|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Scheppen is uit en in de ons ingeschapen aangeboren dynamiek leven geven: uit- en weggeven al wat goed is.
1) god IS liefde; dynamiek van binnen naar buiten uit. goed zijnde, schept hij al wat goed is. uit Zijn aard van altijd en overal helemaal goed zijn schept Hij hemelenaarde goed, en ziet Hij dat het goed is.
de mens is uit dér aard goed geschapen: van in den beginne een dynamiek naar al wat goed is toe; een mogelijke deelname aan een vooraf gegeven deelhebben aan den GEOEDEN en al wat goed is. hij is uit god, die liefde IS, tot liefde zijn geschapen. dit is: tot mede scheppen van al wat goed is; tot ont vouwing van de eerste schepping.
2) de mens is van in den beginne een deelhebbende aan het altijd en overal helemaal. een deelhebbende ingeschapen ingeboren uitgenodigd altijd en overal helemaal deeltenemen aan de LIEFDE: de dynamiek naar al wat goed is toe, naar het scheppen. dit is: het uit- en weggeven van wat hij gekregen heeft.
3) de dichtende dichterlijke doet dit op de wijze van het woord. aan het WOORD (van Wien johannes schrijft: "In den beginne was het Woord... Alles is door hem ontstaan... Het Leven was het licht der mensen... en heeft onder ons gewoond. Uit Zijn volheid ontvingen wij allen de ene genade na de andere.") deelhebbend, neemt hij woord lijk deel aan het WOORD, aan "het Leven dat het licht der mensen is".
zijn woord is -hoé dan ook- een levend en leven wekkend woord. uit en in de eerste scheppng schept het -van in den beginne op ONS gelijkend- de tweede schepping: het VISIOEN van de Waarheid van de Werkelijkheid van de Schepping en het Verbond. de rijkdom van de wijze van óns woord is de aanwezigheid erin van het WOORD door her innering.
poëzie is her innering: "aarde" verrijkt met "het speeksel van Christus". het "schone geheim van de poëzie" is de her innering door den GEEST van het Woord (van den scheppenden Vader) en Zijn WOORD (den scheppenden Zoon) van het LEVEN in het woord tot licht zijn van de mensen.
poëzie is licht uit LICHT. zij beLICHT ons bestaan zó dat wij kunnen ZIEN dat het goed is. goed uit en in den GOEDEN. GO(E)DE lijk. "Het schone geheim van de poëzie" is haar GO(E)DE lijkheid. de dynamiek in den dichtenden dichterlijken, zijn ongrijpbare onverklaarbare verbijsterende verbazende wonder lijk boeiende bewogenheid, gedrevenheid naar het woord toe, naar het hanteren van het woord, het "spreken", het "articuleren", het schrijven "met de vinger op de grond", is niets anders dan de aandringende uitnodiging van het WOORD, Die ter sprake wil komen door her inneren van den GEEST. dichten is vrij en vrolijk hiér en nù de eerste schepping een kans geven onder ons als "de nieuwe hemel en de nieuwe aarde" te verschijnen. als een "nieuwe" hemelenaarde. dichten is: hemelenaarde beLICHTen met her innering van den GEEST onder ons voor ons; het WOORD laten vlees worden doordat het vlees (vrij en vrolijk in stemmend, mee werkend) WOORD wordt.
en dit is geen "bepaling", geen "redenering", geen "theorie", geen rationele poëtica (met op "feiten" steunende bewijzen). het is de "dauw" van een grote ervaring, die gesteund wordt en gedragen door het ruisen van de "beuken" in het BOS van "beuken". ver van en vérder dan welke discussie dan ook is het een getuigenis in den buik van de kruik; een schat, die rustig gerust zijn uur afwacht. het uur van het niet kùnnen niét spreken is het pinkster uur: het uur waarop de GEEST "toeslaat".
dààr om is het een vergissing als de mens zijn uur zélf wil bepalen. een even grote vergissing is te geloven in het effect van alle mogelijke middelen daartoe. en even groot is de vergissing der voldoening door getallen gegeven: het verschijnsel bestseller. het uur door de mensen bepaald, opgezet, geconstrueerd, wordt door de geschiedenis, den dood van den tijd, tot op het bot afgeknaagd. getuige het legioen der feiten.
het uur van het "toeslaan" van het woord is het geheim van den GEEST: het geheim van Zijn GEHEIME lijk waar, wanneer, hoe en waarom. het uur van het woord wordt niet bepaald door den dichtenden, maar door den GEEST. Hij bewerkt het worden van het woord in den dichtenden én in den "lezer". Hij leidt zijn geschiedenis. en dit FEIT is de vaste grond van de rustige gerustheid -den af stand, de ont eigening- van den dichtenden dichterlijken. de vaste grond van zijn geloof in zijn woord.
het uur van den schat in den aarden pot is: de verrijzenis. het levend woord is -tegen allen schijn in- ondoodbaar; het dode is onleefbaar. de VASTE GROND van de verrijzenis van ons woord is de verrijzenis van het WOORD door her innering van den GEEST. als de GEEST niet her innert, is het lezen van den lezer "spook lezen"; een loos gebaar; een sisser. de verrijzenis van ons woord is aangewezen op pinksteren. op pinksteren wordt ónze geschiedenis GESCHIEDENIS; wordt onze kleine letter groot.
een gedicht verrijst met lichaam en ziel: op de wijze van den mens en de wijze van den GEEST; van den VORM en den INHOUD.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
