|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mensen zijn, als "stof van de aarde genomen", er op aangewezen de dingen der aarde te gebruiken ten leven; de dingen der aarde zijn er, als ter beschikking gesteld, om door de mensen gebruikt te worden. dàt is het geheim van de symbiose van dingen en mensen, mensen en dingen. zij zijn samengeworpen, verzameld, en uit der aard geroepen en gezonden om samen werkend samentewerken.
de de mensen omgevende dingen zijn hun vóór de voeten aan de voeten gelegd en aan hun handen toevertrouwd. zij zijn de hun te bewerken en bewaren, dit is ten leven te cultiveren gegeven "tuin", met alle connotaties die aan een tuin verbonden zijn: in het zweet zijns aanschijns; wat verwildert "humaniseren"; bewerken, zaaien en wieden; oogsten en eten; rusten; bewonderen en genieten. bewerken is: de dingen "in goede banen leiden", uit ze halen wat, veelal verborgen, in ze zit; bewaren is: dit doen uit en in den "goeden" geest waarin zij aan de mensen gegeven zijn. wat inhoudt: dat de geest van consumeren ze ten leven gebruiken is, niét ze ten dode verbruiken.
consumptie kan, uit greed, uit de hand lopen. met als gevolgen van dien: uitputten, wegwerpen, verspillen, vernielen. dit is: de dingen tot een vuilnisbelt doen verwilderen. zó doende verbreekt een mens eenzijdig het "contract" samen werkend samentewerken, maakt hij zich van de dingen meester en "doet ermee wat hij wil". "de aarde veroveren", (over)winnen, ontaardt dan in de aarde "verkrachten", en uit der aard verliezen door haar te ontzielen.
1.1. de "tuin": moeder aarde. met alle connotaties aan "moeder" verbonden: ontvangen, dragen, baren, voeden, koesteren, knuffelen, optrekken, den weg wijzen en los laten. het teken van "moeder" in de aarde "toont" dat zij voor de mensen die er op zijn, meer is dan "stof". wat zij horen, zien en tasten geeft hun te voelen, te denken over, te verbeelden en werpt uit der aard geheime lijk wonder lijk een "vreemd" licht op hun eigen bestaan. moeder aarde opent hun de ogen voor heel kostbare aan al dat uit en in een "goeden" geest leeft, eigen kenmerken als: ontvangen, dragen, baren, voeden, koesteren, knuffelen, optrekken, den weg wijzen en los laten. dit is: talenten die een mens gegeven worden om wetend wetens en willend willens het leven van al dat leeft te bevorderen. het huis van moeder aarde is een leer school: de natuur lijke plaats waar een kind op gevoed, op getrokken en uit geleid wordt om tot een mens VOL te wassen. ook hier geldt: "Moeder zult gij eren."; ontvangen, dragen, opnieuw baren, voeden, koesteren, knuffelen, uitleiden en los laten.
1.2. moeder aarde is een kostbaar gekregen en te bewaren geschenk. de een mens omgevende dingen "tonen" hem niet alleen dat hij het centrum is, maar ook, en te zelfder tijd, dat zij de periferie zijn waarvoor hij verantwoordelijk gesteld is en verantwoording schuldig. dit is: geroepen en gezonden om het geschenk uit en in den "goeden" geest, die van den Heiligen GEEST is, als her innerende herinnering te bewaren. dit is: het niet "vergeten", niet ermee doen wat men wil, het niet in den grond stoppen, maar het creatief met het hart erbij "verdubbelen" en gebruiken.
2. creatief eraan deelnemen houdt in naar de dingen luisterend, eens op ze lettend dàt en hoe, den vinger in ze stekend, gehoorzamen aan de in hun natuur geschreven wet van hun natuur. deze gehoorzaamheid is de "goede grond" waarin bewerken, genieten en bewaren dertig-, zestig-, honderdvoudig vrucht kunnen dragen.
- de dingen bewerken is ze uit den dood doen verrijzen, het leven in ze bevorderen. dit is: enerzijds de voorwaarden scheppen opdat zij zich van binnen uit ten VOLLE zouden kunnen ontplooien, en anderzijds hun een vorm geven waarvan de letter geest uitstraalt, de letter het teken in ze los laat en prijsgeeft. dit is: hen, zó als de engel met petrus deed, bevrijden door de banden aan handen, voeten en hals lostemaken, hen door de opengaande deuren naar buiten te leiden en daar in de open lucht hun weg te laten gaan. uit en in dien "goeden" geest is bewerken bevrijden, want dàn maakt een mens -van greed bevrijd- hen vrij in plaats van hen aan zich te binden en als slaven voor hem te doen slaven.
het geheim van bewerken is scheppen: de dingen belangloos, uit en in een geheime lijk wonder lijk verworven vrijheid vrij van en vrij voor, den hun passenden vorm geven. het is het geheim van de in het midden van het veld in de diepte van den hemel schouwenden, de dichterlijke dichtenden.
- de dingen genieten is hun schoonheid aanschouwen, fijnhorend, fijnziend, fijnvoelend verwonderd bewonderen dàt en wat zij vrij en vrolijk te horen, te zien, te tasten, te smaken, te ruiken geven. genieten is het privilegie van den geest in den mens en tilt hem op de hoogte van 10 meter bóven de platten grond. dit genieten is de rijpe vrucht van het uitdrijven van "het beest" en het invoeren van "den engel", een hoogst en diepst, langst en breedst teken van respect voor de dingen op de wijze van: uit af stand op een afstand blijven (Don't touch me, I am a lady.); "voor het minste groen een stapken kunnen ommedoen"; de aarde be wonderen.
genieten is het privilegie van de dichtende dichterlijken onder ons. zij scheppen schoonheid. dit is: geven aan de schoonheid der dingen een die schoonheid passenden vorm, "vereeuwigen" haar, schenken haar naar hùn wijze op hùn wijze, dit is verrijkt, vergroot, verméérd, opnieuw. zij geven hun genieten niet uit, maar weg, stellen het voor allen beschikbaar, en maken zó doende de aarde letter en geest lijk bewoonbaar.
- de dingen bewaren is ze laten zijn zó als zij OORSPRONG lijk en UITEINDE lijk zijn: "werk van Zijn handen" ons ter bewerking en ten genieten ter beschikking gesteld. ten leven. de dingen bewaren betekent ze niet te raken, niet te verloederen, laat staan te "verkrachten" ("geweld te doen"). met alle connotaties aan raken, verkrachten, geweld doen verbonden.
bewaren "toont" den de dingen der schepping, den mens als op ONS gelijkend in 't bijzonder ingeschapen "goeden" geest, vonk liefde van de LIEFDE en gave van den Heiligen GEEST. den geest van geloof in den SCHEPPER en in "het werk van Zijn handen". den "goeden" geest, die -if he cares and is lucky- in een mens kiemt en VOL wast in goede en kwade dagen al de dagen van zijn leven.
3. consumptie in den zin van "verbruiken" is van den "bozen" geest. is on gehoorzaamheid uit on geloof in, doofheid en blindheid voor, verlamming tegenover de dingen als werk van Zijn handen, en uit der aard ten dode. zij vervreemdt een mens van zichzelf, bevecht "den engel" en voedt "het beest" in hem, verloedert den "tuin" en maakt de aarde uit der aard on bewoonbaar. zij "toont" de verwildering (cultuur van de dood) van een volk dat mét zijn dichterlijkheid (fijn horen, fijn zien, fijn voelen) zijn VISIOEN van de onverdeelde éénheid van "HEMEL" en "aarde" verloren heeft.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
