri: de KIEM de KIEM is de ver klaring (op klaring) van het hiér en nù en later er zijn. de dood is het afsterven van de KIEM; het leven is HAAR ont vouwing. het "werk van de handen", van "de vinger op de grond", is de natuur lijke langzame ont vouwing van de KIEM. en sterven is geen dichtklappen van de vleugels, maar een -zó als de schoenlapper vlinder- "verstijven" met open vleugels; de blijvende aanwezigheid van een schitterend schilderij.
"Wie om haar vroeg opstaat, hoeft zich
niet uittesloven, want hij zal haar
vinden zittend aan zijn deur...
En wie om haar wakker ligt, zal weldra
vrij van zorg zijn."(Wijsh. 6/12-16).
de dichtende dichterlijke is van in den beginne een vroeg opstaande, een wakker liggende. het wonder lijke wakker liggen mondt als vanzelf uit in een vroeg opstaan: een heldere intens aandachtige aanwezigheid op aarde. dit is: "als in de hemel". het is een hiér en nù wonder lijk gedragen door het "In den beginne" uit en in het in den beginne naar het "Heer Jezus, kom!" toe.
deze on verdeeldheid is de langzaam, on onderbroken en on afwijkende ont vouwing van de KIEM uit en in de krachten van de KIEM. het is in de geschiedenis geschieden naar de wijze van den mens-op-ONS-gelijkend: gehoorzaam instemmend met en den OORSPRONG volgend. en deze gehoorzaamheid, dit instemmen met en volgzaam volgen van, heft het woord op uit de verdeeldheid der "vele talen" tot de éne taal van den mens: het door den GEEST her innerd op het WOORD gelijkend woord. het dichterlijk woord: verbeeldend beeldend; GEHEIME lijk het GEHEIM ervarend en verkondigend.
(men schrijft dat "Kerkelijk leven" overging van verkondiging naar informatie onder de nieuwe titel van "Kerk en leven". een blijkbare "verschuiving" naar saecularisme toe. met de gevaren van alle gevolgen van dien: de verduistering van het VISIOEN ten voordele van de feiten. tenzij de feiten verkondigen, dit is: door de spleetjes in ze het LICHT laten schijnen. want de kerk, dit is die aan God behoren, leven bóven de organisatie uit. die aan God behoren, leven niet van brood alleen, maar van de aanschouwing van god, van gods wonen onder ons, Zijn intens aandachtige aanwezigheid op aarde zó "als in de hemel". en de TEKENS daarvan worden van de feiten afgelezen, niet door die feiten voorteschotelen, maar door die feiten te ZIEN, ze te schouwen. feiten die geen LICHT door de spleetjes in ze doorlaten, zijn gebleekte verspreide beenderen in de woestijn. zijn dood. en kerkelijk leven is uit en in Christus verrezen leven: met Hem eten van de wonder lijke visvangst; de wonden van Zijn handen en voeten en zijde zien en den vinger leggen in Zijn geopend hart. en met dién vinger "schrijven". GEHEIME lijk.).
de dichtende dichterlijke "ligt wakker van" en "staat vroeg op" om de TEKENS te ZIEN en voor ons onder ons te articuleren. de "ontluisterde", "onder de voet gelopen" maan, staat deze dagen weer schitterend, heerlijk en eerlijk aan den hemel. hodie even wonder lijk als heri. gij staat telkens weer verwonderd, en telkens weer bewondert gij ze, op gevaar af als een "romanticus", een "dromer", een "flauwe zegger", een "beaat amateur", een "wereld vreemde" versleten en doodgeverfd te worden.
maar niet de feiten, wel de TEKENS zijn ons onvervreemd en onvervreemdbaar bezit. zij maken het leven LEVEND. zij laten voor ons het on vervreemd beeld van den mens en zijn aarde verschijnen, de OORSPRONG lijke wijze van de wereld, én van den mens, én van god. de dichtende dichterlijke articuleert de OORSPRONG lijke wijze van de wereld, van den mens en van god in OORSPRONG lijke woorden. hij verrijkt uit en in zijn be kering, zijn grote ervaring van het WOORD onder ons voor ons, de feiten, verrijkt de "informatie" tot "verkondiging". thuis. want hij is aanwezig, intens aandachtig altijd thuis. in den buik van den pot. want de grote ervaring heeft plaats "op het veld", "in de lucht", "aan het meer", "op den weg naar emmaüs of damascus", "op een landgoed in cassiciacum", "in de grot van subbiaco". dààr gebeurt het ZIEN van het LICHT dat door de spleetjes in de feiten te voorschijn komt; het vervuld en geVOLd worden door her innering van den GEEST.
het wonder van de maan is de her innering van het WONDER bóven wonder. en het laat u uit dér aard niet los. zó als geen enkel wonder omdat het u zeker maakt van het heri, hodie, et in saecula saeculorum u loslaat. want het wonder is het verschijnen (de epifanie) van het WONDER bóven wonder door de spleetjes in de dingen der "aarde", in de feiten. hoe zou onverrijkte informatie kunnen verrijken? zij is een bezigheid, een den tijd "rovend" en "dodend", de geschiedenis tot geschiedenisjes waarin de mens naamloos verdwijnt, beperkend, tijdverdrijf:
poëzie is soliede geschiedenis: de uit het heri geputte en naar het in saecula saeculorum toe gedragen ZIN van het hodie. zij is GEGROND. zij is HOOP.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
