|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
men schrijft: "De schrijver speelt in dat proces van confrontatie en bewustwording een centrale rol, omdat hij telkens weer vraagtekens plaatst bij vermeende evidenties."(g. poson).
op aarde de vermeende evidenties van "de aarde". het kan -BIJNA- niet anders. het zou niet anders kunnen als daar niet àndere dan "vermeende" evidenties waren: die van "den hemel" op aarde.
mens wording is een proces van bewust wording van de evidenties van "den hemel" op aarde. van de grote gedaante veràndering.
in dit proces speelt de GEEST de centrale rol. de mens is diegene wien de GEEST naar de wijze van den mens, Zijn rol in handen geeft. de "schrijver" is een der gelijke mens, die de hem door her innering van den GEEST bewust geworden, dit is GEHOORDE, GEZIENE, GETASTE gedaante veràndering ARTICULEERT. dit is: naar ónze wijze op ónze wijze bij gods genade direct de evidenties van "den hemel" op aarde gestalte geeft. terwijl de evidenties van "de aarde" de clichés zijn waarmee de aarde wordt overspoeld; de grote vloed van de verdwazing.
de echte schrijver, de dichtende dichterlijke, "wandelt op het water" der clichés en articuleert direct het visioen van zijn VASTEN GROND: de hem door den GEEST her innerde, in de hand gegeven evidenties van den hemel op aarde, het RIJK GODS.
een monumentaal cliché is dat der genieën van de westerse cultuur. het is een enorme, feitelijkste vermeende evidentie, een door de eeuwen heen verwoed gecolpolteerde vergissing en een reusachtig bewijs ervan dat de wereld wil bedrogen worden. de wereld leeft zwaar lijvig, dik buikig, en hard dik nekkig, op clichés. het westen is een oerwoud van genieën.
de "klare plekken" erin, de "open plekken" waar er dorpen staan, zijn de gemeenschappen van den GEEST der Waarheid: het grote GENIE, het enige. het LICHT dat op aarde te ZIEN is aan den glans der dingen en den blos op het gezicht der mensen. deze klare plek is de enige en ruim voldoende vrije ruimte (espacio de libertad) van den mens, en uit dér aard van den dichtenden dichterlijken, in wien de woorden en de dingen gewoon natuur lijk OORSPRONG lijk één worden.
en wat de "schrijver" betreft: een ander monumentaal cliché. stel: dat "Literatuur begint waar woorden en dingen uit elkaar gaan."; dat "In die vluchtige espacio de libertad, in die vrije ruimte () een schrijver de herinnering (kan) uitvinden, de toekomst verbeelden en het verleden bezweren.". dan is inderdaad die schrijver een "schrijver", en wat hij schrijft "literatuur". een oerwoud van clichés.
de dichtende dichterlijke heelt de dingen en de woorden van in de beginne. zijn vrije ruimte is de verrijkte "aarde", het uit en in het VOOR van gedaante verànderde naar het NA toe zich VOLtooiende hiér en nù. dat wil zeggen: de Waarheid van feitelijkste eigenste Werkelijkheid van de Schepping en het Verbond; de éénheid van de dingen, de mensen en god. in die "klare plek", die "open plek":
- vindt hij her innering niet uit, maar wordt ze hem wonder lijk gegeven. want zij is groter dan de mens, groter dan de herinnering;
- ver beeldt hij niet alleen de toekomst, maar ook het heden én het verleden. want ook dié zijn één. de toekomst is er al van in den beginne, en het heden is uit en in het verleden naar de toekomst toe op weg onderweg.
- bezweert hij het heden niet, maar laat het als zijn visioen uit HOREN, ZIEN en TASTEN schitteren als de zon en wit zijn als sneeuw.
de dichtende dichterlijke is -met mede werking van den GEEST, geholpen- voorgoed voorbij de vermeende evidenties; bevrijd vrij van de dictatuur der clichés; vrij van de vraagtekens, die erg veel op de clichés gelijken. het plaatsen van vraagtekens is zelf een vermeende evidentie, een cliché geworden.
alleen de Vader Schepper, Zijn Zoon WOORD van het Verbond, en Hun hele, helende GEEST is geen cliché, geen vermeende evidentie. en die -uit Hun VOLHEID de ene genade na de andere ontvangend- aan Hen deelhebbend aan Hen deelnemen, geschieden evident uit en in de EVIDENTIE, voorbij het cliché. gewoon natuur lijk on gewoon bóven natuurlijk. literatuur, óf geen. hoe zou een mens die zichzelf niet gemaakt heeft, kunnen weten, en a fortiori ons vertellen, wat en wie een mens is? wie zou zo dwaas zijn daarvoor bij een mens, weze hij dan nog een "schrijver" die de herinnering uitvindt enz., te rade te gaan? tenzij die mens, die schrijver, geholpen werd door den GEEST. want alleen de GEEST van den Vader Schepper van hemel en aarde en van Zijn Zoon Woord van Zijn Verbond kunnen " ons laten weten" wie wij zijn. en Zij hebben het heri gedaan, doen het hodie nog, en blijven het in saecula saeculorum doen.
in feite begint de geschiedenis al in den tijd uit en in het in den beginne, en is zij àl den tijd al uit en in het "Kom, Heer Jezus!" VOLtooid. zij is àl den tijd van a tot z van ALFA tot OMEGA. en wat dan met het mastodont cliché van "het nieuwe"? in "Afscheid van Los Alamos" bij voorbeeld: een nieuwe geest, een nieuwe mentaliteit (p. 14); een nieuwe ethiek, een nieuwe levenshouding (p.23); 7 x nieuwe op p. 23-25; het nieuwe wereldbeeld (p. 36). als of
- het "oude" wereldbeeld, de "oude" geest, mentaliteit, ethiek en levenhouding er nooit zouden zijn geweest, of "verouderd", achterhaald en voorbijgestreefd zijn;
- er door àlle tijden heen, on onderbroken tot vandaag toe, geen "gelovenden" zijn geweest en zijn, die, in het "oude" geworteld, àl den tijd "nieuw" schitteren als de (morgen)zon en wit zijn als (eeuwige) sneeuw.
de gelovende staat overeind in "Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde." en "Ik maak alles nieuw!". overeind in de lijn op de lijn van het WOORD (van de Schepping en het ja-woord van het Verbond). evident uit en in de EVIDENTIE. hij is er in het feitelijkste NIEUWE, en gaat/doet uit dér aard gewoon voort.
voor wie gebeurt en voor wie geldt dan dat verwoed geroep om het nieuwe? door die niet geloven voor die niet geloven; die vraagtekens plaatsen bij vermeende evidenties, die leven van cliché naar cliché, van het ene in het andere cliché, tuimelen weg van den WEG. alleen de EVIDENTIE redt van en behoedt voor "vermeende" evidenties. de ALFA en de OMEGA is wezen lijk altijd oud en altijd nieuw. en uit dér aard zijn Zijn Schepping en Zijn Verbond zó. de "oude" dingen zijn, als grote daden van den Heer, altijd en overal helemaal in wezen al "nieuw". en de "oude" mens is, op ONS gelijkend, uit en in dit op ONS gelijkend altijd en overal helemaal al "nieuw" in potentie. voor hem geldt alleen dat hij vrij is en menslievend uitgenodigd wordt zich te laten vernieuwen. dit is: het nieuwe door mee te werken aan het her inneren van den GEEST actueel te maken. dit is: door te geloven. "Uw geloof heeft u gered.".
de westerse wetenschap, cultuur, economie, politiek enz., de westerse mens, kan alleen gered, dit is "vernieuwd" worden door het geloof. zó als ninive.
"En de inwoners van Ninive geloofden
in God; zij schreven een vasten uit en
groot en klein trok het boetekleed aan."(Jona 3/5).
er is voor het geluk van den mens en de mensen nooit een andere efficiënte "methode" geweest, er is geen andere, er zal nooit een andere zijn. dit is geen cliché. het is de feitelijkste feitelijkheid: een evidentie als afglans van de EVIDENTIE; een woord van het WOORD. jona sprak, en de inwoners "hoorden" het Woord van God. want "vreemd" genoeg sprak jona niet toen jona sprak, maar JAHWEH zelf:
"Voor de tweede maal werd nu het woord
van Jahweh tot Jona gericht: 'Sta op, ga
naar Ninive, de grote stad, en kondig haar aan
wat Ik u heb bevolen."(Jona 3/&-2).
het WOORD woont onder ons, en geen mens kan zeggen dat hij Het -hoe dan ook- niet ooit heeft gehoord.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
