|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1.1. Zondag 27 januari: eucharistieviering in de Sint-Hadrianus parochiekerk te wijgmaal. in het licht avan Lichtmis: een "plechtige" her innering aan de opdracht van jezus in den tempel door maria en jozef. het evangelie wordt door kinderen "gespeeld", en er is kinderzegen. en daardoor meer volk in de kerk dan op "gewone" zondagen.
de viering ziet er "lichter" uit, als een rustige deining van golfjes aan het strand in oostende. na de offerande volgt de "canon", die integraal door den priester gebeden wordt, met midden erin de consecratie. de spil van het hele gebeuren.
1.2. hoe duidelijk blijkt hiér dàt en hoé de consecratie dat "nobel theater" plots, terstond, doet leven. dit is: OP tilt tot de hoogte van offer en verzoening, verrijkt met de diepte, lengte en breedte van de mannenmaat van de (offer)gezindheid van jezus CHRISTUS. hoe duidelijk blijkt hiér, als tegensteling, dàt en hoé de woordviering van vorigen zondag in de O.- L.- Vrouw- parochiekerk te herent zonder consecratie als een door veel volk bijgewoonde gezellige vertoning, maar zonder "hart", zonder "spil", niet bóven het "nobel theater" uit kwam en uit dér aard LEVEN loos zijnde aan het LEVEN voorbijging.
1.3. er is geen ontkomen aan: de consecratie is wezen lijk het sine qua non. zij laat de zondagsviering schitteren als de zon en wit zijn als sneeuw. of er nu veel "volk" is, of weinig, of de "viering" (wat of wie wordt er gevierd zonder consecratie?) "leuk" overkomt of niet, of de gemeente door die viering wordt voldaan en te vreden naar huis keert, dàt is allemaal niet ter zake. ter zake is: de reële ontmoeting, communie met jezus CHRISTUS, Die brood nam, het brak en als Zijn lichaam uitdeelde, den kelk als Zijn bloed vergoten ter vergeving van de zonden aan allen aanreikte, en er op stond dat zij dit zouden blijven doen "om Mij niet te vergeten". Mij, dat is: jezus van nazareth CHRISTUS, GOD den ZOON van GOD den VADER. de goede vrucht van de eucharistie viering is precies dàt te doen en Hem, zó als Hij IS, niet te vergeten; Hem te "eten".
2. de consecratie is de kern van de zaak, of "men" er nog in gelooft of niet. zij maakt de "communie" niet alleen mogelijk, maar tilt haar op de hoogte van een reële gemeenschap met jezus CHRISTUS op de wijze van Hem "eten" en "drinken". dit is: van Hem leven.
"Wie dit doet om Mij niet te vergeten,
dit is Mijn vlees eet en Mijn bloed drinkt,
blijft in Mij en Ik in hem.".
de viering van de eucharistie is en blijft, ver voorbij en bóven alle hoe goed bedoelde (maar helaas mis verstane) andere vieringen ook, uit, de kern van de zaak. en uit dé aard, als de heerlijke wijze van "het heiligen van de dag des Heren", de zondags "plicht", het HEER lijke zondags geschenk...voor altijd en overal helemaal.
de maaltijd op dien avond vóór Zijn dood was de laatste voor Hem en voor "de leerlingen" mét Hem. hij kreeg in het geschieden van "het huis van de HEER" den naam: het Laatste Avondmaal, het met het GEHEIM van de eucharistie verrijkte maal. er was daar dus blijkbaar iets uitzonderlijks gebeurd, iets zó éénmalig dat Hij er op stond het àlle dagen "te doen om Mij niet te vergeten". en wel: het brood werd Zijn vlees tot viaticum, en de wijn Zijn bloed vergoten tot vergeving van de zonden.
jezus CHRISTUS wilde op dat unieke moment in Zijn leven, de vooravond van Zijn kruisdood, aan "de leerlingen" een naar ónze wijze op ónze wijze helder en krachtig TEKEN van Zijn verrezen en uit dér aard voor altijd en overal onder ons aanwezig blijvend leven. een TEKEN (sacrament) dat niet alleen "de leerlingen" moesten blijven doen, maar ook de leerlingen van "de leerlingen". wat zij begrepen hadden en ook begonnen te doen op de wijze van "het breken van het brood" zó als Hij het voor de leerlingen van emmaüs had gedaan.
en dàt hebben de leerlingen van "de leerlingen", apostolisch, al tweeduizend jaar gedaan en blijven zij hiér en nù over de hele wereld doen. wie is hij dan die denkt deze "traditie" als achterhaald van "de tafel" (nota bene het altaar) te kunnen vegen en de "lieve mensen" in de kerk een "nobel theater" te mogen voorschotelen waarin de ziel, het hart, de consecratie ("dit doen") ontbreekt? en, erger nog, die "lieve mensen" in verwarring te mogen brengen door hen versluierd te doen geloven dat er helemaal geen verschil is tussen zo'n woorddienst en de viering van de eucharistie? wie? wat? en waarom? ach!
3. wij doen gewoon voort. gewoon "naar Hem luisterend", "in Mij gelovend" en "Mij volgend" gehoorzaam niet alleen aan de leerlingen van "de leerlingen" (onzen paus en onzen bisschop), maar in laatste instantie aan jezus CHRISTUS, Die -veel beter dan die wie? en die wat? en dat waarom? wist wat Hij deed- het reilen en zeilen van "Zijn huis" zonder een zweem van aarzeling aan Zijn apostelen heeft toevertrouwd. AMEN. amen, en daarmee uit.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
