|
|
Aantekeningen van Ernest Bornauw
|
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
Voor mensen, die op aarde zijn, is er het hun verbijsterend, verbazend en wonder lijk boeiend feit van den tijd en de ruimte waarbinnen de dingen der schepping elk op hun tijd en elk op hun plaats plaats hebben. dit is: geschiedend verlopen in de geschiedenis. is het eigen geschieden dicht bij en nog te vatten, de geschiedenis blijkt in haar verloop in den (niet te meten) tijd en in de (niet te meten) ruimte ver af en niet te omvatten. tenzij deels deels. alleen delen van haar verleden kunnen de mensen iets leren voor hun heden en hun toekomst. en uit der aard is het wijs niet onachtzaam aan de feiten, en vooral de tekens erin, voorbijtegaan, van de geschiede feiten "iets te leren".
1. de geschiedenis geschiedt als voor de mensen op aarde een mengeling van "goede" en "kwade" dagen al de dagen van haar en hun bestaan. een hun bedreigende "oorlog", dien zij vreemd genoeg enerzijds "zoeken" en anderzijds willen vermijden en door "vrede" vervangen. maar er komen nog altijd altijd weer nieuwe situaties van "oorlog en vrede". van de geschiedenis leren is: het "kwade" niet alleen te leren kennen, maar ook het niet te willen; het "goede" leren kennen en te willen. zó dat het VOL wassen in feite een uitdrijven van den "bozen" en een invoeren en bevorderen van den "goeden" geest is. mensen kunnen hùn geschieden in de geschiedenis ten "goede" of ten "kwade" bewerken. in feite reëel "groeien" of reëel "ten onder gaan".
2. geschiedenis is als een levend wezen: ze kiemt en wast langzaam VOL, al weten wij weinig daarvan en kunnen het alleen op grond van "tekens" vermoeden. zij "groeit" op de wijze van altijd weer nieuwe situaties, waarvan men zegt dat zij vooruitgang betekenen en men zich uit der aard eraan moet aanpassen om vooruittegaan. een mens geschiedt groeiend, dit is (zegt en schrijft men): zich aan de nieuwe situaties aanpassend, want de nieuwe situatie bepaalt groeiend leven. dit houdt dan in dat men het "oude" (de vroegere situatie) moet "aanpassen" aan, naar de nieuwe situatie "vertalen". in feite als achterhaald en voorbijgestreefd loslaten. panta rei.
met betrekking tot het geschieden van "wat er geschreven staat" in de SCHRIFT, die de boodschap van GOD toén aan de mensen van toén en hiér en nù en alle tijden is, zou dit betekenen dat het "oud" is, verouderd, door nieuwe situaties achterhaald en dus losgelaten moet worden. op zijn minst, zo beweert men, moet het on verpoosd on verdroten aan "onze tijd aangepast", naar "onze tijd toe vertaald" worden.
een dergelijke opvatting van de geschiedenis ziet het bestaan van een mens op aarde als een ongeremd overgaan van de ene (voorgaande) situatie naar de andere (de volgende). als vooruitgang op de wijze van uiteen- en wegwerpen, "verdelen om te heersen". dit is: het oude achter zich laten en zich aan het nieuwe (het hiernumaals) overgeven; het verleden (als afkomst) "vergeten" en de toekomst (als hiernamaals) negeren.
de "nieuwe kerk" blijkt zich langzaam te profileren als een (met haken en ogen aan elkaar hangende) groep van mensen die, om de een of andere reden gefrustreerd, zich als "eigentijdse", dit is nieuwe, jonge, vitale, sociale en "dienende" generatie groeperen op grond van kritiek op en weg gaan van de (in hùn ogen falende en achterhaald zijnde) "kerk van twintig eeuwen". zij vegen twee duizend jaar apostolische traditie, haar on indachtig, on gehoorzaam aan en on beschaamd tegenover haar, eigenzinnig eigenmachtig gewoon van tafel, overvallen haar, schudden haar uit en laten haar halfdood achter. onder den indruk van "de gevoeligheden" en als het ware behekst door de rationele liberale individualistische instelling van den eigen tijd ruilen zij het schouwen van de WAARHEID van het geheim en het wonder van het VISIOEN van de on verdeelde éénheid van "aarde" en "HEMEL" in voor een "aardse", uit der aard "concrete", "tastbare" ervaring van en gebondenheid aan wat zij de werkelijkheid noemen, dit is: de halve waarheid van een gehalveerde werkelijkheid, van den platten grond. alsof.
3. alsof er doorheen de geschiedenis geen VASTE LIJN, geen RODE DRAAD loopt, Die samenwerpt, "als vanzelf" verleden, heden en toekomst tot een ZINvol GEHEEL verbindt en samenhoudt. dit is: de geschiedenis OPtilt, verrijkt, vergroot, verméért tot het VISIOEN van de onverdeelde éénheid van "HEMEL" en "aarde", "aarde" en "HEMEL", waarin "de aarde" als ontstaan uit en verlopend naar, als het contingente, geschiedenis lijk geschiedt, "de HEMEL" als het ABSOLUTE niét "geschiedt" en tóch "de aarde" helpt geschieden. zó dat al wat in de geschiedenis geschiedt, SCHEPPING en VERBOND lijk met het GEHEEL verbonden geschiedt op de wijze van: dat, op GROND van het op aarde in "de aarde" aanwezige ABSOLUTE, het "oude" altijd nieuw en het "nieuwe" altijd oud is. dit betekent: dat het nieuwe vervuld, verVOLd is van de kiemkracht van het "oude" doordat in het oude het "nieuwe" al, in kiem, aanwezig was.
de ziel van de geschiedenis is -niét uiteenwerpen, verdelen, maar- samenwerpen, veréénen. in feite: verzoening bewerken tussen "aarde" en "HEMEL", tussen het geschiedend contingente en het VASTE ABSOLUTE.
de natuur lijke plaats van wat er geschied is en in "wat er geschreven staat" opgetekend, is de SCHEPPING en het VERBOND, waardoor het in de geschiedenis deel had en nam, deel heeft en neemt, deel blijft hebben en nemen aan het ABSOLUTE. het is uit dér aard VAST en is en blijft als het "oude" in het nieuwe, de Boodschap van GOD, Die in den hemel is, aan de mensen, die op aarde zijn, de ziel van het nieuwe.
4. er kan geen "vernieuwing" zijn zonder den GROND van het "oude". er kan in de kerk ("het huis van de Heer") geen vernieuwing zijn als zij niet gedragen is door het "oude", dit is het ABSOLUTE van de Boodschap als VASTE GROND van het nieuwe. uiteenwerpen, verdelen, "vertalen", bewerken en resulteren in een valse, voze, ten dode gedoemde vernieuwing. het geloof grondt niet in meningen, opvattingen, accentverleggingen, laat staan fantasieën van mensen, maar in de Boodschap -niét zó als zij gemeend, opgevat, geaccentueerd, gefantaseerd wordt, maar- zó als zij is, zó als zij "geschreven staat". dit is: zó als zij door jezus van nazareth, GOD den ZOON, het WOORD, vervuld en verVOLd is.
wie de geschiedenis vervalst, den door de apostolische overlevering bewaarden RODEN DRAAD erin eruit verwijdert en haar zó doende uiteenwerpt, in "losse" delen verdeelt, verdeelt de kerk en beschadigt het geloof, vernieuwt haar niet maar beschadigt, zo niet vernielt haar. dit is: hindert de verzoening tussen "aarde" en "HEMEL", die de ziel van de geschiedenis is.
men vergisse zich niet. reëel geloven is: "de tuin -van de geschiedenis- bewarend bewerken" en zó doende VOL wassen op de wijze van in het "oude" het nieuwe zien en laten werken, en in het "nieuwe" het oude bewaren. "aarde" (het geschiedend contingente) en "HEMEL" (het VASTE ABSOLUTE) samenwerpen tot VISIOEN van de onverdeelde éénheid van "HEMEL" en "aarde", "aarde" en "HEMEL".
| << vorige << | inhoudstafel | >> volgende >> |
| begin | boeken | levensverloop | contacteren |
