|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. Blijven schrijven is een teken van leven. gij leeft, blijft horen, zien en tasten, voelen, denken over, verbeelden, en blijft het gehoorde, geziene, getaste, gevoelde, overdachte, verbeelde, schrijven omdat -en hopelijk zolang- gij leeft.
dit is: inderdaad geheime lijk wonder lijk, terwille van dien vreemden impuls, om de een of andere reden aanwezigen in slag van het leven van in den beginne, van in de kiem, en zolang die om de een of andere reden "in slaat". de in slag "dwingt" de kiem tot -gehoorzaam- kiemen en VOL wassen. in casu op de wijze van schrijven. dit is: in steen beitelen, met den vinger in stenen platen griffen. schrijven is op ONS gelijkend doen blijven zó dat het niet "weg vliegt", maar als onuitwisbaar teken "blijft" en uit der aard niet genegeerd kan worden.
de in slag is er, is door velen bevestigd. is er, voor die geloven, als KIEM in de kiem, en uit dér aard rijker, groter, méér dan menselijke verzuchtingen. is er, geloofsgeheim lijk, vóór de voeten aan de voeten gelegd en aan de handen toevertrouwd om bewerkt en bewaard te worden; om de aarde bewoonbaar te maken en te bewonen. zó als leven is schrijven een taak, een opdracht, een "beproeving" van de vrijheid als bron van vreugde en vrede. want reële vrijheid is aan den in slag gehoorzamen, met vreugde en vrede als gevolg van dien.
2.1. er is niet alleen in slag, maar ook input. die schrijft is nooit alleen. hij krijgt -zó als gij vrijdagavond om halfnegen- een zon te zien
"die, rood, het roode veld vol roode vonken giet.".
zó als gezelle te zien én te ver beelden.
- die zon geeft rode vonken af omdat en doordat zij rood -"als vier"- IS. altijd en overal helemaal. VOL. dit is: op zichzelf, van binnen uit, wezen lijk, onopgesmukt, onbijgewerkt, onbedrieglijk, onaf- en onmisleidend, helder en krachtig.
- rode vonken. die zij ten leven afgeeft, meedeelt, schenkt. zolang de koeien in dien zonnegloed weiden, worden zij door die zon beschenen, be licht en in het licht gezet, bloeien zij en "leven", en doen den dichterlijken opgewonden wonderen ("'t is prachtig overal,/ 't is prachtig hoe...") en dichten (ze in steen beitelen). zodra de zon verdwijnt, verdwijnen zij in de duisternis en schiet er alleen een tegenover het heerlijk nu lelijk beeld over.
"en, wangedrochtig groot, in 't donker gers, voortaan,
zie 'k zwarte spoken van gevlerkte koeien staan.".
- het rode veld. de gehele wereld is als gewoon natuur lijke plaats van de koeien door die zon prachtig verlicht. er is geen scheiden, geen uiteenwerpen, maar een verzamelen, samenwerpen van koeien en veld. zon, veld en koeien vormen een on verdeeld en on verdeelbaar geheel. wat de dichter hier door het driemaal vermelden van rood accentueert.
2.2. de input van de zon is duidelijk. zó als het door gezelle hier getekend beeld duidelijk is. wie goed leest, moet toch het teken-van-leven van gezelles geloofsvisie zoals zij ons in dit gedicht en in zovele andere wordt gegeven, herkennen en, zo niet onderschrijven, dan toch respecteren of wellicht bewonderen.
in zijn ogen is de input van de zon in veld en koeien een teken van GODS input in óns leven op de wijze van het her inneren door den Heiligen GEEST van "al wat Ik u heb gezegd". schrijven heeft plaats met-medewerking-van. het hele veld van de aarde is door GODS GEEST ver en be LICHT, en uit dér aard de dingen, die, dichterlijk, de dichterlijke dichtenden "de ogen openen" en helpen dichten. "veld" en "koeien" blozen en blinken "prachtig overal" in/van GODS LICHT.
3.1. is "wat er geschreven staat" en wat ingewijden en erdoor geďnspireerden schrijven dan zo moelijk te verstaan en te genieten? is het "duister", is het zó "dat men naar zoiets niet kan luisteren"? is het nodig spottend te zeggen "Daarover zullen wij u later wel eens horen!"?
het is voor die "morren", "weggaan", onbegrijpelijk eerst "Hosannah!" juichen en daarna "Kruisig Hem!" schreeuwen, moeilijk omdat het -bij GODS genade- zo gemakkelijk, duister omdat het -door het her inneren van den Heiligen GEEST- zo helder is. het gaat er uiteindelijk om GOD GODvriendelijk, dit is vreemd welwillend tegenover en teder toegankelijk voor wat HIJ ons booms en bijbels te zeggen heeft en zegt, te bejegenen: op ZIJN uitnodiging te komen kijken waar HIJ woont, te gaan kijken waar HIJ woont en bij HEM te blijven.
3.2. het is het geheim van "de leerlingen": van johannes en andreas, door johannes zo schitterend ver beeld in de piepkleine scene van zijn en andreas' "roeping" (Joh. 1/37-39); van petrus (die, "terstond", de netten laat liggen waar zij liggen) en mattheüs, (die, "terstond", het tolhuis laat staan waar het staat), door mattheüs zo kernachtig verteld in 4/19-20 en 9/9.
het geheim van de eenvoudigen van hart, de nederigen van geest. van die niet "denken" maar denken over, niet berekenen maar geloven, niet redetwisten maar "naar Hem luisteren", niet "morren" en "weggaan" maar door dik en dun, in goede en kwade dagen al de dagen van hun leven, "bij Hem blijven". een geheim, dat OORSPRONG en UITEINDE lijk GODS GEHEIM is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
