Aantekeningen van Ernest Bornauw
"uit God geboren", met UITZICHT op in GOD terugtekeren


begin boeken levensverloop contacteren

DAGboek 27/9/1987 - 13/9/1988

<< vorige << inhoudstafel >> volgende >>

27/1

            de Schepping is de natuur lijke plaats van den mens. "Daar God hem eens te willen koos.". gij kunt dat zien als gij naar de tekens kijkt.

- "zaaien noch maaien, en toch...". dat betekent dat de vogels (de dingen) er zijn én dat zij er kùnnen zijn. én: hoeveel te meer dan de mens;

- de mens kàn er zijn uit en in veel méér dan zijn eigen beleid. er is het geheim van een itens aandachtige creatieve aanwezigheid, een engel, die hem volgt en zijn stappen telt. een feitelijkheid die groter is dan de feiten: ruimer dan de ruimte en ouder dan de tijd. een verlenging, die de verheldering is van het verlangen van den mens;

- uit en in dit geheim veràndert de "storing" van de Schepping door den mens van gedaante. wat de vrijheid van de wereld in de wereld uitspookt, is een feitelijkheid die in de feitelijkste feitelijkheid opgenomen een ànder gezicht heeft: uit en in het "en toch" niet dat van een "spook", maar dat van een "engel".

            er zijn niet alleen de tekens van de "storing". er zijn ook de tekens van het "herstel". er is de dood, en er is de verrijzenis; er is de verrijzenis in den dood. de Schepping van den mens is de Waarheid van de Werkelijkheid van de verrijzenis in den dood. de Schepping IS een Verbond: een in het bestaan behouden blijven uit en in het méér dan het eigen beleid: het BELEID dat verder reikt dan het zaaien en oogsten. achter het "spook"gezicht van dit tijdje licht het gezicht van den "engel" op. dit is: de relativering van het beleid der mensen door het BELEID van den GEEST, te HOREN, te ZIEN en te TASTEN in

                        "Wat van de aanvang af bestond...

                        het Woord des Levens,...de boodschap

                        van het eeuwig leven, dat bij de Vader

                        was en aan ons is verschenen.".

het gezicht van den "engel" achter het gezicht van het "spook" is te zien uit en in

                        "onze gemeenschap met de Vader, en

                        met Jezus Christus, Zijn Zoon...opdat

                        onze vreugde volkomen mag worden.".

            het "spook" van de angst als de schaduw van de "mislukking" van wetenschap en technologie, het falen van het paradigma van de macht, heeft de mens zélf "in het leven geroepen". het is een (lelijk) schepsel, een miskraam van den schepper mens; een "echt" spook.

            het "spook" van lijden en dood is in de Schepping en het Verbond van den Schepper ingeschapen en uit dér aard ("En God zag dat het goed was.") voor wie eens gaat kijken waar god woont niets meer dan een vermeend spook; een cliché. er is

- het "Mijn God, Mijn God, waarom verlaat Gij Mij!"(Marc. 15/35). het lijden en de dood komen jezus, den mens bij uitstek, den mens dien geen mens kan overtuigen van zonde, voor alsof de Vader Zijn Schepping in den steek laat op het uiterste punt, het uiteindelijk beslissend moment, én Zijn Verbond unilateraal verbreekt. het lijden en de dood is de plaats waar de Vader het meest verborgen lijkt te zijn, het meest afwezig waar Hij het meest nodig is. dit is de zwaarste "beproeving", het dodelijk doorwegen van het kruis, de bedreiging van de zinloosheid van lijden en dood.

            de "beproeving" van alsof door god verlaten te zijn, neemt jezus uit gehoorzaamheid tot den dood, ja, tot den dood op het kruis, op zich. het was geen fatale, geen dodelijke twijfel. het was een gehoorzamen aan de wijze van den mens. Hij "volbracht"" het gelijk worden aan den mens tot den dood toe, den dood aan het kruis. en dit tot het uiterste gaan en in het uiterste overeind blijven werden bevestigd en verheerlijkt in Zijn verrijzenis. Zijn verrijzenis is het "bewijs" dat Hij de "beproeving" doorstaan heeft en dat het "spook" van Zijn lijden en dood een "echt" spook was. dat de Vader Hem niet "echt" verliet, maar alleen "maar deed alsof";

- er is het lijden en de dood naar ónze wijze op ónze wijze. en het is niet meer dan een vermeend spook. het "echte" spook is de (laten wij maar zeggen "begrijpelijke") bewering van mensen dat gezien de angstaanjagende feitelijkheid van lijden en dood in de wereld, onder óns, er geen god, geen ABBA VADER kàn zin. dat lijden en dood absurd zijn en uit dér aard ons leven, dat er door getekend is en er op uit loopt.

            het vóór beeld van jezus van nazareth is het "bewijs" van het absurde van die bewering dat het allemaal absurd is. lijden en dood zijn, in de Scheppng ingeschapen, niet zum Tode, maar zum Leben. de zin ervan wordt bevestigd doordat lijden en dood in de verrijzenis "verheerlijkt" worden. de verrijzenis van den mens in lijden en dood is het LAATSTE woord van het WOORD op GROND van Zijn verrijzenis. wie in het WOORD als LAATSTE woord, als WOORD van god, gelooft, verjaagt het "spook" als niet meer dan een cliché.

- er is, wel degelijk, een misverstand, een verkeerde "lezing" van golgotha. en zij begon, als prototype, al op golgotha zelf.

                        "Sommigen die daar stonden, hoorden het

                        en zeiden: Zie, Hij roept Elia...Wacht,

                        laat ons eens zien of Elia Hem er

                        soms af komt halen."(Marc. 15/35-36).

dit is het begrijpelijk, maar fataal misverstand van wat johannes "de wereld", "de duisternis" noemt en waarop de evangelisten doorheen hun hele verhaal wijzen. marcus beklemtoont het nog een keer waar hij die voorbijgangers over Hem laat het hoofd schudden en zeggen:

                        "Ba, Gij die de tempel afbreekt en

                        in drie dagen weer opbouwt...".

voor die mis verstaan, is er geen helderheid mogelijk. de "spoken" verschijnen alleen 's nachts. als de zon opkomt, verdwijnen zij.

            het mis verstaan van mensen leidt tot verlaten. zó verlaten jezus "zij die voorbijgingen", "de opperpriesters en schriftgeleerden", zelfs "zij die met Hem waren gekruisigd". dit verlaten is voor jezus absoluut niet erg. absoluut erg zou geweest zijn dat de Vader Hem verliet, of, uit mis verstand, Hij den Vader. maar dat de Vader Hem verheerlijkte, Hem in den dood in (het) LEVEN liet, "bewijst" dat jezus' twijfelen naar de wijze van den mens begrijpelijk, maar niet dodelijk was. er was in Hem geen mis verstand. er was, over den indruk heen, geen verlaten. alleen een "beproeving" naar ónze wijze om Gods wijze HELDER te stellen..."in de morgen, terwijl het nog donker was".

 

<< vorige << inhoudstafel >> volgende >>


begin boeken levensverloop contacteren

Ernest Bornauw /Provijnsstraat 2 /3020 Herent /België
Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Als gebruiker mag u het werk kopiëren, verspreiden, tonen en op- en uitvoeren onder de volgende voorwaarden:
• Naamsvermelding. De gebruiker dient bij het werk de door de maker of de licentiegever aangegeven naam te vermelden.
• Niet-commercieel. De gebruiker mag het werk niet voor commerciële doeleinden gebruiken.
• Geen Afgeleide werken. De gebruiker mag het werk niet bewerken.
• Bij hergebruik of verspreiding dient de gebruiker de licentievoorwaarden van dit werk kenbaar te maken aan derden.
• De gebruiker mag uitsluitend afstand doen van een of meerdere van deze voorwaarden met voorafgaande toestemming van de rechthebbende.
Het voorgaande laat de wettelijke beperkingen op de intellectuele eigendomsrechten onverlet.
Bewerkt voor internet door Bart De Wolf
desheerens.com is online sinds januari 2005