|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Mensen weten, precies omdat zij (kunnen) spreken, wat spreken is. een mens treedt -hoé dan ook sprekend- sprekend naar buiten: neemt contact op, communiceert met de hem omringende dingen der schepping waaronder de andere mensen op de eerste plaats, en den SCHEPPER der schepping. een mens spreekt zichzelf met woord- en andere tekens uit naar en voor de mensen. ten leven. spreken is een teken van (eigen innerlijk) leven en bevordert leven, VOL wassen (van zichzelf en anderen).
spreken is een kostbare, unieke gave. méér: het is een beeld van het spreken van GOD. sprekende mensen laten -opdracht lijk, her innerd, op de wijze van uiten van JAHWEHS Godsspraak in hen- GOD spreken, en "tonen" uit dér aard de waarachtigheid, GOD en mens waardigheid en waarde, het méér van spreken. spreken "openbaart" GOD op de wijze van verwijzen naar GOD ("Wij kùnnen niet niét spreken over wat wij hebben gezien en gehoord."(Ha. 4/20). met als gevolg van dien dat
zwijgen betekent -zó als aanvankelijk Jona- on gehoorzaam die opdracht op grond van uitvluchten ontvluchten, niét spreken. zwijgen is: niét spreken, verzwijgen, doodzwijgen, zich -zó als adam en eva- in het struikgewas voor GOD verbergen, -zó als jona- voor GODS opdracht vluchten. het geheim van zwijgen is: die kostbare, unieke gave van GOD weigeren, om welke reden dan ook "in de grond stoppen" zodat zij niets opbrengt. dit zwijgen is geen goud, geen zilver; het is "stof" met den grond waarin het gestopt wordt. en uit dér aard is beweren dat GOD zwijgt in feite een blasfemie.
Gezien het feit dàt en hoé vrijheid, vreugde en vrede in het huidige reilen en zeilen van de wereld blijkbaar als nooit tevoren onder druk gezet en bedreigd worden, hoeft het niet te verwonderen dat mensen gaan spreken zijn over GODS zwijgen. het lijkt in hun ogen erop dat GOD Zich van dié wereld afkeert, haar maar haar gang laat gaan of Zich in zwijgen "hult". of voor ze "dood" zou zijn.
mensen zien GOD van op de aarde, vanuit hùn gezichtspunt, en vergeten zó doende dat GOD in den hemel is. dit is: wezen lijk ànders dan de voorstellingen die de mensen zich van HEM maken. als zij het VISIOEN verloren, HET voor een bord linzensoep verkwanseld hebben, maken zij zich beelden van GOD van op de aarde, van zichzelf uit, en verwoorden ze in woorden van mensen. met als gevolg van dien: dat zij niet weten wat zij zeggen en doen. het LICHT op GODS spreken is in hen uitgegaan, en door duisternis omringd beweren zij, GOD licht of zwaar beschuldigend, dat HIJ zwijgt, dit is: hen in den steek laat. een menselijke, maar niettemin dwaze houding.
1. GOD is wezen lijk de sprekende. Hij spreekt, dit is: uit Zich, treedt in, met, door en voor dingen en mensen naar buiten, communiceert, raakt aan, "openbaart" Zich scheppend en "schrijvend".
1.1. Hij schept sprekend ("En God sprak: Er weze licht. En er wàs licht."). Hij "denkt" licht en spreekt het uit: brengt het als Schepping naar buiten en doet het er zijn op de wijze van sterren ("el sole e l'altre stelle"). de wijze van dag, die de nacht (de duisternis) vóór zich uitdrijft/achter zich laat, en -"volgens de Schriften"- voor dingen en mensen "die ogen hebben en zien" Zijn Schepping en Scheppen (de dingen en de mensen) zichtbaar maakt.
GOD "denkt" en spreekt de mensen scheppend uit, is en blijft in den tuin bij hen, communiceert met ze, raakt hen aan en raakt hen, "openbaart" Zich sprekend/scheppend, scheppend sprekend aan hen. het is een spreken dat zolang die schepping er is, nooit zwijgt...als de ziele luistert.
"Als de ziele luistert,
spreekt het al een taal dat leeft.".
"volgens de Schriften".
1.2. GOD spreekt op de wijze van de SCHRIFT, in het eerste en tweede BOEK.
"Nadat God zo vele malen gesproken heeft
door de profeten, heeft Hij uiteindelijk
gesproken door Zijn Zoon.".
GOD spreekt SCHRIFT lijk naar de wijze op de wijze van de mensen door "wat er -door mensen (als Godsspraak van Jahweh door de profeten) in het eerste en (als het verhaal van het WOORD door "de leerlingen") in het tweede BOEK- geschreven staat".
dit spreken is een getuigenis van GODS spreken ("herinnering door de Heilige GEEST van al wat Ik u heb gezegd") van "in den beginne" tot "de nieuwe hemel en de nieuwe aarde". het is een kostbaar en uiek geschenk van den Heiligen GEEST aan "de mensen, die God liefheeft". een on verpoosd on verdroten beminnelijk mens lievend "gesprek" met, naar buiten treden van GOD den VADER SCHEPPER, GOD den ZOON VERLOSSER en GOD den Heiligen GEEST VOLTOOIER, communiceren met, aanraken en raken van, Zich openbaren (laten kennen) aan de mensen. (als de ziele luistert).
de SCHRIFT "kàn niet niét spreken" over "wat wij hebben gehoord, wat wij met onze ogen hebben gezien, wat wij mochten aanschouwen en onze handen mochten betasten met betrekking tot het Woord des Levens" (1 Joh. 1/1). Zij is het geheim van een groot GEHEIM: GOD heeft -beminnelijk mens lievend- gesproken tot/met de mensen, spreekt hiér en nù nog tot/met hen, en blijft tot/met hen spreken tot het einde der tijden...als de ziele luistert.
2. "Ha, there is the rub.". is GOD, als EERSTE, de sprekende, de mens is, als tweede, een luisterende. dit is: een wezen dat, uitzonderlijk begaafd, bekwaam is "het brandend en tóch niet opbrandend braambos" der Schepping en van de SCHRIFT vanuit de verte te zien, te naderen om scherper te zien...en de STEM te horen Die er uit opklinkt. hij heeft oren (gekregen) om te horen, ogen om te zien, vingers om te tasten, een hart om er met het hart bij te zijn, een verstand om te "verstaan" en een verbeelding om de beelden te zien en een taal om ze optetekenen.
het geheim van deze gaven is: luisteren uit en in openheid voor, vreemde welwllendheid tegenover en tedere toegankelijkheid voor. niet de oren dichtstoppen, de ogen dichtknijpen enz., maar wetend wetens en willend willens willen horen, zien enz. een luisteren, dat in de SCHRIFT uitdrukkelijk als een conditio sine qua non voor horen, zien enz. gesteld wordt. én een luisteren dat uitmondt in en bevestigd wordt door doen. zie de dienaars die ingingen op "Doet wat Hij u zal zeggen." en op Zijn woord de kruiken tot aan den rand vulden.
die luistert, zó als mozes "nadert om scherper te zien", hoort het spreken van GOD en handelt ernaar. hoort, doordat hij met het hart erbij is en met het verstand wil verstaan, het spreken van GOD door middel van de dingen en wat er door mensen "geschreven staat". met als gevolg van Dien: dat het VISIOEN van de on verdeelde éénheid van "aarde" en "HEMEL" in hem in al haar glorie oplicht, de -voor "doven" dwaze- WIJSHEID van GOD voor hem de WAARHEID, het LEVEN van en de WEG naar zijn -voor "doven" dwaze- wijsheid is.
luisteren is -niét GOD doen zwijgen, maar- GOD VOLUIT laten spreken. het doet als gevolg van Dien een mens VOL leven, dit is leven uit en in het LEVEN van GOD, leven als "op Ons gelijkend", als
"die niet uit bloed, noch uit de wil van vlees
of man, maar die uit God is geboren".(Joh. 1/13).
3.1. zijn de "kronkels" van een toch met oren, ogen, vingers, hart, verstand en verbeelding begaafde mensen geen op zijn minst vreemde kronkels? wat is er met die oren, ogen, vingers, dat hart, verstand en die verbeelding aan de hand? "Zijn ook wij soms blind?", met alle gevolgen van dien?
een "kronkel" van formaat: mensen luisteren niet langer, "stoppen de oren dicht", "kunnen niet langer naar zó iets luisteren en gaan weg", zeggen met de opperpriesters en farizeeën: "Wij herinneren ons dat die bedrieger toen hij nog leefde heeft gezegd: Na drie dagen zal Ik verrijzen", spotten of zeggen zó als de "buitengewoon godsdienstige mannen van Athene" op de areopaag: "Daarover (de verrijzenis) zullen wij u later wel eens horen.". zij luisteren niet, horen uit der aard het spreken van GOD niet en beweren dat Hij zwijgt. een staaltje van scherpzinnigste logica: zij luisteren niet, horen dus niets, maar beweren dat GOD zwijgt.
3.2. neen, God zwijgt niet, spreekt en blijft booms en bijbels spreken en wacht geduldig, beminnelijk mens lievend, tot de mensen weer luisteren: "het brandend braambos" van Zijn Schepping en SCHRIFT weer naderen om scherper te zien...en Zijn STEM horen, Die er uit opklinkt. wacht op hun "bekering", de grote "wende" van hun eigengereidheid, eigenzinnigheid, "morren" weg naar Zijn Zich door den Heiligen GEEST in hen her innerd zó als Hij is openbarend spreken toe.
AMEN. amen, en daarmee uit.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
