|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
die "gaan kijken" zijn deskundigen, "kenners". zij nemen deel aan het deelhebben. zij gaan uit en in het kijken kennen dat hun deelnemen wezen lijk een antwoord is op de waarheid van de werkelijkheid van hun OORSPRONG lijk deelhebben, hun deelhebben van in den beginne. hun deelnemen is wezen lijk het tweede deel van het Verbond: hun meewerken aan de eerste Schepping. het is met het hart, harte lijk aanwezig zijn bij den Aanwezigen onder ons. het is het denkenddoenddichtend uitspreken van het her inneren van den GEEST; in de lijn op de lijn van de Openbaring op ónze wijze gods wijze openbaren.
het is concreet, dit is SAMENgroeiend, het gelaat van den mens dien zij ontmoet, met een gelaat waarin Zijn vredig en schoon gelaat weerspiegeld staat, tegemoet gaan. Zijn gelaat, dat gij ziet als gij gaat kijken. de "kijker" wordt, met den rijkdom van de her innering verrijkt, een "kenner", een deskundige.
een deskundige, die de hoogte en diepte, lengte en breedte van het dichten kent, een dichtende dichterlijke is. zijn woord gaat mee en wordt de wonder lijke beeld rijke hoor-, zicht- en tastbare gestalte van zijn "kennen". het rijke beeld van Zijn vredig en schoon gelaat. een vrij gelaat, dat de vreugde om de Waarheid van de Werkelijkheid van de Schepping en het Verbond uit straalt. vrijheid uit bevrijding maakt deskundig; deskundigheid maakt vrij. en dit is de admirabilis commercio van de mens wording op ONS gelijkend, naar het BEELD van God den ZOON jezus van nazareth.
hebben de kunstenaars dit BEELD verloren? is het verlies ervan niet de echte reden waarom "de meeste kunstenaars het leven niet zonnig zien"(j. van hove)? wat baat "een virtuoos penseel" als het niets ŕnders, zij het "krachtig, direct", kan "vertolken (dan) angst en ontreddering"(id)? als of de aarde "den hemel" verloren heeft. de aarde heeft "den hemel" niet verloren omdat "de hemel" de aarde niet en nooit ooit laat vallen. het virtuoos penseel schildert den schijn omdat de hand het gezicht verloren heeft, het VISIOEN van de onverwoest- en onloochenbare Waarheid van de onverwoest- en onloochenbare Werkelijkheid op aarde van "den hemel" der Schepping en van het Verbond.
de dichtende dichterlijke is de deskundige, de "kenner" van de vreugde, en doet uit der aard niet mee met noch aan het reële verdriet van dit tijdje: zijn ontreddering en de daaruit volgende angst. niet dat hij die ontreddering, ontwrichting, ontheiliging niet ziet. maar zijn vrijheid uit bevrijding door de her innering maakt ze, op ONS gelijkend, goed. zijn vrijheid schept in hem den vrede die de vreugde schept die de aarde ont angst, ont nauwt, ont klemt, ont wanhoopt en ont haat. dit is: on heersend be gelooft, be hoopt en be bemint.
men zegt: "Onze tijd is eerlijk.". eerlijkheid is de slogan van dit tijdje. zij laat hem nog eens (te meer) aflezen uit "Een schilderij, als je het eerlijk maakt, blijft een positieve daad.". en jan van hove laat er op volgen: "ook dat kon men in Straatsburg (dit is: in het hart van europa) horen.". de eerlijkheid van dit tijdje is een van de heerlijkheid van god beroofde eerlijkheid; een van de gerechtigheid van god beroofde gerechtigheid. zij zijn de eerlijkheid en de oprechtheid van het uitstalraam, de striptease. dit is: niet zo heel ver verwijderd van het cynisme, de honds(dol)heid van den mens.
de hoop is een goddelijke deugd: de VASTE GROND voor de hoop van een mens is de liefde en de trouw van onzen god van de Schepping en het Verbond. Zijn goed- en menslievendheid voor ons mens geworden in het WOORD. de eerlijkheid van den mens is niets anders dan her innering in hem van de eerlijkheid van het WOORD door den GEEST. de hoop van den mens is een gave van den GEEST en geen schepping van een virtuoos penseel, hoe krachtig, direct ook. men vergisse zich niet. want volgens "de eerste spreker op het colloqium (in straatsburg, het hart van europa), zou lacan hebben geschreven: "De mens is een meester in vergissingen.".
(gij moet er een vermoeden van hebben gehad, want
gij hebt, al lang vóór gij dit hebt gelezen, tien
keer of meer al geschreven: men vergisse zich niet.)
kunst is niet "iets onzichtbaars zichtbaar kunnen maken" uit een "ondefinieerbare, volgens Bonito Oliva 'erotische' kracht", maar den Vader, Zijn Zoon en Hun Geest uit en in her innering van den GEEST zichtbaar maken. kunst is -ononderbewustbewust- uit Zijn VOLHEID de ene genade na de andere ontvangend deelNAME aan de genade van het deelHEBBEN.kunst is wonder lijk geheime lijk meewerken aan de Schepping en het Verbond. dit is: aan de zijde van den EERSTEN Schepper en als bondgenoot van den god van het Verbond. de echte kunstenaar -bij gods genade- is als bond genoot mede trouw aan de hem meegedeelde trouw, meegedeeld scheppen. de rest is "gekunsteld", "literatuur", een "halve waarheid".
dit is geen "woord van een wijze", noch "woord van een gezel", noch "woord van een zielkundige of -geneesheer". het is een woord van het WOORD, uit en in her innering; een "boodschap van den engel" in "den droom van het VISIOEN"; een "openbaring van Jezus Christus...die Hij door het zenden van de engel bekend heeft gemaakt aan zijn dienaar...: al wat hij zag."(Openb. 1/1-2).
de visie op de kunst is één met de grote VISIE, waarin geen verdeeldheid is. zij is uit dér aard in den SAMEN HANG altijd en overal helemaal. de echte kunstenaar is uiteindelijk hoe dan ook on verdeeld deel van het GEHEEL. in wezen bond genoot, con spiratie, woord op ONS gelijkend. articulatie van geloof, hoop en liefde, en uit dér aard GRONDig heilig, heelig, veréénigend. zijn kracht is de macht van die , heri, hodie et in saecula saeculorum, Hem ontvingen, in Hem geloven, uit God zijn geboren. het komt op geen eeuw aan, a fortiori geen tijdje. want
"U komt het niet toe tijden of dagen te kennen
die de Vader door eigen macht heeft vastgesteld.
Maar wanneer de Heilige Geest over u komt,
zult gij kracht ontvangen en Mijn getuigen
zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria,
en tot het einde der aarde;"(Ha. 1/7-8).
het is een met hoop en liefde geladen geloofswoord.
achter de tijden en de dagen van onze geschiedenis liggen de tijden en de dagen die de Vader door eigen macht heeft vastgesteld en die het óns niet gegeven is te kennen. maar óns is gegeven te getuigen zodra de GEEST over ons komt. en de GEEST zelf zal in ons her inneren en ons leren wat wij moeten zeggen. óns komt toe te luisteren naar wat ons gegeven is en te getuigen. doorheen de geschiedenis loopt de goudader van ons getuigenis: zij het min of meer "aarde", min of meer "hemel".
het hoeft niet "bewezen" te worden. het kŕn niet bewezen worden omdat het, al is het op aarde, niet van de aarde is. het vragen naar -laat staan het eisen van- bewijzen is een innerlijke houding die naar haar aard de innerlijke geloofshouding uit sluit. zij vraagt naar de tijden en dagen die het óns niet gegeven is te kennen, maar door den Vader door eigen macht zijn vastgesteld.
ons tijdje is een tijdje van "zwart op wit"; van een naief (bij)geloof in bewijzen. het WOORD bewijst niet. Hij verschijnt als het Licht van de wereld. en een blinde ziet het licht niet, noch kan iemand hem bewijzen dat het er is. en dit moest al een waarschuwing zijn, een teken om te geloven in het geloof; om op de knieën te vragen: "Heer, dat ik zou mogen zien.". de waarheid van de tijden en dagen van onze geschiedenis moet worden gezien: O Lux beatissime, reple cordis intima tuorum fidelium.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
