|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. Het zaadje is er. en is er óns als één van de ons omringende dingen der Schepping vóór de voeten aan de voeten gelegd en in handen gegeven. dit is: óns met lijf en ziel op de wijze van (in kiem geborgen) voedende vrucht, ogenstrelende schoonheid, genezende kracht, schaduw gevend scherm enz, én als gelijkenis-voor-gelijkenissen ten leven ter beschikking gesteld.
het zaadje, en het kleinste eerst, doet mensen luisteren, kijken, fijn tasten, denken over, blij zijn, handelen (bewerken en gebruiken), én ver beelden. allemaal dingen die elk op zijn wijze bijdragen tot het VOL wassen van die mensen. het mengt zich, hoe op het eerste gezicht onschuldig ook, zó als alle dingen der Schepping, "als vanzelf", als ertoe "geroepen" en uit der aard als het ware te pas en te onpas, in het leven van den mens. het zegt: "Hier ben ik!", "Ik ben hiér!", "Ik laat u niet alleen achter!".
en zó heeft het zijn geheim. een den dichterlijken mens verbijsterend, verbazend, wonder lijk boeiend, OP trekkend en UIT leidend geheim. het doet naderen en scherper toekijken en verwonderd opkijken bij het horen van de stem die er uit opklinkt.
2. "Waar is dat zaadje dan", zult gij zeggen. "Is het niet uit en (op de vleugels van den wind meegenomen) weg?". "Ik hoor het niet, zie het niet, kan het niet voelen.".
het ligt, voor den gretigen greep verborgen geborgen, in "den goeden grond". het wacht, "in den nacht", geduldig naar het rijzen van den warmen verwarmenden en lichtenden verlichtenden dag. de lente komt van over de bergen. en zie: wat ziet de door het zachte briesje uit de grot gelokte en zich intens aandachtig naar en over den wakker wordenden grond van zijn tuin buigende mens plots "verschijnen"? een zich uit de diepte naar boven, naar de warmte en het licht toe wendend tikje groen, dat onloochenbaar "bewijst" dàt het zaadje er is en lééft. het steekt het kopje op als om te zeggen: "Hier ben ik!". het kruipt uit zijn schelp, trekt de mouwen op en gaat ingeschapen geduldig, voetje voor voetje zijn gang, den weg van zijn leven: eerst groene halm; daarna aar; en daarna aar vol rijp graan voor den oogst.
3. in "goeden grond". leven is niet zo simpel. er is de "goede grond", maar er zijn ook de harde steen, de doornen en de distels, de door mensen hard getrapte weg. het leven is een strijd voor den "goeden grond"; voor de natuur lijke plaats van kiemen en VOL wassen.
alleen de "goede grond" biedt garantie voor een vruchtbaar leven. voor een leven dat niet alleen voor het zaadje zelf, maar ook voor alle dingen der Schepping en voor de mensen de moeite waard is. zaadje en "goede grond" worden broers, gezellen voor het leven, die ingeschapen en uit der aard van binnen uit vrij en vrolijk en te vreden samenvloeien, -hangen, -lopen en -werken. het zaadje houdt, geheime lijk wonder lijk, van den "goeden grond"; de "goede grond" houdt, geheime lijk wonder lijk, van het zaadje. beide zijn beide, en zó zijnde zichzelf. en dàt is hun geheim. een voor den zich ervoor buigend zich erover buigenden mens wel sprekend, "goed doend" goeddoend geheim. een "brandend braambos"; een TEKEN; "een teken van leven"; een "stem". de moeite waard om te naderen en scherper te bekijken; de sandalen uittedoen om VOL in contact te staan met den heiligen grond.
4. en open te staan voor het wonder. want dit hele gebeuren is een wonder, dat -"als een gouden roos"- open gaat voor who care and are lucky. het hele gebeuren is groter dan het zich op het eerste gezicht aan onze zintuigen voordoet. het is méér; meer dan "stof van de aarde genomen"; geheim van GODS geheimenis.
het hele -on verpoosd on verdroten on onderbroken- gebeuren "openbaart" naar de wijze op de wijze van den mens voor de mensen:
- het dàt. dàt het zaadje er is en kiemt en ("voor de
oogst") VOL wast;
- het wanneer. een zaadje "slaapt" en wordt plots, "ter stond", op (zijn) tijd en (zijn) stond wakker. er is geen ander antwoord daarvoor dan: van binnen uit; ingeschapen. in verband uit verbond, uit bondgenootschap met aarde, water, warmte en licht. het draagt leven (in kiem) in zich én is naar buiten nooit alleen. het leeft samen met de dingen der Schepping in zichzelf verzameld. het heeft zijn geheim: het geheim van het wanneer.
wat moet een mens daarmee? het loochenen omdat hij het niet kan horen, zien en tasten? on verschillig eraan voorbijgaan? het dàt grijpen, en de rest -"waar 't blinkend goud hem plaagt"- laten vallen? of, verwonderd, erdoor beroerd en ontroerd bewonderen en deze bewondering de snaren tokkelend uitzingen? het TEKEN ziend er iets van leren ten leven? de keuze is vrij. maar de wijze mens kiest het leven; kiest het TEKEN en de les;
- het hoé. het hoé is het geheim van het leven, van al dat leeft. al dat leeft, leeft geheime lijk wonder lijk. hoe veel er van dat hoé ook door den speurenden mens optespeuren valt, het geheim blijft onnaspeurlijk. en die, door het geheim "behekst", het zaadje eigenzinnig, eigenmachtig manipuleren om het te dwingen zijn geheim prijstegeven, "weten niet wat zij doen"; zijn, doordat zij het verstand verloren hebben, het hart niet op de juiste plaats dragen en zich in wilde fantasieën verliezen, onbekwaam om in simplicitate cordis, dichterlijk bevlogen "om 't minste groen een stapken omme te doen". het hoé van al dat leeft is BEGIN en UITEINDE lijk GODS geheimenis;
- het waarom. GODS geheimenis is het antwoord op het waarom. het zaadje kiemt en wast VOL omdat de Schepper ervan het zó heeft gewild. dit is geen -door den geëmancipeerden, verlichten mens zo geliefde- "wetenschappelijke" verklaring, maar een geloofsgeheim van den bij GODS genade door GOD voor het geheim gevoelig gemaakten en vrij en vrolijk ermee instemmenden en ermee meewerkenden mens. de mens, die door zijn geloof altijd en overal helemaal bevrijd, opgevrolijkt en bevredigd wordt. de mens van de gelijkenis van het mosterdzaadje.
5. jezus van nazareth heeft op unieke wijze het geheim van het zaadje 10 meter bóven de platten grond getild in Zijn gelijkenis van het mosterdzaadje. het geheim van het RIJK der hemelen op aarde. Hij stelt den VADER, Schepper van hemel en aarde, in het centrum van het HEEL AL van "HEMEL" en "aarde". de gelijkenis is de naar ónze wijze op ónze wijze articulatie van het VISIOEN van de on verdeelde on verdeelbare éénheid van "aarde" en "HEMEL", van al wat zichtbaar en onzichtbaar is. van den SCHAT in een aarden pot; van het geheim van het wonder.
het zaadje is dichterlijk. dit is: een TEKEN; een feit om te ver beelden. die de letter van het zaadje "ontbolstert", wordt verrast door den geest dien zij uitstraalt. die den aarden pot "breekt", krijgt den SCHAT in handen. en precies dit "ontbolsteren" en "breken" is het geheim van de dichterlijke dichtenden. van "die om 't minste groen een stapken kunnen omme doen.".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
