|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
de dichtende dichterlijke komt van ver en gaat ver. veel verder dan een school, een stijl, een groep, een clan, een generatie. veel verder dan zijn tijdje en de tijd. veel verder dan zichzelf.
op een bepaald -maar moeilijk te bepalen- moment heeft hij "de boeken neergelegd bij het gerecht". een bankroet (banca rotta) dat -wonder lijk- het wegbreken van zijn stem voor de STEM is. en het is nauwelijks te geloven. en men gelooft er inderdaad niets van, want het "past" zo weinig (zo niet helemaal niet) in de literatuur en haar geschiedenis van scholen, stijlen, groepen, clans, generaties en tijdjes; in het "bedrijf" van boeken, en boeken over die boeken, en boeken over die boeken over die boeken enz. de dichterlijke die over het dichterlijke maar niet kan zwijgen, verwijst naar "het Lam Gods" (dat de zonden van de wereld wegneemt), naar het WOORD en Zijn door mensen opgetekende Woorden: de VOLHEID waaruit wij -if we're lucky- mogen ontvangen de ene genade na de andere. en uit dér aard naar de de wereld van gedaante verànderende Waarheid van de Werkelijkheid van de Schepping en het Verbond: de natuur lijke plaats van den mens. dit is: zijn feitelijkste on gemeenplaatselijke plaats, waarop alle clichés afschampen. aan het cliché ontsnappen is alleen maar mogelijk door het bankroet. alleen het WOORD is cliché vrij, en alleen Zijn GEEST her innert in den mens clichévrije woorden (van eeuwig leven): dichterlijke articulatie van het dichterlijke uit en in con spiratie.
die zijn spreekgestoelte (en a fortioti praatbank, bierbak in de preachers' corner) wegbreekt om het WOORD aan het woord te laten, is rijp voor poëzie. voor de grote ervaring dat hij niet kàn niét spreken. want "Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij.".
(het is nauwelijks te geloven en men gelooft het -inderdaad- niet. maar dien het overkomt, moét er wel aan en in geloven).
hem loopt het gedicht voor de voeten, springt hem in de armen en valt hem in handen uit de hand. en het loopt hem uit de hand.
"Ik, Jezus, heb Mijn engel gezonden om
u dit alles te betuigen ten behoeve
der kerken."(Openb. 22/16).
een gedicht ver loopt van ALFA naar OMEGA, en loopt uit dér aard uit de hand. het begint, maar de dichtende weet niet waar het zal eindigen. ook dàt geeft hij den GEEST in de hand. Hij zag dat het goed was, en hij staat op en gaat slapen. hij "leest" met zijn leven en "schrijft" met zijn leven: dat wat uit en in het mosterdzaadje in weer en wind een boom wordt.
het oeuvre is -uit en in den inval- een boom, in weer en wind. én de vogels in de lucht, die er hun nest komen bouwen. een "sterke drank": een "druppel" is genoeg. en die brengt het ver: in vér voering, vervoering. in vér rukking, verrukking. "En zie: Ik maak alles nieuw!". den inval achterna, vervalt het oeuvre nooit. zó als de inval gewoon voortdoet, doet het gewoon voort. het warrelt niet in de verwarring; loopt de clichés niet achterna; maakt een bocht om de samenscholingen; legt de pers klaar voor den papierslag van de jeugdbeweging. zijn beweging is den inval achterna. "Naar mensenmaat, aan engelenmaat gelijk."(Openb.21/17).
"Want de getuigenis van Jezus is de
geest der profetie."(id. 19/10).
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
