|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Als kinderen van en in het dorp wilden wij vogels vangen. vooral mussen. daartoe beschikten wij over een "mussenijzer", een klem die wij konden openvouwen, fixeren en van een tarwekorrel als "lok aas" voorzien. wij legden dat "ijzer" op de straatstenen en dekten het toe met "paardevijgen", geliefd voedsel voor de mussen.
nu was het eens winter en onze binnenhof lag vol sneeuw. Met het gevolg dat de mussen duchtig naar voedsel moesten zoeken en die toestand een ideaaal moment betekende om de klem te leggen. en dat had ik gedaan. maar ik vond in de dichtgeklapte klem een doodgeklemd roodborstje. en meteen klapte mijn hart dicht van verdriet en schuld bewustzijn om dit onherstelbaar voorval. en die "spijt" bleef en blijft mij achtervolgen tot vandaag toe.
al enkele jaren verschijnt er, nù, 70 jaar later, in den winter in onzen tuin een roodborstje, dat mij niet alleen enerzijds aan die "ramp" van toen herinnert, maar anderzijds -alsof dit roodborstje mij wil zeggen dat alles vergeven en vergeten is- met vreugde vervult en aanspoort het met speciale zorg te omringen. het was er dit jaar ook een tijdje weer, en elke dag keek ik gretig uit om het te zien en te weten dat dit keer de katten het niet in de klauwen hadden gekregen. een tijdje kwam het, en dan niet meer. ik heb het althans niet meer gezien en hoop dat het nog leeft en volgend jaar terug zal keren.
mussen komen in een klad op het gras voor de stukjes brood neerstrijken. het roodborstje komt alleen en wacht tot het alleen naar het brood toe kan. het is mij -vooral sedert de dood van dit ene- veel kostbaarder dan de mussen. te meer daar het mij aan de "legende" herinnert die verklaart waarom het borstje van het roodborstje rood is. een vogeltje had uit "mede lijden" met den bek een doorn uit de kroon van den gekruisgden jezus getrokken en een druppel bloed was op zijn borstje gevallen. sedertdien zijn al zijn nakomelingen roodborstjes.
een dergelijke houding kan als discriminerend bestempeld worden. en zuiver rationeel gezien is zij dat ook. maar er is meer in de werkelijkheid dan in wat de "filosofie" te voorschijn brengt. er is het geheim van het rationeel ondoorgrondelijk leven, dat den gehelen mens bij het geheim van de rationeel ondoorgrondelijke werkelijkheid betrekt. er is het geheim van de liefde, dat den gehelen mens aanspreekt en tot evenwicht uitnodigt. een evenwicht dat door een "voorkeur" niet verbroken wordt. het geheim van die "voorkeur" is: dat alles binnen de liefde zijn eigen plaats heeft én, om het evenwicht te bewaren, op zijn eigen plaats binnen de liefde moet blijven. de plaats van de "alledaagse" mus als passer domesticus verliest niets van haar waarde door de plaats die het "winters" roodborstje krijgt.
het geheim van de schepping is en blijft het geheim van den SCHEPPER. de dingen der schepping zijn en blijven een ons verstand verbazende/verbijsterende én ons hart wonder lijk boeiende werkelijkheid: dàt en hoé in de lente de grond open gaat voor het ontvangen van hernieuwd/nieuw leven; dàt en hoé de vogels hun nest beginnen te bouwen tot voor ons verstand op de onmogelijkste plaatsen toe; dàt en hoé dat/een roodborstje als het winter wordt telkens weer in uw tuin verschijnt.
de enige "zinnige" verklaring voor ons is: dat al die "verschijnselen" een "teken" zijn van het geheim van de schepping, dat ons er zó doende wil op wijzen dat er OORSPRONG en UITEINDE lijk onder ons méér is dan louter "stof". dat er de "wonderen" zijn, bedoeld om óns niet alleen te doen "wonderen", maar ook bewonderen. dit is in feite: ervan te leren op de wijze van naderen om scherper toetekijken en de STEM te horen Die eruit opklinkt.
en zó is ook het historisch feit van den dood van dit ene in het "mussenijzer" geklemde roodborstje een "teken" van de kwetsbaarheid der schepping en van de lichtzinnigheid waarmee mensen met haar omgaan. naar hùn wijze gingen de gevangen mussen op hùn wijze in de kooi dood omdat hun natuur lijke plaats de wilde en onvervalste pracht van "in de lucht" is, van de vrijheid van de open ruimte.
het feit was er om de "boos-" en uit der aard dwaasheid van het "kwaad" tegenover de "goed-" en uit der aard wijsheid van het "goed" concreet te "tonen". een "les" te zijn en te leren. en als die "les" wordt geleerd en "goede vruchten afwerpt", is dit een stap vooruit in het "bewerken én bewaren" van de schepping, in het "bedrijven" van een "cultuur" die de aarde voor de mensen uit en in respect voor de dingen der schepping bewoonbaar maakt.
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
