|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. ach, met de jaren en de "ondervinding" daarin opgedaan, wordt het duidelijk dat een mens alleen, zelfs "van geen mens gestoord", zo weinig weet en kan als "het hem niet gegeven is" op aarde vervuld te worden van den Heiligen GEEST van GOD den VADER en GOD den ZOON, Die in den hemel zijn. zo weinig gezien in het licht van de ons omringende ontzaglijke ruimte en den ons gegeven ontzaglijken tijd. een overzicht van dien tijd (de geschiedenis der aarde voor zover wij ervan kennen) en van die ruimte (voor zover wij daarvan een idee hebben) doet duizelen en geeft den indruk alsof een mens in en geconfronteerd met dien tijd en die ruimte als het ware spoor loos verdwijnt. en kan ontmoedigen.
2. maar, en tóch, en zie: er is het woord. mensen kunnen spreken, hebben dat ook gedaan, en hebben hun -zo vluchtig gesproken- woord op een keer in blijvende tekens in steen gehouwen of "aan het papier toevertrouwd". zó dat, "ter stond", het geheim van het woord te voorschijn komt: het woord is in dien ontzaglijken tijd en die ontzaglijke ruimte on uitwisbaar op grond van het feit dat het de vrucht is van "een levend wezen". het woord leeft organisch, uit en in de kiem in dat "levend wezen" van binnen uit op de wijze van langzaam, langzaam groeiend naar VOLwassenheid toe. zijn geheim laat zich vermoeden door die door het geheim van den graankorrel aangetrokken naderen om scherper toe te zien en te kijken naar het wonder van branden en niét opbranden. én de stem te horen die uit dit merk waardig verschijnsel onder ons opklinkt.
het woord is heilige grond. doorheen het geschieden der mensen op aarde zijn er -hoewel vervlogen- merk waardige woorden gesproken en -blijvende- merk waardige woorden geschreven. woorden die aanmoedigen, die den ontmoedigenden indruk van verlorenheid doen vergeten, die den mens overeind brengen en blijvend houden. woorden ten leven. woorden van eeuwig leven. genoeg om van te leven, nooit genoeg ervan te hebben en altijd genoegen aan te beleven. woorden die niét voorbijgaan. woorden die on onderbroken on verpoosd on verdroten opborrelen uit de wonder lijke bron die het geheim mens is, en uit dér aard geheime lijk wonder lijke woorden zijn.
in overvloed. de natuur is niet karig, laat staan gierig. zij geeft in overvloed op de wijze van een stevig geschudde en overlopende maat. en zó de geest van den mens. de geest, die de letter -voor altijd en overal helemaal- doet leven. de geest geeft zó veel dat een mens "als vanzelf" een voorraad eruit kan opslaan om veertig dagen en veertig nachten te lopen...tot hij den berg van GOD bereikt. genoeg.
genoeg is wezen lijk inherent aan onze wijze. een mens hoeft niet alle merk waardige woorden te verzamelen om te leven. genoeg is genoeg. genoeg vervult en verVOLt hem. genoeg op de wijze van: dat als -en terwijl- de ene voorraad in den tijd wegdeemstert, een andere zich meldt. een andere, die profiteert van die in het on- en onderbewuste is opgeslagen, ermee verbonden is en zijn waarachtig- en waardigheid en waarde eruit put. want de geest sprankelt, schittert als de zon en is wit als sneeuw.
3. wat tot een paar jaar geleden gebeurde met de (schrijvende) hand, gebeurt nu vóór en aan de P.C. gezeten. kijk maar eens wat er in dit stukje al is gebeurd. de woorden borrelen geheime lijk wonder lijk, als het ware uit het niets, maar gij weet wel waaruit, op.
is dit geen merk waardig verschijnsel: dat het u volstaat om vóór het scherm en aan het toetsenbord te gaan zitten om woorden een kans te geven uit hun gevangenis te ontsnappen op de wijze van de kettingen aan handen en voeten en hals te breken, doorheen de als vanzelf opengaande deuren te wandelen en in de open lucht de open lucht (den ADEM) diep in te ademen, (met den ADEM) mee te ademen en de opwellende woorden con spirerend te articuleren?
het is geen toeval, maar een toe val. het gebeurt iederen keer, vooral als gij geneigd zijt er, geestelijk moe, bijna, maar dàt is schijn, uitgeblust, de brui aan te geven. neen. precies dàn blijkt hoe gewoon maar de P.C. opstarten en er vóór en aan gaan zitten "beloond" worden op de wijze van dàt en hoé de ene afgrond den andere toe- en oproept, het eerste woord volgende woorden meesleurt en het allemaal geheime lijk wonder lijk begint te stromen.
woorden willen worden. zij porren een mens aan. zij prikkelen hem, aan hun wijze gehoorzaam, om te zeggen wat hij te zeggen krijgt en uit dér aard te zeggen heeft. het geheim van het woord is zijn gehoorzaamheid en zijn volgzaamheid uit en in geloof aan zijn "roeping": den sprekenden of schrijvenden mens te helpen articuleren wat hij te zeggen krijgt en heeft; hem te helpen zijn opdracht te vervullen. zie elias; zie jona; zie àlle profeten; zie alle tóch tot spreken geroepen stotterenden en stamelenden; zie alle zó als paulus voor de mensen dwazen, maar wijzen voor GOD.
vóór het on schuldig blanco blad heeft de mens geen kans om te ontsnappen. de gehoorzame en volgzame geest voert als gave van den Heiligen GEEST de letter in en maakt het lege blad tot een stevig geschudde en overvloeiende maat. tot een brandend en niét opbrandend braambos waarin, een heilige grond waarop de STEM te horen is van "Ik ben Die bén, en Die er is voor u.". de STEM Die zegt: "Dit moet gij aan de kinderen Israëls zeggen:...".
4. het wonder van het schrijven is: dat het eerste woord zijn plicht doet, een stroom van woorden opwekt en uiteindelijk uit gesproken uit loopt. het heeft zijn werk mógen kunnen en kùnnen mogen doen en gedaan. het is, voor dit keer althans, genoeg. althans: ook als de schrijver (zoals al zo vele keren) zou vrezen dat dit uit gelopen een af gelopen zou zijn, de ervaring leert dat het op tijd en stond, zijn tijd en stond, zó als de schrijver de ene genade na de andere ontvangend, terugkeren wil én terugkeert.
dit is: geheime lijk wonder lijk op de geduldig wachtende schrijver wacht. want het blanco blad is, vreemd genoeg en hoe on schuldig het er ook uitziet, voor den schrijver een "vervelende", niet met rust latende, zo niet (bijna) tergende uitdaging. en zó, nù, het toetsenbord, het scherm, de harde schijf en de printer van de P.C.. het toetsenbord wil "getokkeld" worden, het scherm letter na letter gevuld, de harde schijf met "voorraad" voorzien, en de printer "ingezet" om een blanco blad regel na regel te vullen. zij "verslaven" den schrijver, wekken hem uit den "slaap" en doen hem "zwoegen". het vlees wordt woord, en "God ziet dat het goed is.".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
