|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
1. De mens heeft handen met vingers. vingers zijn middelen tot contact: maken, soepel als zij zijn, het hem mogelijk dingen optenemen of te grijpen, te openen of te sluiten, te tellen, vasttehouden, te hanteren, tekens te geven en -met de toppen ervan dan- te tasten, fijngevoelig te voelen. zij raken de dingen aan en maken, zó doende, dat de mens door de dingen geraakt wordt; staan in de wereld tussen de den mens omringende wereld en den mens op de wijze van doorgang van de enen naar den anderen, den anderen naar de enen.
2. door de eeuwen heen is de wijsvinger gaan wijzen, naderbij roepen, afwijzen, tekens tekenen en schrijven. dit is: mededelingen in/op materialen een zichtbaren vorm geven zodat zij, anders dan de stem die "vervliegt", langer, eventueel heel lang "blijven". dit tekenen en schrijven, met den vinger "vastleggen", groeide uit tot tekenen en schrijven door middel van den vinger verlengende "stiften", die elk op haar wijze de tekens zichtbaar maken.
tekens, die uitingen zijn van den geest in den mens: van de geest lijke wijze waarop hij zijn materiële ervaringen beleeft en kan uitdrukken. het geheim van den mens is dat hij, met den "vinger" tekens kan tekenen die zijn innerlijk leven veruitwendigen en uit der aard een kostbaar middel zijn om met andere mensen geestelijk te communiceren. met den vinger schrijven is voor schrijvers van de Schrift een beeld geworden voor de wijze van communiceren van GOD met de mensen.
3.1. Jahweh schrijft zijn levenswoorden met den vinger in stenen tabletten. dit is:
1) Hij "uit" Zich op de wijze van schrijven: tekens tekenen. de schrijver die dat schrijft, weet dat schrijven een kostbare wijze van "gesprek" is en stelt Jahweh als een "schrijver" voor. wat Jahweh "met de vinger" in die stenen tabletten "grift", is een uiting van Zijn diepste innerlijk leven (care) naar de mensen toe. Zijn hele fijngevoeligheid (beminnelijke menslievendheid) tegenover de mensen vloeit over in en straalt calligrafisch uit die (door den vinger van GOD Zelf geschreven wezen lijk woorden van eeuwig leven zijnde) tekens. door GOD Zelf geschreven verrijkt ze met de authenticiteit en frisheid van al wat door iemand zelf geschreven is.
2) wat Hij schrijft is "in steen gebeiteld", aere perennius. het zijn "woorden van eeuwig leven" van GOD, Die in den hemel is, voor altijd en overal voor de mensen, die op aarde zijn. de impact van dit beeld kan niet overschat worden. het vermenigvuldigt de werkelijkheid op een hoogst aanschouwelijke en te schouwen wijze hondervoud.
3.2. schrijft Jahweh God op stenen tabletten, jezus schrijft met den vinger op den grond. Hij tekent een teken als het ware in de lucht. als een soort pauze in het hele gebeuren: den tijd om een belangrijke beslissing te nemen; het onvermijdelijk breekpunt. moet de lezer "verklaring" ervoor en ervan ver gaan zoeken, laat staan te ver? kan Hij, Dien " niemand van zonde kan overtuigen", de farizeeën hun verantwoordelijkheid voor ogen stellend Zich dan werkelijk niet eens gewoon voorover bukken en in afwachting van hun antwoord "spelend", ludiek en tóch betekenisvol den vinger over den grond laten gaan?
maar precies dit intrigerende in het feit maakt dat het, en meteen het hele verhaal, "in steen wordt gebeiteld". jezus "schreef" het héle verhaal van "rechtvaardigheid" en "barmhartigheid" niet "in het zand", maar in den hardgetreden grond van de hardheid-van-hart in de hele lange geschiedenis der mensheid. johannes wekt, bewust of onbewust, wie zal het zeggen?, de nieuwsgierigheid van zijn lezers. maar of er woorden werden "geschreven" of gewoon een teken werd gegeven is bijzaak. hoofdzaak was dat de farizeeën hadden begrepen en, het oordeel wijs aan jezus overlatend, een voor een afdropen.
4. men heeft zich vergist den wijsvinger van GOD uitsluitend te zien als een vermanenden, tot de orde roependen angst aanjagenden vinger. GODS vinger "schrijft" het leven, is een voor de mensen, die op aarde zijn, op aarde uit den hemel altijd en overal helemaal neerdalend leven gevend en bevorderend "teken van leven".
men heeft de (schrift)tekens uit en in een aesthetisch en artistiek kunnen tot calligrafie verheven en ze zó doende uiterlijk aantrekkelijk gemaakt. maar de innerlijke kracht van het geschreven woord is wat het inhoudelijk, dit is de diepere dingen van het leven betreffend, uit. schrijven is "een teken van leven" dat leven wekt en bevordert. de "vinger" beeldt in woorden die niet voorbijgaan, van eeuwig leven zijn, "eeuwig leven". zó als:
"Ik ben Jahweh, uw God, die u uit Egypte,
het slavenhuis, heeft geleid; gij zult
geen andere goden naast Mij hebben.";
"Gedenk de sabbath, dat gij die heiligt.";
"Eer uw vader en moeder,...";
"Gij zult niet doden.";
"Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.";
"Ik ook veroordeel u niet. Ga heen en
zondig niet meer.".
dit is diepste "hemelse" wijsheid voor mensen, die op aarde zijn. en het is "goed" en wijs de oren naar ze te luisteren te leggen, zich met ziel en zinnen, hart en verstand op het verstaan ervan toeteleggen en ze in zijn leven tot leven te laten komen.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
