|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Anekdoten in de SCHRIFT. gebeurtenisjes binnen het grote gebeuren van het van in den beginne tot in den nieuwen hemel en de nieuwe aarde geschieden van de mensen op aarde. binnen, dit is: de ene geheime lijk wonder lijk met alle verbonden op de wijze van samengeworpen, verzameld uit en in den "goeden" geest, die van den Heiligen GEEST is. LICHT punten ter opklaring van ons bestaan op aarde zó als in den hemel.
marcus 1/40-45. eens kwam er een melaatse bij jezus en zegde: Als Gij wilt, kunt Gij mij reinigen. jezus raakte hem aan en zegde: Ik wil, wordt gereinigd. terstond verdween de melaatsheid. zwijg erover, vermaant jezus hem, ga u laten zien aan den priester en offer wat mozes ten bewijze heeft voorgeschreven. maar hij kàn niet zwijgen en jezus wordt belegerd.
het "staat geschreven", in steen gebeiteld als "open" brief, als informatie van bóven, als door den Heiligen GEEST tot schitterend als de zon en wit als sneeuw van gedaante verànderde woorden van een mens. het "verstaan" ervan overstijgt het verstand en "opent" het op een Werkelijkheid die, paradoxaal genoeg in de werkelijkheid verborgen er tóch uit stralend, groter is dan de werkelijkheid en haar OP tilt tot de hoogte van 10 meter bóven den platten grond. brandend, en tóch niet opbrandend, "lokt" deze anekdote ons tot naderen om scherper toetekijken...en de STEM te horen Die er uit opklinkt. die leest en luistert, hoort, ziet, tast den rijkdom, de grootheid, het méér van wat er op aarde zó als in den hemel plaats heeft.
- "in die tijd". in den tijd toen GOD de ZOON in de gedaante van jezus van nazareth (Gij) "onder ons woonde" op de wijze van Zijn tent opslaan onder, tussen de onze. een in de "bewegende" geschiedenis door Zijn met ons verbonden "wonen" uniek, begenadigd, blijvend moment. een tijd die "als vanzelf" niét veroudert, niét verloren- noch voorbijgaat, maar, en tóch, en zie: altijd en overal helemaal over de grens van den tijd reikt tot in de eeuwigheid. a thing of beauty, en uit dér aard a joy for ever.
- "eens". die anekdote is een deel van een on onsamenhangend, on versnipperd, on verdeeld geheel (de SCHRIFT), dat, met dit geheel verbonden, zijn diepgaande blijvende betekenis door dat geheel krijgt en uit dér aard als door dat geheel belicht beluisterd en gelezen moet worden. het krijgt zijn VOLheid uit en in de VOLHEID van het geheel. het "eens" verdwijnt niet, brandt niet op, maar blijft en leeft geheime lijk wonder lijk met en in alle "eensen" in den tijd onverpoosd onverdroten verder "tot het einde van de tijd". het geheim van het "eens" is de "geest" (de GEEST), die de "letter" (door Hem voor die bij Hem bljven) blijvend doet leven.
- "een melaatse". een (dààr en toén) "onreine", "uitgestotene", zo niet "-gespuwde", die droomt van, gewoon natuur lijk verlangt te genezen/genezen te worden en weer "rein" te zijn, weer, op nieuw, zijn natuur lijke plaats te kunnen innemen en onder de mensen te kunnen wonen. beeld van den gekwetsten mens, die toch alle mensen op de een of andere manier zijn. een "beeld", dat de perken van de "letter" ver overschrijdt doordat het tijd en ruimte overschrijdt, en uit dér aard de mensen van elk hiér en nù en morgen includeert.
een echte melaatse, die weet dat hij melaats is, het niet "loochent", onder stoelen of banken steekt, bij jezus komt, op de knieën valt en smeekt. die "eerlijkheid" alleen al getuigt van een "goeden" geest, van dàt hij wil genezen worden, en draagt uit dér aard de "genezing" in feite al in zich. marcus is een dichterlijke dichtende , kan schrijven, dit is: in één woord, "in een gelijkenis", de diepere realiteit der dingen oproepen en universeel "ten toon stellen".
- "als Gij wilt". waar heeft die man dat gehaald? dat "geloof" dat redt? in zijn beknoptheid voelt marcus geen nood om dat allemaal (psychologisch, sociaal?) van naaldje tot draadje uitteleggen. door jezus' "aanwezigheid" suggereert hij dat het van jezus ("van Wie een licht en een kracht van Heilige GEEST uitgaat") komt. jezus is niet zó "naief" dat Hij niet weet dat er hier méér opduikt dan "omdat gij brood gegeten hebt". Hij ziet het "geloof" in die knikkende knieën en dat smeken, en "redt".
- "Ik wil". het wordt een "schitterend" beeld van het samenvloeien, -hangen, -lopen en -werken van menselijk verlangen en GOD lijken wil, van "aarde" en "HEMEL". van datgene waarop jezus doorheen Zijn hele "openbaar leven" als Blijde Boodschap de aandacht vestigt: het Rijk van God is midden onder u op de wijze van het verschijnen van de beminnelijke menslievendheid van "Mijn en uw Vader, die in de hemel is" in jezus CHRISTUS VERLOSSER der mensen-van-"goeden"-wil. jezus is geen "wonderdoener", geen "tovenaar", geen "waarzegger", maar een genezer die den mens in het genezingsproces betrekt en van hem "geloof" verlangt. zó dat "Hij niets kan waar er geen geloof is". marcus doorprikt met het gemak van een "ziener" het valse geloof dat GOD het maar moet doen zonder dat de mensen "er een vinger naar uitsteken"; zonder erkennen dat zij melaats zijn, willen genezen worden en uit der aard "op de knieën vallen en smeken". genezing vraagt samenwerking op de wijze van -zó als deze melaatse- vragen (bidden) en de rest -"in Mij gelovend"- aan GOD overlaten.
jezus "wil" én "raakt hem aan". dit "aanraken" is het "lichaam" van zijn "ziel"; de hoor-, zicht- en tastbare gestalte van Zijn innerlijk meevoelen en onzichtbaren wil tot genezen. het geeft -als "teken" van dat er een kracht van Hem uitgaat- de zekerheid van zijn mens lijke én GOD lijke genezende aanwezigheid.
- "terstond". een geheime lijk wonder lijk herhaaldelijk in de SCHRIFT voorkomend en uit der aard geaccentueerd woord. het "gevolg" zit al in de "oorzaak". de genezing heeft "als vanzelf" plaats, gewoon natuur lijk, zonder "knepen van het vak", is van in den beginne in het leven ingeschapen ingeschreven. een mens hoeft ze niet te "zoeken": zij is hem vóór de voeten aan de voeten gelegd en aan de handen toevertrouwd; vraagt alleen een "goeden" geest, die van den Heiligen GEEST is.
eist jezus te veel? kan een mens een dergelijke houding niet aan? is zij "ideaal", niet "reëel"? zacheus klom, doordat hij klein van gestalte was, in een boom "omdat hij Jezus -door de menigte verborgen- wilde zien "(Luc. 19/1-10).
- "de priester, en het offer". jezus staat in een traditie en meteen in een "instituut": een doorheen de geschiedenis van israël gegroeid "lichaam", "uiterlijke tekens" van het Verbond tussen Jahweh en israël. die "tekens" is Hij niet komen afbreken, maar aanvullen, verVOLLEN. en meteen bevestigt Hij de waarde van het (mens lijk) zichtbare in verband met het (GOD lijke) onzichtbare. Hij bevestigt "de priester" en "het offer". het "bewijs". een "instituut", dat Hij -beminnelijk mens kennend en lievend- na Zijn hemelvaart in de kerk en de sacramenten, vooral de eucharistie, "vernieuwd" heeft.
- "dat gij aan niemand iets zegt". vele andere feiten in het evangelie tonen aan hoe "kwetsbaar" het wezen van jezus' woorden en daden onder de mensen was. het was te vroeg om te spreken ("ruchtbaarheid aan de zaak te geven") omdat "Zijn uur (Zijn verrijzenis en het neerdalen van den Heiligen GEEST als "uur van de waarheid") nog niet gekomen was. maar hoe is een door jezus "aangeraakte" mens? zie "de leerlingen": zij kùnnen niet niét spreken over, kùnnen niet "geen ruchtbaarheid aan de zaak geven", op gevaar af verkeerd of helemaal niet begrepen te worden en de oorzaak te zijn "dat Jezus niet meer openlijk in de stad kan komen, maar buiten op eenzame plaatsen moet verblijven" omdat Zijn woorden en daden mis verstaan, als "Wie kan naar zoiets luisteren!" oorzaak van "weggaan", "niet bij Hem blijven" zijn.
zó deint marcus' "anekdote" naar óns hiér en nù uit. die Zijn verrijzenis loochenen en weigeren naar het her inneren van den Heiligen GEEST te luisteren, weigeren het "teken" van de kerk en de sacramenten, vooral de eucharistie (priester en offer), te erkennen en stichten een nieuw, jong instituut van zogezegd gelijkgezinden, dat zij de kerk -niet van heri en hodie, maar- van morgen noemen. whatever thàt may be. met als gevolg van dien: "dat Jezus niet meer openlijk in de stad kan komen".
- "Toch kwamen de mensen van alle kanten naar Hem toe.". was marcus hier -zó als homeros- "in slaap gevallen"? of is het een "profetie"? heeft het oude continent in zijn liberaal individualistische en rationalistische eigenwijsheid en waanzin afgedaan en zijn die "mensen van alle kanten" de nieuwe volkeren van azië en afrika? het is het geheim van den Heiligen GEEST. de "droom" van "die bij Hem blijven" en "het huis van de Heer" -niet als een "lokale", zelf gestichte en zelf beheerde, maar- als de vitale, door den Heiligen GEEST gedreven wereldkerk zien en zich er "thuis" voelen en er thuis zijn.
zó straalt een kleine anekdote samen met alle andere in de SCHRIFT voor melaatsen, blinden, doven, stommen, op de baar gedragenen en in een graf gelegden haar groot LICHT over de wereld (urbis et orbis) en verzekert zij hen (de biddenden) van de KRACHT Die uitgaat van Die zegt: "Ik wil.". naar wie anders zouden wij gaan? "Gij alleen hebt woorden van eeuwig leven."
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
