|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. "Zijn naam is Johannes".(Luc. 1/63).
hij is een geschenk van GOD. de SCHRIFT is doordrenkt van het geloof in GODS eerstigheid: GOD heeft eerst bemind; de schepping is het werk van Zijn handen; elke mens is een geschenk van GOD. elke mens is OORSPRONG lijk "goed", en zijn er goede en kwade, GOD laat de zon zonder onderscheid over allen schijnen.
2. gezien de realiteit van het concrete bestaan op aarde lijkt dit te mooi om te geloven. want wat te denken, en wat te doen, als een mens, a Deo datus, voor ouders en anderen een "last" schijnt te zijn, en is? hoe dàn onbeschroomd te denken, te zeggen en te doen alsof de "lastpost" inderdaad een geschenk van GOD is? ziet het er niet naar uit dat een dergelijke gedachte en een dergelijk woord een aanfluiting, een belediging van GOD, Die in Zichzelf en in Zijn schepping "goed" is, is? klinkt het niet cynisch in de oren van vele, vele mensen die met een dergelijk "kruis" geconfronteerd worden?
de realiteit schijnt deze vragen te verantwoorden; meer nog: te verantwoorden er een negatief antwoord op te geven en dit geschenk -zo mogelijk- aan den afzender terugtesturen. meer nog: het geloof in GODS goedheid, in Zijn bestaan überhaupt, krijgt bij velen, velen, een lelijken deuk, zó dat deze "feiten" der werkelijkheid alle "naïviteit", alle "goedgelovigheid" en onderworpenheid van dien, den kop indrukken en gewoon doen besluiten: "God is dood!"; "Er is geen god!"; "Het leven is absurd!"; "Moeder, waarom leven wij?!"; "Waarom in deze (absurde) wereld nog kinderen ter wereld brengen?". en inderdaad, de bekoring zó te gaan voelen, denken, doen en spreken is groot; die werkelijkheid is een beproeving.
3. maar. en tóch. en zie:
"Onze kwellingen leiden tot geduld.
Geduld tot beproefde deugd.
Beproefde deugd tot hoop..."
schrijft sint-paulus visionair, niét als scepticus, als cynicus, als doemdenker, als "realist", maar als grondige gelovende en uit dér aard hoogste en diepste, langste en breedste "ziener" als hij is. als -zó als johannes- "geschenk van GOD" aan de mensen van zijn en onzen tijd.
zijn visie grondt in het VISIOEN van een uit en in de éénheid van "aarde" en "HEMEL" opgehemelde aarde. zó dat de schijn der werkelijkheid in hem verànderde in de realiteit van de WERKELIJKHEID, van de werkelijkheid zó als zij OORSPRONG lijk en UITEINDE lijk IS: GOD leeft; GOD is er; GOD is GRONDig "goed"; Zijn Schepping is GRONDig "goed"; elke mens is uit dér aard niettegenstaande den "bozen" geest, die van "den bozen geest" is, in hem, geheime lijk wonder lijk, op Uw woord, GRONDig "goed". zó dat een mens, met den "last", den "lastpost", het "kruis" geconfronteerd, if he cares and is lucky gelovend màg en kàn denken, doen als of en zeggen: deze kwelling leidt tot geduld, dat geduld tot beproefde deugd, die beproefde deugd tot hoop, dit is: vertrouwen in dat het niet alleen goed komt, maar ook goed is.
4. "gezien", visionair uit en in het VISIOEN van de on verdeelde éénheid van SCHEPPING, VERLOSSING en VOLTOOIING, is de beproeving wezen lijk een "beproeving", een beminnelijk menslievende uitdaging tot worden, zijn en blijven wat en wie ik, en gij, en wij van in den beginne ZIJN: beADEMde "aarde"...met alle gevolgen van Dien.
uit en in dit perspectief, dit vér, verder dan gezicht, trekt de "mist" der duistere feiten als een morgennevel in de morgenzon op en gaan die duistere feiten schitteren als de zon en wit zijn als sneeuw. de "last" wordt licht; het "kruis" draagt de verrijzenis in zich; er groeit en blijft geduld; geduld wordt "beproefde" deugd (een vreemde kracht): een GOD lijke kracht van door liefde gedragen geloof en hoop, met als gevolg van dien een vrijheid, een vreugde, een vrede die de sceptische, cynische, het VISIOEN en uit der aard de visionairen, de "zieners" in vraag stellende wereld niet kan geven.
5. is die kwelling van lichaam, geest en ziel niet die paulinische "doorn in het vlees"? een doorn, die paulus, en in zijn geest óns, behoedt voor "overmoed" en ons op onze natuur lijke plaats houdt: de tweede, den opdracht lijk door ons te bewerken én bewaren gegeven tuin. bewaren is: de schepping als GODS werk en uit dér aard "goed" respecteren, waarderen zó als zij is en aan haar VOLtooiing meewerken; bewerken is: "in het zweet des aanschijns" cultiveren, voor alle mensen ("lastposten" inbegrepen) bewoonbaar maken. wel iedereen weet uit ervaring wat een doorn, of een splinter in het "vlees" betekent; maar "ziet" iedereen wel het teken erin, den onverslijtbaren zin-ten-leven ervan? dat ingeschapen Licht erin op ons bestaan zó als het is: kwetsbaar, gekwetst, kwetsend, maar, en tóch, en zie: niét ten dode, maar tot VOL wassen ten leven. zó dat wij vrijmoedig on beschroomd in simplicitate cordis kunnen denken, doen als of en spreken: dat die doorn óók een "geschenk" van GOD is.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
