|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
geloven is op gaan naar en in het VISIOEN. zó als mozes. zó als de leerlingen: de "man" blijkt de" HEER" te zijn; de "zoon van de timmerman" "de Zoon van David, Messiah, Christus"; jezus van nazareth "Jezus Christus, van nazareth. en dàt is méér dan er ons aan herinneren dat de dingen wel eens anders zouden kunnen zijn dan zij zich aan ons voordoen. dàt is: dat ons her innerd wordt dat zij ànders zijn.
uit dér aard heeft dichten plaats "op de berg": waar Zijn gelaat (+ de dingen der Schepping en van het Verbond) schittert als de zon en Zijn kleren (= Zijn als het WOORD onder ons wonen) wit worden als sneeuw. nu het WOORD ons wordt gegeven, is er voor ons woord geen andere uitweg dan te schitteren als de zon en wit te zijn als sneeuw. geen andere dan ónze wijze te zijn om het WOORD hiér en nù onder ons te laten wonen...claerre dan der sonnen scijn. uit een oeuvre, uit een gedicht moet blijken dat de dingen ànders zijn dan zij zich aan onze ziel en zinnen, hart en verstand voordoen. zij zijn tekens van de Waarheid van de Werkelijkheid van de Schepping en het Verbond. en uit dér aard in hun VOLheid aan onze verbeelding (die bekwaamheid om uit en in her innering door den GEEST de tekens te zien) verschijnend. dit "verschijnen", dit visioen articuleren (zijn geëigenden vorm geven) is dichten. "vertellen" zó als bv. lucas vertelt. 10 meter bóven den platten grond. een "verhaal", waarvan -wonder lijk- niet alleen de boodschap ER IS, maar dat ook GROTER is dan zijn vorm. zó als het was in den beginne, hiér en nù altijd is, en in de eeuwen der eeuwen door onzen Heer jezus Christus van nazareth zal zijn.
"lezen" is luisteren: zich on geremd, on gefrustreerd, on beklemd, vrij en vrolijk overgeven aan de boodschap claerre dan der sonnen scijn, groter dan ons hart. de kleine mens wordt -verbijsterd, verbaasd- geboeid door het wonder, dat groter is dan hijzelf. de grote -vermoed ik- houdt zich alleen maar bezig met wat kleiner is. het woord trekt zich OP aan het WOORD. dichten is -door het WOORD verbijsterd, verbaasd en geboeid- zich aan het WOORD OP trekken. de dichtende dichterlijke woont in het dichterlijke: dit wonder lijke in de vele tekens aan ons "verschijnen" van den Vader, Zijn Zoon en Hun Geest. door dit wonder verbijsterd, verbaasd en geboeid, "treedt hij nader" zonder zich door de wereld te laten afleiden. dit is: hij doet -gewoon natuur lijk- gewoon voort.
de wereld is cliché. de gemeenplaats der verklaringen, redeneringen, beweringen, discussies, relativeringen en compromissen. de gemeenplaats der "politiek": der boeken, en boeken over die boeken, en boeken over die boeken over die boeken.. een multi national van clichés. van het feitelijkste prozaïsche.
de dichterlijke is de feitelijkste on gemeenplaats. de "verrasssing van ons leven". de on omstootbare bevestiging: van "dat het goed is"; van "de goede boodschap van Jezus Christus, de Zoon van God"; van "En zie, Ik maak alles nieuw!". en als articulatie van het dichterlijke is dichten uit dér aard feitelijkst on gemeenplaatslijk: on schools, on stijls, on generaties, on groeps en on clans. in zijn tijdje niet van zijn tijdje; in den tijd niet van den tijd; tijdig ontijdig en in de wereld als de schitterende zon en de witte sneeuw op zijn plaats.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
