|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1.1. De aarde gaat, als planeet door de vuurzee der sterren omringd en de haar toegewezen baan rond de zon trouw volgend, alsof zij niets afweet van de mensen op haar rug on beschroomd on verpoosd on verdroten haar gang. de mensen zijn liggend, zittend of staand raakpunten, voelen haar als vasten grond onder de voeten en zijn er gerust in. zij beluisteren haar, bekijken haar, betasten haar, voelen zich bij haar thuis, zijn over haar gaan denken en laten hun verbeelding op haar los.
binnen dat zich als oneindig aan hen voordoend heelal is zij nauwelijks een korrel zand van een immens strand. en toch houdt zij, blijkbaar in dienst van de mensen zonder de hulp van de mensen, stand. dichtbij én ver. als een geheim. het geheim van een uitdovende brok vuur. haar buitenkant is uitgedoofd en toont zich als een hier en daar in de diepten met water gevulde "sintel". zó ongeveer als de mensen de andere planeten der zon van dichtbij of van verre zien. ongeveer, want wezen lijk anders. anders terwille van het leven op en door en met haar.
1.2. het leven. ha! het leven van al dat op haar leeft, maakt haar, niet alleen onder de andere planeten, maar ook binnen dat immens van sterren gevuld heelal, anders, enig en uniek. zij heeft de komst van het leven voorbereid, zich met een dampkring omringd en zó doende als de toekomstige moeder aarde voor al dat leeft een "wieg" bereid, een "tuin" aangelegd. en toen de volheid van dien tijd gekomen was, is zij -wij weten niet hoe en wanneer en waarom, GOD weet het- moeder geworden, is het leven ter wereld gekomen. zij moet er, zó als elke echte moeder, blij om geweest zijn. blij om het "gezelschap", om al die spelende kinderen in huis en in den tuin. het wonder van haar wording was met het wonder van het leven voltooid. "Nigra sum, sed formosa!". een parel die, overdag "uit haar schelp kruipt" en, behendig bezig, geheime lijk wonder lijk glanst in het licht van de vurige grootmoeder zon, en 's nachts gerust rustig "in haar schelp kruipt" en van de overdag gedane inspanning slapend uitrust.
on beschroomd, on gehinderd, on vermoeid al die vele, vele jaren een wonder. door den groten KUNSTENAAR dichterlijk gesierd en gedicht. zó dichterlijk dat dichtende dichterlijke mensen erop zijn gaan dichten..."o Wilde en onvervalschte pracht..."; "Aanschouwt mij hier en daar die bende Casselkoeien, die..."; "o Krinkelende winkelende waterding..."; "Wielwaal, die van rijpe kersen/ uwen roden gorgel spoelt...". de wonderen zijn nog niet de wereld uit. de vreugde kan niet op. a thing of beauty is a joy for ever.
1.3. want dit ding draagt bovendien een teken in zich voor de mensen erop. de kinderlijke trouw aan haar baan is een beeld van de kinderlijke trouw van de mensen aan hùn "baan". op zijn gegeven en gekregen "baan" blijven betekent binnen de werkelijkheid van al wat er is op zijn plaats blijven. het is wijs van mensen op de hun gegeven plaats te blijven, en zó doende naar het levenswoord van den SCHEPPER, hun VADER én hun moeder aarde te eren.
2. de aarde als "als vanzelf" de natuur lijke plaats van het bestaan der mensen op aarde. als "daar God u eens te willen koos". als "wieg" en "tuin" en "laatste rustplaats". "als vanzelf" de natuur lijke plaats van het kiemen en VOL wassen van elk mensenkind. den speel tuin voor het kind, de leer tuin voor de leerlingen, de werk tuin voor de meesters. een geschenk én een opdracht.
een opdracht op de wijze van: de moeder erend en in eer houdend, haar VOL tooien. haar cultiveren op de wijze van bewarend bewerken. mensen zijn makende levende wezens, ingeschapen grandioos geschikt om intens aandachtig creatief op aarde aanwezig te zijn, de hun vóór de voeten aan de voeten gelegde en aan hun handen toevertrouwde dingen een vorm te geven die het materieel materiaal doet schitteren van geest. op ONS (den KUNSTERNAAR) gelijkend geschapen, zijn de mensen uit en in de KIEM in de kiem kunstenaars. if they care and are lucky is elk werk van hun handen in wezen een kunst werk: een vorm die de materie overstijgt, van geest getuigt en de materie van geest doet "schitteren".
de aarde is, als dichterlijk materiaal, de natuur lijke plaats waar dichterlijke mensen on beschroomd, on gehinderd, on verpoosd en on verdroten uit en in den hun ingeschapen "drang" tot scheppen kunnen scheppen. zij stelt niet alleen het materiaal ter beschikking, maar moedigt ook aan het vrij en vrolijk in vrede ter hand te nemen en het beADEMd beademend te "boetseren". wonderend wonderen te doen. men vergisse zich niet: hand werk is (de stof begeestend) geestes werk; geestes werk is (de stof met geest beademend) hand werk. de twee verdelen is de werkelijkheid uiteenwerpen. er is -naar de wijze van elken mens, die precies door dat min of meer van de anderen verschilt- geen "hiér niet, dààr wel", er is alleen "hiér min, dààr meer". hoedanook hoé dan ook genoeg. moeder aarde bemint als een "goede" moeder "als vanzelf" en respecteert en waardeert het werk van al haar kinderen. de rest is een waan beeld, of, erger nog, de voze vrucht van zelf-, heb-, eer- en machtszucht. een ziekte.
3.1. de aarde als aarde, vruchtbare grond, "goede grond" voor het kiemen, eerst groene halm, daarna aar, en daarna aar vol rijp graan worden van den graankorrel. erosie van de "korst" resulteerde in voor het leven van gewassen geschikten grond. dit leven betekent niet alleen "versiering" (de tuin als speel plaats) van het grauwe oppervlak, maar ook werk plaats waar -niettegenstaande harde rotsen, hard getreden wegen en opschieten van distels en doornen- voedsel (de tuin als "grazige weide") voor dieren en mensen gecultiveerd wordt.
grond als handlanger van de mensen, die met het verlopen van den tijd het rondtrekken verlieten, zich neer zetten en leerden hem -zij het in het zweet op aangezicht en lijf- tot "goeden grond" als de natuur lijke plaats voor "grazige weiden" te bewerken en te bebouwen. een "werk" dat tot inzet, tot medewerking uitdaagt, verwondering over en bewondering van de aarde opwekt, en uiteindelijk beloond wordt met de vreugde om "den oogst". grond, die de mensen niet alleen voedt, maar ook opvoedt in de richting van hun ogen openen voor het geheim van den "goeden grond": het teken erin.
3.2. "goede grond" is beeld geworden van al wat de mensen gratuiet ter beschikking wordt gesteld om niet alleen lijf lijk, maar ook geest lijk VOL te wassen op de wijze van kiemen, eerst groene halm, daarna aar, en daarna aar vol rijp graan worden. op de wijze van: respect voor en geloof in de aarde (dat zij "als vanzelf haar vruchten geeft"); bereidheid om met haar mee te werken; geduld uit vertrouwen; dankbaarheid tegenover den Gever ervan en bereidheid tot haar vrij en vrolijk en te vreden on zelfzuchtig met de anderen te delen. de "goede grond" is en blijft door het teken van leven dat hij geeft, een de mensen opvoedend licht en opvoedende kracht. een teken van beADEMing, van dàt en hoé de mensen OORSPRONG lijk levenslustige levendige leven bevorderende "levende wezens" zijn en, op aarde levend zó als in den hemel, moeten blijven.
4. "Hemel en aarde verkondigen de glorie van God!".
dit is: de aarde kan het niet laten te vertellen dàt en hoé en waarom de glorie van GOD den VADER SCHEPPER, GOD den ZOON VERLOSSER en GOD den Heiligen GEEST VOLTOOIER door haar onder de mensen voor de mensen "schittert als de zon en wit is als sneeuw". als de ziele luistert, spreekt het al een taal dat leeft. de planeet, de plaats, de "goede grond", "spreken -dichterlijk als zij zijn- in gelijkenissen-uit-gelijkenis" en "prikkelen" dichterlijke mensen tot zó als de psalmist "de snaren tokkelend te zingen en te dansen vóór de Heer". te dichten.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
